Ypsilon

Ypsilon is mijn artiestennaam, in het echte leven heet ik Yves. Ik ben geboren en getogen in het Meetjesland ergens tussen Eeklo en Gent op 12 december 1977. Mijn liedjes schrijf ik thuis, op de fiets en in mijn caravan om mijn gedachten over het leven en alle groeipijnen, onzekerheden, liefde, pijn en vreugde die daarbij horen te verwerken. Op 10 jarige leeftijd verloor ik één van mijn oudere broers die toen helemaal in de ban was van The Cure. Deze muzikale erfenis heeft ook zijn invloed gehad op de muziek die ik nu componeer. Diezelfde periode was ik zelf meer in de ban van Soulsister. Jan en Paul zijn vandaag nog steeds een bron van inspiratie qua samenzang. Stiekem luisterde ik eind jaren tachtig ook naar Clouseau en De Kreuners, maar daar kon ik bij mijn vrienden niet mee afkomen. Andere grote broer Luckas was vastberaden om zijn 8 jaar jongere broer op het juiste muzikale pad te brengen, weg van het land van Swentibold. Dat pad bleek te leiden naar de Gentse Vooruit, waar op 18 oktober 1991 de Nieuw-Zeelanders van Crowded House hun sleutelplaat Woodface kwamen voorstellen. Het werd een memorabele avond en creëerde een unieke band tussen mijn broer en mezelf stevig als het fundament van een Crowded House. Daags na het optreden ging ik samen met Luckas mijn eerste gitaar kopen. Iedere keer droomde ik er stiekem van om zelf op een podium te staan maar een teveel aan podiumvrees hield mij tegen. Af en toe was er wel een gelegenheidsoptreden met Luckas in een kerk of op een trouwfeest. Midden de jaren '90 speelde ik gitaar bij een coverband Changing Habits.. Samen met Tom, Bart en Maarten speelden we covers van liedjes met 3 akkoorden die we konden spelen. Bij The Uglies, de punkband met o.a. Peter Van De Veire, speelde ik heel eventjes 2de gitaar. Met de eerste gitartist van The Uglies, Tomas, luisterde ik menig kampvuur op. Ten spijt van al deze pogingen bleef een muzikale carrière toch uit. Mijn gitaar verdween naar de zolderkamer en werd samen met mijn muzikale dromen opgeborgen. In 2013-2014 kampte ik met psychische problemen en kwamen heel veel herinneringen uit mijn jeugd terug naar boven. Ik kreeg het label 'bipolair' er gratis bovenop. Tijdens één van mijn opnames botste ik op W***y Willly van The Scabs. Hij was daar om andere redenen maar ik zal hoe louterend muziek voor hem kon zijn. Ik volgde muziektherapie en herontdekte mijn gitaar en piano. Plots viel alles in zijn plooi en vond ik in de muziek terug mijn uitlaatklep. In goeie en slechte dagen begon ik mijn demonen van mij af te schrijven. Meer recent dankzij de vele corona-lockdowns begon ik intensiever met muziek bezig te zijn. De teksten in mijn hoofd kregen een melodie en mijn eerste nummer 'Los Zand' werd geboren. Met heel veel schroom stapte ik met dit nummer naar een producer. Uiteindelijk kwam ik bij Johan Engels van Noloxbox terecht die mij hielp om mijn nummers nog beter te maken en te polijsten zodat ze klaar waren voor op de wereld af te vuren. Ik wil in de eerste plaats mijn vriendin, Caroline en onze drie kinderen Norah, Viktor en Irene bedanken. Zij zijn steeds mijn eerste kritische luisteraars geweest. Zonder mijn broer Luckas had ik de muziekmicrobe nooit te pakken gekregen. Ook dank aan Johan van Noloxbox, zonder hem was 'Façades' nooit het album geworden dat het nu is. Jij bent ook bedankt voor jouw interesse. Hopelijk kan je genieten mijn liedjes. Muzikale groetjes
Yves (met een Ypsilon*)