ZelfKompas

Wat voor mij jarenlang een enorme strijd is geweest,
is de strijd tussen mijn brein (lees: hoofd) en mijn lichaam.

Want waar luister je naar?
Naar het geschreeuw van je brein…
of naar de signalen van je lichaam?

Je lichaam:
“Ik ben moe.”
Je brein:
“Koffie erin en door.”

Je lichaam:
“Dit werk maakt me ongelukkig.”
Je brein:
“Ja hallo, we hebben gewoon rekeningen te betalen.”

Je lichaam:
“Ik wil rust.”
Je brein:
“Kom op, nog even dit afmaken.”

Je lichaam:
“Deze relatie voelt niet goed meer.”
Je brein:
“Ja, maar wat als ik straks niemand anders vind en alleen blijf?”

Je lichaam:
“Ik trek dit eigenlijk niet meer.”
Je brein:
“Niet ze**en. Gewoon doorgaan.”

Tot je lichaam op een dag zegt:

“Prima.
Dan trekken we zelf wel ff de stekker eruit.” 🤡

Oververmoeid.
Opgebrand.
Vastlopen.
Lichamelijke klachten.

En dan gaan we vaak ineens wél luisteren.

Terwijl je lichaam het al maanden…
of misschien al jaren…
probeerde te vertellen.

Mijn lichaam probeerde mij jarenlang duidelijk te maken dat ik veel te ver over mijn grenzen heen ging.

Maar mijn brein bleef er maar doorheen schreeuwen:
“Kom op. Niet ze**en. Gewoon doorgaan.”

Tot mijn lichaam uiteindelijk zó hard op de rem trapte
dat doorgaan simpelweg geen optie meer was:

Burn-outs.
Chronisch vermoeid.
Volledig vastlopen.
En uiteindelijk zelfs mijn dikke darm verwijderd.

In mijn boek duik ik hier veel dieper in.

Waarom we over onze grenzen heen leven.
Waarom het zó lastig is om écht naar ons lichaam te luisteren.
Welke rol ons brein hierin speelt.
En hoe je stap voor stap beter leert luisteren naar de signalen van je lichaam.

Wat eerst als mission impossible leek,
heb ik uiteindelijk toch possible gemaakt…

want ik heb dus blijkbaar een boek geschreven. 🤣

Geen idee hoe dit is gebeurd.
Echt niet.

Ik zocht ooit een speelse, luchtige autobiografie
over bewustwording, spiritualiteit en zelfontwikkeling.

Geschreven vanuit een beetje:
“f**k alles” energie.

Je weet wel:
rebels,
eigengereid,
speels,
luchtig,
en niet zo verschrikkelijk zwaar allemaal. 😵‍💫

Kon ik niet vinden.

Dus dacht ik:

F**k it, dan schrijf ik ‘m zelf wel ff.

Nooit verwacht dat ik dat ook écht zou doen.

En voor ik het wist:

252 pagina’s.
13 thema’s.
En blijkbaar zelfs een inleiding, dankwoord, nawoord en toegift. 😆

Over mijn s**t.
Mijn hoofd.
Mijn struggles.
Mijn chaos.
Mijn gevecht met het leven.

Geen standaard zelfhulpboek.
Geen “10 stappen naar geluk”.
Geen saaie, zware of zweverige bulls**t.

Maar gewoon:

👉 rauw
👉 eerlijk
👉 kwetsbaar
👉 ongefilterd
👉 met een flinke dosis zelfspot
👉 en diepgang zonder zwaar of zweverig gedoe

Waarom je dit boek zou willen lezen?

Omdat je jezelf gaat herkennen.
Keihard.

In je hoofd.
In je twijfels.
In dat moment dat je denkt:

“Wat ben ik in godsnaam aan het doen?”

Omdat je gaat zien
dat je niet de enige bent.

Met overdenken.
Jezelf saboteren.
Zoeken naar richting.
Jezelf niet goed genoeg voelen.
En het leven soms gewoon niet snappen.

Omdat dit boek eigenlijk één grote spiegel is.

