Dejasvanjos

Hospice up your life … (van het tuinelfje 🧚‍♀️ met de dexa wangetjes…)

Hoe is dat eigenlijk? Het Hospice leven? Leven met de dood dichtbij? De über mindf**ks, de pijn en het verdriet, de benauwdheid, maar ook de rust van níets meer hoeven en de rijkdom en de diepe liefde van bijna uitgeleefd zijn?

Soms voelt dit leven hier als Groundhog Day.

Tot ik hoor “hoi mama” en mijn dochter mij omhelst, dan is alles er wat mijn hart wenst.

Ineens word ik overvallen, door moeheid, extreme overprikkeling en error in de bovenkamer. “Sorry jongens, mijn lampje is uit”. En dat gaat steeds sneller. Dan neem ik afscheid van mijn bezoek dat me niets kwalijk neemt, maar wat mij toch pijn doet… ik wil zo graag…

Dan weer word ik aangeraakt en opgeladen als een zachte streling door het kristallijne licht van de zon.

Regelmatig stromen mijn tranen zó hard mijn ogen uit dat het werkelijk fonteintjes zijn.

Dan lig ik in de armen van de man die ik zo liefheb of komen zijn woorden mijn hart binnen, omdat hij zoveel makkelijker zijn hart laat spreken. En zijn we zelfs, blijkt, op hetzelfde moment wakker ‘s nachts met een soortgelijk ‘hartgevoel’ (moeilijk uit te leggen, maar zo mooi en logisch eigenlijk).

Dan ben ik het allemaal zo spuugzat! Het duurt allemaal al zo lang en toch altijd te kort.

Ik ben omringd door meest lieve, afgestemde vriendinnen in wederkerigheid, zo dat ik eigenlijk niets zou hoeven zeggen, omdat alles al begrepen is.

Er gebeuren dingen die niet te verklaren zijn en die ook geen verklaring behoeven. Zo was er ineens via een dierbare vriendin een vrouw die 1800 eeuws linnen uit Oost Nederland geecoprint heeft met de meest mooie botanische kleuren en vormen. Een contact wat na 2 zinnen over en weer al zo diep en waarachtig was dat ik niet anders kon dan haar de stof voor mijn lijkwade te laten printen (en die andere af te bestellen).

Lees verder op FB via 🔗 in bio

💛🦊🧚‍♀️🐱🧡

Even in mijn eigen achtertuin, met mijn lieve kat Benjamin. Wat een mindf**k, maar wat een cadeau dat dit nog kan.

“Het hospice is mijn verblijf- en sterfplaats
Deze mooie, fijne plek is mijn huis
In mijzelf en met mijn gezin (waar dan ook) is mijn thuis”

Dit gaat over de liefde, over zijn en samenzijn, het hart, de verbinding, de openheid en waarachtigheid, niet over een fysieke locatie, of plek of altijd fysiek dichtbij móeten zijn. Het is en blijft een dikke vette mindf**k, maar deze mantra helpt mij. En daarin voel ik me gesteund en gedragen door de lieve mensen om me heen, door de wijsheid, de liefde, en dat wat groter is dan ik. En wat een heerlijk gevoel, deze lieve kattenvriend in mijn armen. Ik riep hem met mijn hese stemmetje in de achterom en hij kwam meteen in mijn armen. Lief dier 🐈🥰

“Ik ben er nog”

Dat ik nog een stukje schrijf, het voelt als een wondertje, in reservetijd. En ik doe het, omdat het zich roert van binnen zoals het zich altijd roerde als er iets geschreven of gepodcast wilde worden. Ook wel anders hoor, nu in deze situatie, maar toch is het energie die beweegt. Ik volg het maar.

