Erlinde - Coach

Als ik een lastige keuze moet maken, is dit wat ik doe.

Ik zorg dat ik naar binnen keer. Klinkt vaag, maar werkt altijd.
Je hoofd weet het niet altijd. Je lijf wel.

Ik sluit mijn ogen, ga uit mijn hoofd en zak in mijn lijf.
En dan weet ik het eigenlijk al. Het is niet mijn hoofd die het bedenkt, maar wat ik voel.

Dat is de enige manier waarop ik dicht bij mezelf blijf. Elke keer dat ik een keuze maak vanuit mijn hoofd alleen, klopt het ergens niet. En ik merk het altijd.
Je hoofd brengt je ver. Maar vanuit je gevoel ben je veel krachtiger. Doe je wat echt bij je past. En kan je leven in flow gaan.

Wat ik doe als coach is precies dit: je helpen voelen wat je al weet.
Want je lijf heeft het antwoord al. Je hoofd hoeft het alleen nog te begrijpen.

Vind jij keuzes maken lastig? Of durf je niet op je gevoel te vertrouwen? Laat het weten 👇

Alle kinderen op de opvang.
Ik: 🛋️🛀😌

HALLELUJAH. 🙏😂

Even geen “mamaaaa”, en geen 48 vragen vóór 09:00 uur.

Begrijp me niet verkeerd ik ben helemaal gelukkig met ze. Alleen is mn eigen tijd de afgelopen maanden kort geweest.
Die stilte is ook gewoon héérlijk en wennen tegelijkertijd.

Herkenbaar? Drop hieronder jouw emoji als jij dit gevoel kent 😂👇

🙌 = Eindelijk rust!
😂 = Dit ben ik élke opvangdag
🫠 = Ik ben eigenlijk gewoon (weer) toe aan vakantie

mamahumor opvoeden momsupportingmoms evenrust herkenbaar

Een heel klein verslag van een zomer vol met kinderen

Vakantietijd
Ik keek er vooraf even tegenop. Want wat zouden we doen? En met 3 kids met verschillende behoeften hoe zal het werken?

Maar er was ook support en veel gezelligheid.
Soms kon ik ze even achter t behang plakken en meestal was het heel gezellig.

Na deze week is alles weer normaal. Zit mijn verlof erop…dat is lekker en vreemd tegelijk.

Mijn minst favoriete moment van de dag?
Confession: de avondspits met 3 kinderen.

Het moment dat ze thuiskomen van school of opvang. Het moment waarop ik eigenlijk er helemaal voor ze wil zijn.

En daar voel ik me soms schuldig over, want dit is hét moment dat zij me nodig hebben en ik merk dat ik dan vaak wel klaar ben.

Ik deel dit niet om medelijden te krijgen, maar omdat ik weet dat ik niet de enige ben die dit zo ervaart. En misschien herken jij het dus ook wel.

Wat ik wel weet: mn lijf vertelt me op zo’n moment iets. Het zegt dat er niet zoveel meer over is om te geven.
En dat ik daar naar mag luisteren ipv mezelf erop te veroordelen.

Herken jij dit? En hoe ga jij ermee om?
Deel het voor inspiratie & herkenning 👇

Heb jij dat ook weleens?
Dat iemand ineens heel sterk in je gedachten komt…
Zonder duidelijke aanleiding.

En dat je dan voelt: ik moet diegene even een berichtje sturen.

Deze week had ik dat met een vriendinnetje.

Ze kwam zomaar in mijn hoofd.
Dus ik besloot haar te appen.

Haar reactie raakte me.

“Er is denk ik wel een reden dat je me appt… want ik ben zwanger.”

En deze zwangerschap kwam niet vanzelf.
Er ging een hele weg aan vooraf, met de nodige uitdagingen.

Op zulke momenten denk ik alleen maar:
dit kan toch bijna geen toeval zijn.

Ik geloof dat onze intuïtie vaak veel eerder iets oppikt dan ons hoofd begrijpt.

Dus als iemand in je gedachten voorbij komt…
misschien is dat niet voor niks.

Misschien mag je luisteren en ernaar handelen.
Al is het maar met een simpel:
“Hé, ik moest aan je denken. Hoe gaat het?”

Ik noem dat magic ✨

Heb jij dit ook weleens?
En stuur je dan een berichtje?

Hoeveel je ook van je kinderen houdt…
soms heb je méér nodig dan alleen hun gezelschap.

Dat besefte ik de afgelopen tijd steeds meer.

Ik geniet enorm van mijn kinderen.
Van hun knuffels, hun grapjes, hun pure aanwezigheid.

En ik voelde ook:
ik mis iets.

Ik had behoefte aan volwassen gesprekken
Aan woorden geven aan wat er in mij leeft.

Even praten over andere dingen dan slaapjes, voeding of baby’s, spuitluiers etc.
Delen waar ik tegenaan loop.
Vertellen over wat me bezighoudt, inspireert of raakt.

En ook: een luisterend oor.
Het gevoel dat ik een gesprek kan afmaken.

Toen ik dat eenmaal helder had, ben ik bewust lunchdates gaan inplannen met lieve vriendinnen.

Vrouwen bij wie ik mezelf kan zijn.
Met wie ik de diepte in kan.
Bij wie ik niet hoef uit te leggen waarom iets me raakt.

En ik merkte meteen wat dat deed.

Alsof er weer zuurstof kwam.
Ruimte.
Verbinding.
Met hen en vooral ook met mezelf.

Mezelf terugvinden als moeder zit voor mij soms in verrassend simpele dingen:
uitspreken wat ik nodig heb… en daar gehoor aan geven.

Herken je dit?

Alle adviezen hoe je een ‘goede’ moeder zou moeten zijn…
Het triggerde mijn gevoel van niet goed genoeg zijn.

Ja, ik dacht dat ik dat patroon had doorbroken. Maar toch was hij er weer (dat is een bekend fenomeen bij live events zoals een zwangerschap. Dat patronen terugkeren).

Niet omdat ze verkeerde adviezen geven.
Niet omdat ze geen waarde bieden.
Maar omdat ik merkte dat ik steeds verder verwijderd raakte van mijn eigen gevoel.

Over slapen.
Over eten.
Over opvoeden.
Over wat ‘goed’ zou zijn voor mijn kinderen.

Er zijn zóveel meningen, experts en adviezen.

En ergens onderweg stopte ik met mezelf de belangrijkste vraag te stellen:

“Wat voelt voor mij en mijn kinderen passend?”

Dus ik ben aan het opruimen, ontvolgen van alle spam die op mijn tijdlijn te zien is.

Minder ruis.
Minder ongevraagde adviezen.
Meer vertrouwen op mijn intuïtie juist als moeder.

En als ik iets niet weet?
Dan zoek ik het gericht op.

Maar ik hoef niet de hele dag gevoed te worden met informatie die ik niet heb gevraagd.

Mezelf terugvinden als moeder begint voor mij met weer leren luisteren naar mezelf 🤍

Herken je dit?

Alles loopt op rolletjes.
De kids hebben wat ze nodig hebben EN ik maak tijd voor mezelf.

En dan blijkt er toch een bal niet in de lucht.

De oudste blijkt een studiedag te hebben: Verrassing!

Ach met alle dingen waar je wel aan denkt, kan het niet anders dan dat er ook een paar ballen vallen.

Het ouderschap: alle ballen kunnen niet in de lucht.
Wie weet welke 🎾 ik vandaag op de grond ontdek😉.

Welke bal is er bij jou weleens gevallen? En hoe ging je ermee om?