En nee…
niet zo’n gezellige:
“Ik zie er goed uit vandaag”-spiegel.

Maar meer zo’n:
“Ah k*t… dit ben ik dus ook.” spiegel. 😆

En nee…

Dit boek gaat je ook niet fixen.

Maar het kan wel iets losmaken.

Een inzicht.
Een shift.
Of gewoon dat ene moment dat je denkt:

“Ah… dus zo zit het.”

Want het is niet alleen maar lachen.

Het is ook:
jezelf tegenkomen.

En ja…
dat is soms gewoon k*t. 😏

Dus bij deze…

Het boek komt eraan. 🤪

Soms heb je geen oplossing nodig.
Maar iemand die jou helpt herinneren wat je zelf eigenlijk al weet.

Misschien voel je al een tijdje dat je vastzit.

Alsof je leven steeds kleiner of zwaarder wordt.
Alsof je hoofd nooit stopt.
Alsof je continu moe bent van alles dragen.
En je even niet meer weet hoe je verder moet.

Misschien voel je je al een tijdje somber.
Opgebrand.
Verdwaald.
Leeg.

En blijf je toch steeds maar doorgaan.
Omdat je hoopt dat het dan vanzelf wel weer beter wordt.
Of omdat je simpelweg niet meer weet hoe je het anders kunt doen.

Veel mensen denken dat coaching betekent dat iemand anders hun leven wel even gaat fixen.

Dat een coach alle antwoorden heeft.
Je vertelt wat je moet doen.
Of jouw problemen voor je oplost.
Want hé, waar betaal je iemand dan anders voor?

Maar zo zie ik coaching niet.

Coaching is geen reddingsactie.

Het is samen kijken naar wat jou nu blokkeert of in de weg staat.
Zien waar jij jezelf kwijtgeraakt bent.
Bewust worden van patronen, overtuigingen en overlevingsmechanismen die misschien ooit nodig waren, maar die je nu juist tegenhouden.

Niet zodat jij weer verder kunt gaan zoals je voorheen altijd deed.
Maar zodat je weer terugkomt bij jezelf.
Bij wie je werkelijk bent onder alle ruis, angst, druk en aanpassing.

En van daaruit weer opnieuw in beweging kunt komen.
Niet vanuit overleven…
maar vanuit jezelf.

Mensen komen vaak naar mij toe omdat ze voelen:
“Zo wil of kan ik niet langer leven.”

Omdat ze zichzelf kwijt zijn.
Omdat ze vastlopen.
Omdat ze moe zijn van vechten.
Omdat ze verlangen naar rust.
Naar helderheid.
Naar zichzelf.

Soms heb je dan geen oplossing nodig.

Maar iemand die écht met je meekijkt.
Zonder oordeel.
Zonder maskers.
Zonder bulls**t.

En misschien…
is bewust worden van waar je nu staat,
wel de eerste beweging terug naar jezelf.

💛

Herken je dat... dat je jezelf voorbij rent?

Niet omdat je moet…
maar omdat je dénkt dat het nodig is,
of omdat je dénkt dat je niet anders kunt.

Je agenda zit vol.
Afspraken, verplichtingen, sporten, sociale dingen, “leuke” activiteiten.

Het kan voelen als druk.
Als moeten.

Waarom?

Omdat het niet meer vanuit flow komt.
Maar vanuit angst.
Vanuit je hoofd (gedachten).

Angst om iets te missen (FOMO).
Angst om stil te vallen.
Angst om “in het niets” te verdwijnen.
Angst om geen waarde meer te hebben.
Angst om misschien niet meer gevraagd te worden.

Dus blijf je maar doorgaan met bewegen.
Blijf je plannen.
Blijf je vullen.

Niet goed, en niet fout,
maar zoals je altijd al gedaan hebt.

Maar hoe voller je agenda…
hoe verder je van jezelf af raakt.

Want wanneer heb je werkelijk tijd voor jezelf?
Om met jezelf te zijn?

Flow is niet: veel doen.
Flow is: precies dát doen wat klopt in het nu… en de rest laten vallen.

Wat je terug mag herinneren:

Er is geen schema dat je moet halen.
Er is alleen dit moment.