Mijn laatste uur had geslagen, zo ongeveer. Nee eigenlijk echt. Twee weken geleden. Met loeiende sirenes naar het ziekenhuis, naar high care spoed. Terwijl ik thuis wilde zijn en sterven en eigenlijk naar het hospice voor rust voor ons allemaal. Ik voelde me zo benauwd, moe en ellendig en was alles zat. Maar deze acute situatie had ik niet helemaal zien aankomen, hoe goed mijn intuïtie ook. “We kunnen niets meer doen en moeten bespreken wat we doen als er acute verstikking optreedt.” Met man en kind erbij.

Vrienden en familie kwamen die middag en avond met spoed langs in het UMCU, want het leek erop dat het snel afgelopen zou zijn. Luchtpijp bijna dicht en geen noodgrepen meer mogelijk. Ik dacht: dan moet ik alles toch nú uit handen geven. Maar ik ben nog niet klaar! Ik krijg het niet meer af en kan niet meer op mijn tempo afscheid nemen. Die pijn. En toch de overgave. Wat een mindf**k. Mijn dochter, mijn lieve man, alles, iedereen. Acuut verstikkingsgevaar en niets kon er meer gedaan worden (wat ik ook zat was… maar dit ging te snel, veel te snel!).

En toen was daar een dag later ineens een engel. Stella. Met een duivels dilemma. Want ik was er al soort van klaar voor. Loslaten. Gaan.

Lees verder op Facebook via 🔗 in bio

Moeilijk, pijnlijk, eenzaam, maar toch, er is enkel liefde voelbaar. En alleen maar met een grote L. Ik heb heel veel engelen in mensgedaante om me heen. Jij ook, realiseer je dat. Dat ervaren is wat rijkdom is. Ik ga sterven en dat doet pijn, maar de Liefde is alles. De Lichtwereld is een staat. Alleen een open hart is nodig. Jouw open hart. En het mijne. Als iedereen dat eindelijk begrijpt, komt, nee ís alles goed. Dankjewel 💛

Ik leef

Ik geniet nog een beetje na.
Wat was het mooi gisteren. Lampje erop - een levendige voorstelling over de dood in . Heel mooi om bij te dragen aan (spiritueel) bewustzijn rond dit thema vanuit mijn eigen ervaring met uitgezaaide kanker, de dood die dichterbij komt en mijn eigen spirituele ont-dekkingsreis. En de prachtige en rakende verhalen van de anderen. Ook de dood verdient het om in het licht gezet te worden, mocht gisteren zelfs tussen ons in op de bank.

Mijn dochter zat in de zaal, mijn vriend, mijn broers en schoonzusjes, een oud cliënt en een heleboel goede vrienden. Wat een rijkdom. Heel veel meer heb ik me dan niet te wensen. En dat meen ik echt. Ik heb me zo gedragen en geliefd gevoeld. Door het publiek überhaupt, maar jee, wat een geluksvogel ben ik met zoveel lieve, trouwe mensen om me heen. Het is een levende illustratie van waar ik over vertelde gisteren.

Als de ruis wegvalt, dan is er misschien nog wel de pijn, maar de Liefde is altijd groter. En daarom vertrouw ik, in het leven en in de dood. De ‘achtergrond’ is namelijk altijd diezelfde Liefde het hoofdletter L. Ik kom er uit voort, ik draag het in me en keer er naar terug. En het is overal om me heen. In en om jou ook trouwens.

Dit gedicht, dat ik 4 maanden geleden schreef, droeg ik voor:

Ik leef

Ondanks alles leef ik
Ik leef als nooit tevoren
Geen ruis meer in mijn oren
Maar kalme helderheid

Geen idee van hoeveel tijd
Ik hier nog kan dromen
Zittend tussen bomen
Voel ik alles wat er is

Ik weet dat ik me niet vergis
Als ik dood vind in het leven
Ontvangen in het geven
En leven in de dood

Ik leef zolang het kan
Met alles wat ik heb in mij
Ook al gaat het moment voorbij
Eeuwigheid heb ik altijd

- Josien Leonora 15/10/25

Dankjewel voor deze prachtige creatie en je mooie vragen.

