Style On Camera

✨
Stała ekspozycja Muzeum Narodowego w Warszawie to klasyka, którą „trzeba znać”, m. in.:
– Galeria Sztuki XIX wieku (polski „vibe”, emocje, portrety)
– sztuka średniowieczna i sakralna
– galerie sztuki europejskiej
– i ogromny dział designu (często niedoceniony, a bardzo ciekawy)

To trochę jak spacer przez historię… i podręczniki do j. polskiego, tylko bez nudy. 🤭😉

🔥
I teraz highlight: Olga Boznańska (który okazał się dla mnie dużym zawodem) 🤨

To nie jest klasyczna „duża wystawa”.
To bardziej intymny pokaz, który wciąga, jeśli dasz mu chwilę.

👉 wystawa to zaledwie ok. 30 prac, często takich, których normalnie nie zobaczysz
👉 głównie portrety i sceny – ciche, melancholijne, trochę zamglone
👉 klimat: jakby ktoś zatrzymał emocję między słowami

Olga Boznańska malowała ludzi tak, jakby patrzyła „pod powierzchnię” –
bez efekciarstwa, bez pozowania.

Ogólny „vibe” obrazów Boznańskiej:
– miękkie
– lekko rozmyte
– prawdziwe, bez efekciarstwa

I co ciekawe – pokaz jest częścią galerii XIX wieku, więc nagle widzisz ją w kontekście epoki, a nie jako osobną historię.

Choć u mnie wystawa pozostawiła duży niedosyt.
W sumie samo słowo „wystawa” w tym kontekście to wg mnie zbyt wiele. 🤫

Bunkier czy minimalistyczny schron dla sztuki?

Młodziutkie wiekiem muzeum, bo otwarte przecież 1,5 roku temu, jeszcze przed otwarciem budziło ogromne kontrowersje wśród internautów, mieszkańców Warszawy i nie tylko. „Kloc, bunkier, kontener.”

Obrońcy projektu powtarzali z kolei w kółko, że żeby móc ocenić muzeum i jego walory architektoniczne, trzeba wybrać się i zobaczyć tę bryłę również od środka.

Zebrałam więc swoją d. i poleciałam do Warszawy, żeby osobiście przekonać się, jak sprawy się mają „na żywo”. 😅
Wzdłuż i wszerz, wewnątrz i zewnątrz.

Muszę przyznać, że ogólnie jestem fanką minimalizmu, jeśli chodzi o formy, wystrój mieszkań, domów, ogółem wnętrz.
ALE 🤭
Ale tutaj trzeba też wziąć pod uwagę charakterystykę terenu, otoczenie, również to historyczne, „cień” Pałacu Kultury.

I powiem Wam, że tak, jak z początku byłam team - OK, looks fine.
Tak będąc w Warszawie „na żywo”, skłaniam się jednak bardziej ku tym drugim. 🫣
W mojej ocenie ta bryła zupełnie nie wpasowuje się w swoje otoczenie.
Z kolei w środku - OK, nie tak, żeby oszaleć z wrażenia, ale spoko, można poklepać po ramieniu, good job. 😅

Muszę jeszcze kiedyś koniecznie wrócić do MSN, bo w lutym całe 2. piętro było zablokowane, bo było przygotowywane pod nową wystawę.
Więc w sumie nie mogłam od środka ocenić, jak wyglądają w pełni zagospodarowane przestrzenie muzeum.

We will see 🔥😄

Gdy uda mi się wyszarpać dzień wolny, i nie mam nic konkretnego zaplanowanego, zdecydowanie wybieram Staatsgalerie w Stuttgarcie, zwykle tzw. nową część.

Nowa - sztuka nowoczesna i współczesna - to moje ulubione okresy (Picasso, Matisse, Dalí, Beuys, Klee, Po***ck, Ives Klein, Alberto Giacometti, Miró).

Stara to średniowiecze do XIX w. - zaglądam rzadziej, choć sporo w tej części znanych dzieł sztuki (Rembrandt, Rubens, Monet).

Zresztą, co ja będę się produkować, zobaczcie sami. 🤭

Sposób na sobotę?
Pojechać ze Stuttgartu do Monachium tylko po to, bo Panu Niemcowi zachciało się przymierzyć kilka rzeczy w sklepie stacjonarnym, zamiast jak człowiek zamówić online? 😅
W takich sytuacjach nie mogę powiedzieć „nie”, za bardzo lubię pływać po nieznanych lub trochę tylko znanych wodach.
Ostatni raz byłam w Monachium kilka lat temu, więc - why not? 🤭

Krata • Jeszcze jesień • kaszkiet

Wystawa Prägungen und Entfaltungen zaczyna się jak opowieść o byciu w drodze. O emigracji, która nie zawsze jest wyborem, ale zawsze staje się przestrzenią, w której coś w nas pęka… i coś innego zaczyna rosnąć. Troje artystów, trzy światy, a między nimi wspólny puls: życie pomiędzy miejscami, językami, wspomnieniami.

Rolf Nesch mówi poprzez metal — materiał twardy, chłodny, odporny. Jego prace wyglądają jak emocje wytłoczone w powierzchni, jakby każdy relief pamiętał podróż z Niemiec do Norwegii. Wgniecenia, łączenia, zadrapania stają się metaforą człowieka, który próbuje dopasować się do nowego otoczenia, a jednocześnie nie chce zatracić swoich wcześniejszych odcisków.

Ahmed Umar wnosi sztukę, która jest zarazem zbroją i modlitwą. Jego obiekty, pełne symboli i queerowej duchowości, wyglądają jak artefakty odzyskanej wolności. Materia — koraliki, metal, przedmioty codzienności — staje się jego pamięcią podróży: od miejsca, które go odrzuciło, do takiego, w którym mógł wreszcie wybrzmieć.

Nadira Husain buduje własny język z tkanin, ceramiki, ornamentów. Jej prace są jak mapy kultur, które nie walczą o dominację, tylko przeplatają się ze sobą jak warstwy historii. Widać w nich nomadyczną tożsamość — wielogłosową, hybrydową — w której migracja nie jest wymazaniem, lecz poszerzeniem palety.