En in dit moment is er maar één ding dat echt klopt.

Niet vijf.
Niet zeven.

Eén.

De rust waar je naar verlangt
zit niet ergens tussen al die activiteiten.

Die ontstaat op het moment
dat je stopt met alles tegelijk willen.

Je hoeft niets vast te houden.
Niet al die plannen.
Niet al die afspraken.
Niet dat beeld van hoe jouw weken eruit “zouden moeten” zien.

Laat los wat vandaag niet klopt.
En je bent direct terug.
Naar wie je werkelijk bent.

💛

Stilte is k*t.
Ja, laten we eerlijk zijn.

Stilte is ongemakkelijk.
Stilte voelt leeg.
Stilte maakt je onrustig.
Stilte confronteert je met dingen waar je helemaal geen zin in hebt.

Dus wat doen we?

We vullen het op.
Met muziek.
Met scrollen.
Met praten.
Met afleiding.

Alles… behalve stil zijn.

Maar weet je waarom stilte zo ongemakkelijk voelt?

Niet omdat stilte zelf het probleem is.

Maar omdat er in die stilte ineens ruimte ontstaat…
voor wat er al in jou zit.

Gedachten.
Gevoelens.
Onrust.
Twijfel.
Pijn die je al die tijd een beetje hebt weggeduwd.

Zolang je bezig blijft, merk je het niet of minder.
Maar zodra het stil wordt… komt het ineens naar boven.

En dat voelt k*t.

Logisch.

Maar hier zit precies de kracht van stilte.

Stilte laat je zien wat er echt speelt.
Zonder ruis.
Zonder afleiding.
Zonder bulls**t.

In stilte hoef je even niets hoog te houden.
Geen rol.
Geen masker.
Geen ‘ik moet dit of dat’.

Alleen jij… met jezelf.

En ja, dat kan ongemakkelijk zijn.
Maar het is óók de plek waar rust ontstaat.

Niet omdat alles ineens opgelost is…
maar omdat je stopt met wegrennen.

Stilte is niet leeg.
Stilte is ruimte.

Ruimte om te voelen.
Ruimte om te ademen.
Ruimte om weer even terug te komen bij jezelf.

En hoe vaker je die ruimte toelaat…
hoe minder eng het wordt.

Sterker nog:

Op een gegeven moment wordt het… gewoon fijn.

En hoe maak je die shift?

Niet door ineens uren stil te zitten.
Dat werkt juist averechts.

Maar door klein te beginnen.

Even niks.
Even zitten.
Even geen afleiding.

En vooral:
lief te zijn als dit niet in één keer lukt
en door niet meteen iets te willen fixen.

Gewoon aanwezig zijn.

Ook als het ongemakkelijk is.

Want juist daar…
achter die onrust…

zit precies waar je eigenlijk naar op zoek bent.

Rust.
Helderheid.
En jezelf.

💛

Je hoeft even niets.

Niet beter je best te doen.
Niet productiever te zijn.
Niet nóg iets te fixen.

Gewoon even… niets.

Wat er dan vaak gebeurt
is dat je hoofd dan begint te praten.

“Kom op, door blijven gaan.”
“Je kunt toch niet zomaar niets doen..."
"Nog even, en dan..."
“Zo kom je nergens.”
"Andere mensen doen het wel."

En ondertussen voel je ergens diep vanbinnen:

“NEEEEE, Ik ben moe. Laat me even...”

Maar daar luister je niet naar.
Omdat je hebt geleerd dat stilvallen geen optie is.

Dat je waarde zit in wat je doet.
In wat je oplevert.
In hoe goed je het doet.
En hoeveel je doet.

Dus ga je (maar) weer (door).

Nog een taak.
Nog een poging.
Nog een keer jezelf pushen.

Tot je leeg bent.

En dan denk je:

“Waarom stroomt het niet?”

Omdat flow niet ontstaat
wanneer jij jezelf blijft forceren.

Flow ontstaat
wanneer jij jezelf even met rust laat.

Wanneer je durft stil te vallen
zonder jezelf direct te corrigeren.

