Beata Modelowanie

Ten temat dotyka mnie wyjątkowo mocno, bo jako dietetyk na co dzień pracuję z osobami cierpiącymi na zaburzenia odżywiania głównie anoreksję i bulimię.
Regularnie słyszę, jak ludzie z łatwością rzucają komentarze w stylu: „jak dla mnie, to ona jest już za chuda”. Dlaczego wciąż przyznajemy sobie prawo do oceniania cudzego ciała? Dzieciom powtarzamy, by nie oceniały innych po wyglądzie czy ubraniu. Zastosujmy tę samą zasadę wobec dorosłych. Każdy z nas zasługuje na komfort bycia sobą, bez poczucia, że jest nieustannie pod lupą.
Nigdy nie wiemy, co kryje się pod czyjąś szczupłą sylwetką. To mogą być zaburzenia odżywiania, ale też walka z nowotworem, chorobami układu pokarmowego czy depresją. Zanim cokolwiek skomentujemy, warto pomyśleć, że po drugiej stronie jest człowiek i jego historia, o której zazwyczaj nie mamy pojęcia.

To nie przypadek, lecz konkretna biologia – badania wykazują, że około 70% mięśniaków posiada specyficzne mutacje w genie MED12. U bliźniąt jednojajowych ryzyko wystąpienia zmian u obu sióstr jest znacznie wyższe. Ta wiedza to ważny sygnał, by przeanalizować historię zdrowia swojej mamy czy babci, co stanowi fundament wczesnej i skutecznej diagnostyki.
Choć mięśniaki macicy są zmianami łagodnymi, ich wpływ na jakość życia od bolesnych miesiączek po problemy z płodnością bywa ogromny. Współczesna nauka wskazuje, że wiele czynników wpływających na ich rozwój leży w sferze naszych wyborów.

„Mam dzieci, gotuję dla całej rodziny. Ta dieta u mnie nie ma sensu.”

Słyszę to bardzo często.

Bo dzieci chcą spaghetti.
Bo w domu są ziemniaki, kurczak i marchewka.
Bo mama ugotowała obiad.
Bo partner nie będzie jadł „fit”.

I właśnie dlatego nie uczę swoich klientów gotowania osobno dla siebie.

Ja też mam dzieci.
Też gotuję.
Też jemy spaghetti.
Też robię kurczaka à la schabowy z ziemniakami i marchewką.
I też chodzę do rodziców na obiad.

Tylko nie traktuję takiego obiadu jako „złego”.

👉 Modyfikuję porcję.
👉 Zwracam uwagę na ilość dodatków.
👉 Dokładam warzywa, jeśli ich brakuje.
👉 Dostosowuję ilość tłuszczu czy sosu.
👉 Patrzę na cały dzień, a nie na jeden posiłek.

Jeśli jest spaghetti – jem spaghetti.
Jeśli jest obiad u mamy – jem obiad u mamy.
Nie potrzebuję osobnego garnka, osobnej patelni i „dietetycznej” wersji tego samego dania.

Bo zdrowe odżywianie ma działać w prawdziwym życiu.

A prawdziwe życie to dzieci, rodzina, obiady u rodziców, wspólne jedzenie i czasem po prostu zwykły kurczak z ziemniakami.

Nie potrzebujesz idealnego jadłospisu.

Potrzebujesz wiedzieć, jak podejmować dobre decyzje w warunkach, które naprawdę masz.

❤

Najgorszy nie był wynik. Najgorsze było to, co pomyślałam o sobie po biegu.

Poszłam na milę po życiówkę. Miałam plan, rozpisane tempo i ustawiłam się w strefie z osobami biegnącymi podobnie szybko.

Nie zrobiłam rekordu. Pobiegłam około minutę wolniej.

I kiedy kolejne osoby robiły swoje życiówki, ja zaczęłam myśleć:
Po co ja właściwie tyle trenuję?

Wiem, co mogło wpłynąć na ten start: śniadanie 50 minut przed biegiem, brak rozbiegania, a przede wszystkim za mało szybkiego biegania w przygotowaniach do maratonu.

Ale może po prostu moje ciało jeszcze nie było gotowe.

I następnego dnia?

Zrobiłam zgodnie z planem 24 km.

Bo jedna nieudana mila nie przekreśla całej pracy.

Nie każdy trening i nie każdy start pokaże Ci progres.

📸 Mariola Gawron Fotografia | Marki | Warszawa

Zostały mi 3 tygodnie do maratonu. Ostatnie 6–8 tygodni to wybiegania po 18, 20 do 26 km w każdą niedzielę. Nie zaczęły mnie męczyć, bo bardzo lubię ten okres przygotowań, ale byłoby znowu to samo, dlatego …

Zrobiłam ten półmaraton, żeby przełamać rutynę i odzyskać motywację. I to był strzał w dziesiątkę! Wyciągnęłam z tego biegu mnóstwo wniosków, ale co najważniejsze — uspokoiłam głowę. Takie starty to najlepszy trening psychiczny przed głównym celem. Teraz już wiem, że jestem gotowa! 🏁 a mój czas 1:58 jako treningowy, to coś o czym kiedyś nawet nie marzyłam.

Ostatni koncert trasy sanah na PGE Narodowym to było coś absolutnie magicznego! ✨
Ale najpiękniejsze w tym wszystkim było to, że zabrałam tam moją dwunastoletnią córkę na jej pierwszy prawdziwy, duży koncert w życiu.

Przez ten cały wieczór patrzyłam na Zuzię z ogromnym zachwytem. To niesamowita, utalentowana artystka, która ma w sobie tyle szczerości, ogromny szacunek do publiczności, ciepła i takiej pięknej, dziecięcej radości.
Jednocześnie cały ten czas towarzyszyła mi też inna, dość refleksyjna myśl. Jestem po prostu oszołomiona tym, jak wiele hejtu potrafi spotkać kogoś tak dobrego i utalentowanego. Widziałam na własne oczy tysiące zachwyconych ludzi i czułam tę niesamowitą energię, a przecież w internecie wciąż wylewa się na nią fala krytyki.

To dało mi do myślenia: jeśli tak gigantyczny talent i tak ciepła osoba mierzą się z hejtem, to czego ma się bać przeciętny człowiek? Nie możemy się blokować, rezygnować ze swoich marzeń i powstrzymywać tylko dlatego, że ktoś nam zwróci uwagę albo powie coś niemiłego.

Trzeba mieć hejt w nosie i po prostu robić swoje – i to jest chyba najpiękniejszy przekaz, jaki Zuzia zostawia nam swoją drogą. Robić swoje, błyszczeć i nie oglądać się na tyły! 🤍

A Wy? Dajecie się czasem zatrzymać strachem przed oceną innych, czy idziecie po swoje? 👇