Dankjewel .met.judith en Pammy voor de bijzondere ont-moetingen.

🙏💛✨

Zijn met pijn

…Ik was er niet gerust op. Er zijn toen foto’s gemaakt waar niets bijzonders op te zien was. Vervolgens was ik er nog steeds niet gerust op en heb ik er, ondanks mijn scanweerstand, op gestaan dat het onderzocht werd. Er is toen een scan gemaakt en daarop was duidelijk te zien dat wat ik fysiek en intuïtief aanvoelde klopte. Twee tumoren gegroeid. Vooral die in mijn rechterlongtop. Deze groeit nu door het longvlies en ook al in mijn bovenste rib. Grote kans dat dit weefselpijn geeft (bot, spieren), maar ook de zenuwpijn die ik voel. Er loopt in dit gebied namelijk een grote zenuwbundel.

Gelukkig werd het snel en adequaat opgepakt en kan deze tumor palliatief bestraald worden (dus als pijnbestrijding en hopelijk wat tijdswinst). Ook heb ik nu wat tegen de pijn. Maar wat moet ik daar dan toch weer een hoop weerstand en zelf-doen voor doorploegen. Spartaans doorgaan, met pijn. Het zelf wel kunnen dragen. Nee, geen medicatie, want dat is troep, gif. De farmaceutische industrie bla bla.

Totdat de oncologisch verpleegkundige uit het wijkteam (die allerlei zaken met ons doorspreekt en een heel doortastende, lieve en betrokken vrouw) tegen me zei: “Ik hoor jou steeds zeggen dat je levenskwaliteit je zoveel waard is en ook dat je al weken zoveel pijn hebt. Waarom zou je het jezelf dan niet ietsje makkelijker maken? Wat is dat, die weerstand? En wat maakt het eigenlijk uit, als je toch niet meer zoveel tijd hebt?” Dit klinkt natuurlijk best wel confronterend, maar ik vond het fijn dat ze dit deed.

Ook ik heb mijn aan overtuigingen gekoppelde blinde vlekken. En nee, ik vind het niet per se leuk dat iemand me daarop wijst, maar het helpt me wel een vollediger plaatje te zien en eerlijk te zijn naar mezelf. Ja, er is van alles waar ik me tegen kan verzetten. Ja, er zijn ook misstanden waar ik me over uitspreek. En ja, ook in de medische wereld gebeuren dingen waar ik het niet mee eens ben. Maar eigenlijk is mijn ervaring in het ziekenhuis meestal positief.…

➡️ Hele artikel via 🔗in BIO

Foto 💛

Mucha M U C H A

Toen ik deze tatoeage liet zetten (zomer ‘18) was ik een 1/2 jaar in remissie. Langzaam opkrabbelend uit het dal van ‘misschien ga ik dood’ & ‘hoe moet dat, verder leven na kanker?!’.

Een periode met aan de ene kant het zwarte kankergat van moe, overprikkeld, geen idee. Aan de andere kant sterke levensdrive en diepe spirituele groei.

De tattoo is een door de artiest en mijzelf bewerkte uitvoering van ‘The Rose’ van Alphonse Mucha. Ik houd van Art Nouveau en Mucha’s werk. Ik zou graag een weekje doorbrengen in deze tijd.

Mucha geloofde in de positieve invloed van kunst. Hij wilde met zijn werk vrede, harmonie, schoonheid en goedheid in de wereld brengen. Eigenlijk heeft dat veel raakvlak met mij🩷

De tatoeage symboliseert kracht, sensualiteit en feminiene energie. Zij staat voor de Divine Mother, Moeder Aarde en de Universele Liefde. En de liefde voor mijn 2 kinderen, waarvan er een exact een jaar voor kanker (18-08-‘16) stierf, nog in mijn buik. Twee kinderen. Twee rozen. Ze staan symbool voor het wonder en de schoonheid van het leven, waar ook pijn, verlies en dood bijhoort.