Wanneer je niet meteen hoeft te voldoen
aan die stem in je hoofd.

Maar gewoon even blijft
bij wat je voelt.

Ja… dat kan ongemakkelijk zijn.

Ja… dat kan nutteloos voelen.

Ja… dat kan tegen alles ingaan wat je gewend bent of geleerd hebt.

Maar precies daar
begint iets te verschuiven.

Niet omdat jij iets doet,
maar omdat jij stopt
met jezelf onder druk zetten

En misschien is dat wel het moedigste wat je vandaag kunt doen.

Even niets.

En toch blijven voelen:

“Ik ben oké”.

💛

De afgelopen periode is er weer een nieuwe en diepere laag in mij geopend.

Waar ik voorheen de neiging had om te helpen, te zoeken, de juiste vragen te stellen en oplossingen te vinden…
is er nu vooral rust.

Stilte.

En vanuit die stilte gebeurt er iets bijzonders.

Ik ben er gewoon.
Aanwezig.
Zonder dat ik iets hoef te doen.

En juist daarin ontstaat ruimte voor de ander.
Om zichzelf te zien.
Om te voelen wat er in zichzelf speelt.

Dit voelt voor mij als een hele nieuwe vorm van begeleiden.

Geen methode.
Geen stappenplan.
Geen “ik ga jou fixen”.

Maar een ontmoeting.
Waarin ik spiegel wat ik zie en voel, precies op dat moment.

Voor de één is dit luchtig en speels.
Voor de ander confronterend en scherp.

—

Voel jij dat er iets in jou speelt waar je zelf niet helemaal bij komt?
Of dat je ergens vastloopt in je hoofd, gevoel of gedrag?

Dan ben je welkom.

—

• 1-op-1 sessie (± 60 min)
• Online / telefonisch / face-to-face
• Intuïtief en zonder vaste structuur

Investering: €111,-

—

Voel je een ja?

Stuur me een (whatsapp) bericht of bel me op 06 17 84 79 24.

Vincent

Controle.
We doen het de hele dag.
Vaak zonder dat we het doorhebben.

Altijd vooruitdenken.
Willen weten waar je aan toe bent.
Situaties proberen voor te zijn.
Niet echt “uit” kunnen staan in je hoofd.

Waarom?
Omdat we ons veilig willen voelen.

We voelen ons vaak bang
zonder dat we dit doorhebben.
Bang voor afwijzing.
Om te falen.
Om niet goed genoeg te zijn.
Voor pijn.

Dus wat doet ons brein?
Sturen.
Denken.
Analyseren.
Vasthouden.

“Als ik maar genoeg controle heb… dan ben ik veilig.”

Klinkt logisch.
Maar het is een illusie.

Hoe meer controle je probeert te houden,
hoe meer spanning je ervaart.

Waarom?
Omdat het leven zich niet laat controleren.
Nooit.

We denken dat hoe harder we ons best doen,
hoe meer controle we hebben.
Maar dat klopt niet.

Hoeveel controle heb jij écht over je gedachten?
Of over hoe je je gedraagt?

Het alternatief is loslaten.
Maar dat voelt nog enger.

Dus blijven we hangen in controle.
Een veilige gevangenis.

Tot je moe wordt.

Moe van het nadenken.
Moe van het altijd “aan” staan.
Alsof je nooit echt kunt ontspannen.

En daar…
ontstaat ruimte.

Je gaat zien hoe hard je je best hebt gedaan.
Hoe lang je dit al draagt.
Niet omdat je zwak bent…
maar omdat je jezelf probeerde te beschermen.

Controle loslaten betekent niet dat je niks meer doet.
Het betekent dat je stopt met forceren.
Met vasthouden.
Met krampachtig sturen.

Je laat het leven weer bewegen.
Door je heen.

Hoe dan?

Door te zien wanneer je controleert.
Te voelen waar je vastzit.
En eerlijk te zijn:

“Ah… hier probeer ik het weer te fixen.”

En dan…

Niet ingrijpen.
Niet oplossen.
Niet veranderen.
Alleen… laten.

