Realizium

Współczesny fałszywy kult manifestowania czyli jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o…WŁADZĘ😉

Włożę tutaj kij w mrowisko całej ezo narracji o manifestowaniu.
Bezczelnie, bo przyznam szczerze już męczę się, kiedy widzę jak wypacza się wiedzę o prawach naturalnych a odkręcenie tego, zajmie czas który moglibyśmy wykorzystać na sianie tego co dobre globalnie. I wzmacniać siebie przy okazji.
Ale też wiem, że wszystko czemuś służy.

Głęboko zakorzenioną „wolę władzy” można
zaobserwować już u dwuletnich dzieci, a znacznie częściej u współczesnych nastolatków.
Do osiągnięcia wieku tak zwanego dojrzałego, mamy już wszystko pod kontrolą i na wszelkie możliwe sposoby próbujemy majstrować przy własnym życiu.
Mamy teraz ludzi, którzy potrafią przejąć kontrolę nawet nad własnym duchem i energią. Co manifestuje się szczęściem na obliczu, pięknymi zdjęciami na instagramie i tysiącem latków na tiktoku.

Każdy z nas ma swój własny program na osiągnięcie szczęścia; plan, dzięki któremu jest bezpieczny, poważany i ma poczucie kontroli. Jednak w błogiej nieświadomości nie zdajemy sobie sprawy, że na dłuższą metę to nie działa, chyba że zmienimy się w obsesyjnie kontrolujących maniaków.

Coś musi złamać nasze pierwotne uzależnienie od własnej władzy i fałszywych programów na szczęście.

Oto zaklęty krąg potrzeby sprawowania władzy. Ani w nim, ani wokół niego nie rodzą się ludzie szczęśliwi.
Budujemy napięcie w ciele.
Realizuje się plan matrycowy /nieświadomy.
A człowiek ląduje z kolejną autotraumą na kozetce u psychologa, bez widoków na ulgę lub głębszy oddech. Z powiększającą się czarną dziurą na koncie. I poczuciem, że ciągle walczy tylko nie pamięta już o co.
Ale tym razem ta walka nazywa się magicznie - manifestacją.

Zapominamy, że wyparta energia MUSI SIĘ WYRAZIĆ.
I jak to energia, znajdzie sobie szczelinę w nas, wychodząc albo złością, albo chorobą, albo bezgraniczną samotnością w odpowiedzi na tęsknotę za bliskością i miłością . I wtedy :
„sam_x przez to przejdziesz i wyjdziesz po drugiej stronie same_x siebie”

Reakcja ego zawsze jest nieadekwatna, a nawet niewłaściwa.
Nie jest ono w stanie pogłębić i poszerzyć miłości, życia albo wewnętrznego szczęścia.
Ponieważ samo w sobie nie posiada wewnętrznej substancji, zawsze przywiązuje się tylko do tego, co zewnętrzne. Ego definiuje siebie poprzez swoje przywiązania i niechęci wobec innych.

Dusza natomiast nie przywiązuje się ani nie nienawidzi; pożąda, kocha i pozwala odejść.
Warto pomyśleć o poddaniu jak o powierzeniu woli.

Z miłością do wszystkiego co Was 💗
OM

Prawdziwy poziom rozmów o pracy z energią w kierunku realizacji dobrego życia zaczyna się gdy jesteśmy zdolni zobaczyć impuls zanim stanie się myślą o impulsie.

Nie nazwany, nie opisany, nie sfotografowany emocją.
To moment, w którym źródło samo przez „ciebie” (którego już nie ma) wybiera kierunek fali prawdopodobieństwa.
Nie ma tu intencji jest tylko czysta wola źródła manifestująca się jako nowa konfiguracja rzeczywistości.

Wola.
Wolność.
Wolna wola.

Całkowite wygaszenie obserwatora-ego.
Nie chodzi o „bycie obserwatorem”, tylko o zanik tego, kto obserwuje.
W kolapsie funkcji falowej kluczowy jest akt pomiaru/zaobserwowania.
„ja” (tożsamość, historia, pragnienia, nawet subtelne „chcę”) nadal istnieje pole pozostaje w superpozycji lub dekoheruje w starym wzorcu.
I bumerang ciągle będzie wracał w to samo miejsce.
Nasze przeszłe doświadczenia.

Prawdziwa kreacja nowej dziedziny przeznaczenia zachodzi, gdy obserwator znika na tyle, że nie ma już podmiotu, który mógłby „wybrać” lub „oczekiwać”.
To nie medytacja to nagłe, nieodwracalne rozpoznanie, że nie ma nikogo, kto mógłby coś kreować. Pole wtedy kolapsuje w kierunku, który nie jest „moim” wyborem, tylko czystym potencjałem źródła.

Najtrudniejsze: nie zakłócać pola.

Z miłością OM♥️

Przypominam bo jakoś tak umyka często.
Żadna istota nie jest od tego by ją używać.
Każdy jest.
Z własnym doświadczeniem i percepcją.

CZERPANIE NIE UŻYWANIE: wpływ rany narcystycznej na relacje.

CZERPANIE zakłada pewien poziom ufności, że świat ma dla mnie coś dobrego, wobec tego ma sens skierować się do… i zaczerpnąć. Jeśli jestem w stanie uznać DOSTĘPNE DOBRO dla mnie w świecie, w jakimś stopniu UZNAJĘ istnienie tego dobra również w sobie. Otwiera to przestrzeń wymiany i wzajemności. Mogę zaczerpnąć od kogoś, przyjąć w sobie i pozwolić temu stać się częścią mnie. Oznaczałoby to w tym kontekście uznanie, że ludzie widzą mnie i chcą mi dać, a ja jestem tego WART i pozwalam sobie wziąć. Powstaje wymienna łączność światów.

UŻYWANIE zaś oznacza widzenie świata i innych przez użyteczne dla mnie funkcje, z których okresowo mogę skorzystać, po czym odsunąć, gdy tę użyteczność tracą. Jestem gotowy również zaoferować jakieś swoje działanie, ale bez potrzeby wymiany światów czy ich połączeń, bez konieczności wpuszczania czegoś w siebie. Takie bezpieczne działanie użytkowe pozwala na korzystanie bez otwierania się i wzajemnego przenikania.

Kiedy wobec relacji ustawiamy się głównie użytkowo, brak przenikania się światów i jedynie wymienianie się usługami nie pozwala na budowanie WSPÓLNEGO między nami. Związek staje się niczym wpłatomat, do którego wkładamy i wyjmujemy pieniądze, ale nawet zakładając równość wkładów, nie pozwalamy sobie wspólnie z nich czegoś stworzyć.

Brak AKTU KREATYWNOŚCI doprowadzi do znajomej martwoty i pustki towarzyszących ranie narcystycznej: „coś tu jest dla mnie niedostępne”. I kiedy nie widzimy ODDZIELAJĄCEGO wpływu własnego zranienia ruszamy na poszukiwania nowego wpłatomatu.

Marzena Barszcz
Fragment pochodzi z książki „Psychoterapia przez ciało”: https://instytut-analizy-bioenergetycznej.salescrm.pl/categories/597