〰️

Nu is het nov ‘25 en ziet alles er heel anders uit. De kanker groeit en ik voel me langzaam aan minder goed. Mijn praktijk deJasvanJos heb ik (in oude vorm) losgelaten. Het is best een pittige tijd.

Tegelijkertijd leef ik intens en worden mijn relaties hechter en echter. Met mezelf, het leven en daarna, met spirit, met familie en met vrienden.

Afgelopen weekend was ik met Eva in Drenthe bij de Mucha Experience, bij de hunebedden, in de natuur en de bijzondere energie daar. Rust en ruimte om veel essentieels te bespreken en samen te zijn. Dat was fijn!

Maar jij leeft toch zo bewust⁉️

“Maar jij leeft toch zo bewust, bent al zo lang met bewustzijn en heling bezig. Hoe kan het dan dat jij dan toch weer kanker hebt?!”, is een boodschap die ik letterlijk en minder letterlijk gehoord heb sinds deze uitgezaaide kankerdiagnose. Ik heb woorden in deze trant ook vaak (!) gelezen! Mensen realiseren zich (denk ik?) niet wat ze hiermee eigenlijk zeggen.

Ik val in herhaling, maar de kracht van de herhaling zal ik dan maar zeggen.

Er zijn echt mensen (die zichzelf als bewust en spiritueel wijs en begaafd bestempelen) die ervan overtuigd zijn dat het lichaam niet ziek kan worden, geen gebreken kan vertonen of kanker kan ontwikkelen als je maar volledig in lijn leeft met jezelf. Of dat je áltijd kunt genezen. Als je maar genoeg werk maakt van je eigen heling en ascensie. Dat maakt (iets in mij) mij boos. De spirituele bypass, kortzichtigheid en totale respectloosheid hiervan. Ergens moet ik er ook een beetje om lachen, de eenzijdigheid en simpelheid hiervan. Ook al heb je gezien dat jouw religie werkt, ook al ben jij zelf genezen of heb je jezelf genezen. Ja, je mag geloven wat je wilt, maar val mij er niet mee lastig, zeker als ik daar niet om gevraagd heb.

Er zijn ook mensen die geloven dat ze slachtoffer zijn van hun ziekte, hun ‘gebrek’ of de kanker die zich ontwikkelt in hun lichaam. Ze voelen zich boos en benadeeld. Het leven is oneerlijk, hard en wreed (is soms ook zo natuurlijk). De schuld ligt in de wereld, bij anderen, hun jeugd, bij God, … Ze zoeken het buiten zichzelf, vooral de verantwoordelijkheid voor hun eigen leven. Ze willen niet of durven misschien niet. Of ze zien het echt niet. Kan ook. (Misschien dat dit stukje dan klein beetje helpt 🙃).

Er zijn ook mensen die denken dat ze schuld hebben aan hun ziekte, de ‘gebreken’ in hun lichaam, de (uitgezaaide) kanker in hun lijf of het niet genezen hiervan. Ze voelen zich klein en schuldig, omdat ze hun emoties teveel hebben onderdrukt, te veel biertjes hebben gedronken, te weinig gesport, hun hart niet hebben gevolgd (of teveel zijn geïndoctrineerd door dogmatische religie of New Age dwaalsporen…).

❗️VERDER LEZEN❓Op Facebook, via 🔗 in bio

Ik leef

Ondanks alles leef ik
Ik leef als nooit tevoren
Geen ruis meer in mijn oren
Maar kalme helderheid

Geen idee van hoeveel tijd
Ik hier nog kan dromen
Zittend tussen de bomen
Voel ik alles wat er is

Ik weet dat ik me niet vergis
Als ik dood vind in het leven
Ontvangen in het geven
En leven in de dood

Ik leef zolang het kan
Met alles wat ik heb in mij
Ook al gaat het moment voorbij
Eeuwigheid heb ik altijd

- Josien Leonora 15/10/25

〰️〰️〰️

Dit is mijn derde dag in de magische boomhut. De eerste dagen was ik hier alleen. In de bomen, in de rust. Ik kon stil zijn, laten bezinken, treuren, genieten en slapen. Wat een cadeau dat ik hier mag zijn.