En ja, dat voelt ongemakkelijk.

Maar wat je loslaat…
is spanning.
Is druk.
Is het idee dat alles op jou aankomt.

Wat levert het je op?

Rust.
Ontspanning.
Ruimte.
Meer flow.
Minder moe zijn.

En misschien hoef je het leven helemaal niet te controleren…
maar alleen te ervaren.

Soms weet je het gewoon.
Dat er méér in je zit.
Meer waarheid.
Meer lef.
Meer kracht.
Meer leven.

En toch…

Houd je jezelf kleiner dan je bent,
veiliger dan je zou willen,
en neem je genoegen met minder
dan wat je diep vanbinnen voelt dat klopt.

Niet omdat je het niet kan.
Maar omdat het nog te spannend voor je is.

Spannend om zichtbaar te zijn.
Spannend om je uit te spreken.
Spannend om echt te gaan staan voor wat jij voelt
of waar jij van droomt.

Dus houd je jezelf een beetje veilig.
Een beetje aangepast.
Een beetje onder je eigen potentieel.

En dat voelt… comfortabel. Veilig.
Maar ook ontevreden en onvoldaan.

Omdat een deel van jou wéét
dat je jezelf aan het tegenhouden bent.

En dat knaagt.
Elke keer dat je jezelf wéér inslikt.

Je grootsheid is niet schreeuwerig.
Het is niet beter dan een ander.
Het is simpelweg: volledig jezelf durven zijn.

Zonder jezelf kleiner te maken om anderen gerust te stellen.
Zonder je licht te dimmen omdat het anders “te veel” zou zijn.

Misschien herken je dit.
Dat je diep vanbinnen wéét dat je jezelf inhoudt.
Dat je wacht.
Dat je uitstelt.
Dat je nog net niet beweegt.

Niet omdat je niet wil.
Maar omdat angst fluistert:

“Straks verlaten ze me.”
“Straks vinden ze me raar of te veel.”
“Straks lukt het niet.”

Maar wat als je niet hier bent om klein te blijven?

Wat als dat ongemakkelijke gevoel precies het teken is
dat je jezelf aan het ontgroeien bent
en dat je voor jezelf in beweging wilt komen?

Grootsheid herinneren is één ding.
Maar erop handelen…
dát is waar je leven verandert.

Een kleine stap.
Een eerlijk gesprek waarin je jouw waarheid uitspreekt.
Een keuze die beter past bij wie jij werkelijk bent.

Geen grote sprong.
Wel échte beweging.

Je hoeft niet te wachten tot je geen angst meer voelt.
Je mag bewegen terwijl je hart nog klopt in je keel.

Dat is moed.
Dat is thuiskomen in jezelf.
Dat is jezelf durven zijn.

💛

De afgelopen tijd merk ik dat mijn werk zich op een natuurlijke manier verdiept.
De afstemmingen die ontstaan, richten zich steeds vaker op mensen
die niet alleen willen begrijpen wie ze zijn,
maar die hun waarheid ook willen belichamen,
en vanuit die plek verder willen bewegen in hun leven.

Ik voel steeds duidelijker dat mijn werk opent voor mensen
die klaar zijn voor een volgende stap in hun bewustzijn.
Niet vanuit zoeken,
maar vanuit een verlangen om te leven in overeenstemming
met wie zij werkelijk zijn.

Daarom schrijf ik dit.
Niet om iets aan te bieden,
maar om zichtbaar te maken waar ik op dit moment sta.
Wanneer ik mezelf op deze laag laat zien,
kunnen de mensen die met mij resoneren
mij ook daadwerkelijk vinden.

Voel jij dat je klaar bent om verder te bewegen
in wie je werkelijk bent?

Voel je dat het tijd is om jouw innerlijke waarheid
meer ruimte te geven in jouw leven,
keuzes, relaties en richting?

Dan zou mijn veld wel eens de plek kunnen zijn
waar je jezelf herkent.

Ik beweeg in deze nieuwe fase,
en alles en iedereen die hierin resoneert,
beweegt vanzelf met mij mee.

Big hug,
Vincent
💛