Gisteravond kwamen mijn vriend en dochter hier eten en spelen. Ik had gekookt en zij gingen met de kabelbaan. Zij ging op de trampoline en wij dronken thee.

Vanmorgen was een goede vriendin hier. We genoten samen van het uitzicht, wandelden en zetten dingen op rij. Dingen die wezenlijk voor me zijn en waar zij me bij helpt.

We praatten, al kijkend over het bos, over het leven, over sterven, de herfst, over feest en over her-inneren. We praatten ook over vorige levens, nieuwe levens, de ziel en de vogels. Wat is het fijn als er samen Zijn is en betekenis en echte vriendschap en geen taboes. Zij maakte deze foto. Nu ben ik weer alleen.

Morgen nog één dag op deze mooie plek. Ook dan ben ik samen met twee vrouwen die me lief zijn. Wat een cadeau. Ik leef, intens en met een open hart, zolang ik kan. En daarna.

𝒪𝒹𝑒 𝒶𝒶𝓃 𝓀𝓌𝑒𝓉𝓈𝒷𝒶𝒶𝓇𝒽𝑒𝒾𝒹/ 𝓌𝒶𝒶𝓇𝒶𝒸𝒽𝓉𝒾𝑔𝒽𝑒𝒾𝒹

𝑀𝒶𝑔 𝒾𝓀 𝒽𝓊𝒾𝓁𝑒𝓃
𝐼𝓃 𝒿𝑒 𝒶𝓇𝓂𝑒𝓃 𝓁𝒾𝑔𝑔𝑒𝓃
𝒦𝓌𝑒𝓉𝓈𝒷𝒶𝒶𝓇 𝒶𝓁𝓈 𝑒𝑒𝓃 𝓅𝒶𝓈𝑔𝑒𝒷𝑜𝓇𝑒𝓃 𝒷𝒶𝒷𝓎?

𝑀𝒶𝑔 𝒾𝓀 𝒷𝒶𝓃𝑔 𝓏𝒾𝒿𝓃
𝒮𝒸𝒽𝓊𝒹𝒹𝑒𝓃𝒹, 𝓉𝓇𝒾𝓁𝓁𝑒𝓃𝒹 𝑜𝒻 𝓈𝓉𝒾𝓁
𝒜𝓁𝓈 𝑒𝑒𝓃 𝓇𝒾𝑒𝓉𝒿𝑒 𝑜𝒻 𝒷𝑒𝓋𝓇𝑜𝓇𝑒𝓃 𝒾𝒿𝓈?

𝑀𝒶𝑔 𝒾𝓀 𝓁𝒶𝒸𝒽𝑒𝓃
𝒢𝒾𝑒𝓇𝑒𝓃 𝑒𝓃 𝒷𝓇𝓊𝓁𝓁𝑒𝓃
𝒜𝓁𝓈 𝑒𝑒𝓃 𝓀𝒾𝓃𝒹 𝑜𝒻 𝒹𝑜𝓁𝓁𝑒 𝒹𝓌𝒶𝒶𝓈?

𝑀𝒶𝑔 𝒾𝓀 𝓈𝒸𝒽𝓇𝑒𝑒𝓊𝓌𝑒𝓃
𝒱𝒶𝓃 𝓌𝑜𝑒𝒹𝑒 𝑜𝒻 𝓌𝒶𝓃𝒽𝑜𝑜𝓅
𝒜𝓁𝓈 𝑒𝑒𝓃 𝓊𝒾𝓉𝒷𝒶𝓇𝓈𝓉𝑒𝓃𝒹𝑒 𝓋𝓊𝓁𝓀𝒶𝒶𝓃?

𝑀𝒶𝑔 𝒾𝓀 𝓈𝓅𝑒𝓁𝑒𝓃
𝒮𝓅𝑜𝓃𝓉𝒶𝒶𝓃 𝑒𝓃 𝓌𝒶𝒶𝓇𝒶𝒸𝒽𝓉𝒾𝑔
𝑀𝑒𝓉 𝒶𝓁𝓁𝑒𝓈 𝓌𝒶𝓉 𝒾𝓀 𝓃𝒾𝑒𝓉 𝓌𝑒𝑒𝓉?

𝑀𝒶𝑔 𝒾𝓀 𝒶𝒹𝑒𝓂𝑒𝓃
𝑅𝓊𝓈𝓉𝒾𝑔 𝒾𝓃 𝑒𝓃 𝓁𝒶𝓃𝑔𝓏𝒶𝒶𝓂 𝓊𝒾𝓉
𝒵𝑜𝒶𝓁𝓈 𝒽𝑒𝓉 𝓁𝑒𝓋𝑒𝓃 𝓏𝑒𝓁𝒻?

𝑀𝒶𝑔 𝒾𝓀 𝓂𝑒𝓃𝓈 𝓏𝒾𝒿𝓃, 𝑔𝑒𝓌𝑜𝑜𝓃 𝓂𝑒𝓃𝓈
𝑀𝑒𝓉 𝒶𝓁𝓁𝑒𝓈 𝓌𝒶𝓉 𝓏𝒾𝒸𝒽
𝐼𝓃 𝓂𝒾𝒿 𝒷𝑒𝓌𝑒𝑒𝑔𝓉?

𝑀𝒶𝑔 𝒾𝓀 𝓀𝓌𝑒𝓉𝓈𝒷𝒶𝒶𝓇 𝓀𝓇𝒶𝒸𝒽𝓉𝒾𝑔 𝓏𝒾𝒿𝓃
𝐻𝑒𝓁𝒹𝑒𝓇 𝑒𝓃 𝓌𝒶𝒶𝓇𝒶𝒸𝒽𝓉𝒾𝑔 𝓏𝒾𝒿𝓃
𝒮𝓉𝒾𝓁 𝑜𝒻 𝒷𝑒𝓌𝑒𝑒𝑔𝓁𝒾𝒿𝓀 𝒾𝓃 𝓁𝒾𝑒𝒻𝒹𝑒
𝐻𝒾𝑒𝓇 𝑒𝓃 𝓃𝓊 𝒾𝓃-𝓌𝑒𝓏𝒾𝑔 𝓏𝒾𝒿𝓃

𝑀𝒶𝑔 𝒾𝓀 𝓉𝑒𝑔𝑒𝓁𝒾𝒿𝓀𝑒𝓇𝓉𝒾𝒿𝒹
𝒜𝓁𝓉𝒾𝒿𝒹 𝒷𝓁𝒾𝒿𝓋𝑒𝓃 𝓌𝑒𝓉𝑒𝓃 𝒹𝒶𝓉 𝐼𝒦
𝒟𝑒 𝑒𝓈𝓈𝑒𝓃𝓉𝒾𝑒 𝒾𝓃 𝒹𝒾𝓉 𝒶𝓁𝓁𝑒𝓈 𝒷𝑒𝓃
𝒟𝑒 𝒹𝓇𝓊𝓅𝓅𝑒𝓁 𝒾𝓃 𝒹𝑒 𝑜𝒸𝑒𝒶𝒶𝓃
𝒟𝑒 𝐿𝒾𝑒𝒻𝒹𝑒 𝑒𝓃 𝒽𝑒𝓉 𝐻𝒶𝓇𝓉
𝐸𝓃 𝒢𝑜𝒹𝒹𝑒𝓁𝒾𝒿𝓀𝑒 𝒾𝓃 𝓂𝒾𝒿 𝒹𝓇𝒶𝒶𝑔

-Josien Leonora 𝟣𝟧/𝟢𝟫/𝟤𝟢𝟤𝟧

〰️