Excellent Sense

Wat een wonderlijke wereld om in wakker te worden.
Een spin die draad voor draad een web bouwt.

Een postduif die honderden kilometers aflegt en zijn weg naar huis terugvindt.

Een rups die transformeert tot een vlinder.

Een kameleon die van kleur verandert en opgaat in zijn omgeving.

Een kleine e***l waaruit een enorme eikenboom kan groeien.

Je hart dat bleef kloppen terwijl jij vannacht sliep.

Je longen die zich vanzelf opnieuw vullen met lucht.

Ontelbaar veel cellen in je lichaam die op dit moment hun werk doen.

Het ochtendlicht dat door je raam naar binnen valt.
Een vogel die een nest bouwt.

Een za**je dat onder de grond openbreekt en naar het licht groeit.

Een lichaam dat weet hoe het een wond moet sluiten.

Zoveel leven.
Zoveel schoonheid.
Zoveel om je over te verwonderen.

En het mooiste?

Je kijkt er niet alleen naar.

Je bent er deel van.

Je ademt.
Je voelt.
Je raakt aan.
Je hebt lief.
Je leeft.

En vandaag krijg je opnieuw een hele dag om dat te ervaren.

Welk klein wonder merk jij vandaag op? ✨

Excellent Sense
Be fully here for it.

Wat als het niet alleen je leven is dat pijn doet?

We hebben allemaal een beeld van hoe een goed leven eruit zou moeten zien.

Gezond. Vrij. Zelfstandig. Succesvol.

Maar wat gebeurt er wanneer het leven niet langer binnen dat beeld past?

Misschien begint daar een vraag die veel groter is dan: hoe krijg ik mijn oude leven terug?

Wat wordt er zichtbaar wanneer je even stopt met meten hoe je leven had moeten zijn?

Welke maatstaf voor een ‘goed leven’ heb jij eigenlijk nooit in twijfel getrokken?

Ik heb twintig jaar van dichtbij gezien hoe gevaarlijk het kan zijn wanneer een mogelijkheid te vroeg als onmogelijk wordt beschouwd.

In de neurologie werd die vraag soms extreem zichtbaar.

Een lichaam veranderde.

Een toekomstbeeld veranderde.

Wat gisteren vanzelfsprekend was, kon vandaag niet meer.

En ineens verschenen er allerlei conclusies over wat iemand nog kon, wie iemand nog kon zijn en welk leven nog mogelijk was.

Natuurlijk bestaan er echte beperkingen.

Maar iets anders begon mij steeds meer te fascineren:

Hoe vaak verwarren wij de grenzen van wat we vandaag kunnen zien met de grenzen van wat mogelijk is?

Die vraag is voor mij allang groter geworden dan neurologie.

Want we doen het voortdurend.

In ons werk.

In onze relaties.

Met ons lichaam.

In ondernemerschap.

In hoe groot we durven verlangen.

We zeggen:

Dat kan niet.

Dat past niet bij mij.

Ik moet kiezen.

Zo werkt het nu eenmaal.

Terwijl de interessantere vraag misschien is:

Is dit werkelijk een grens?

Of is dit de grens van hoe ik er tot nu toe naar heb leren kijken?

Dat verschil fascineert mij.

Want soms verandert er aan de buitenkant nog helemaal niets...

en ontstaat er toch ineens een mogelijkheid die je vijf minuten eerder niet kon zien.

Niet omdat iemand je een beter antwoord gaf.

Omdat de werkelijkheid waaruit je antwoorden koos groter werd.

Dat is een van de vragen waar Excellent Sense voor mij begint.

Niet: hoe vind ik het juiste antwoord?

Maar: hoe leer ik zien voorbij de werkelijkheid die ik al voor waar heb aangenomen?

We vergelijken ons leven voortdurend met wat we al kennen.

Met wie we vroeger waren.
Met wat ons lichaam vroeger kon.
Met hoe vrijheid, succes, verbinding of een mooi leven er volgens ons uit zouden moeten zien.

En zonder dat we het merken, wordt ons oude leven de meetlat waarmee we ons nieuwe beoordelen.

Wat daarvan afwijkt, voelt al snel als verlies. Als minder.

Maar wat als anders niet automatisch minder betekent?

Niet omdat we moeten ontkennen wat verloren is.
Niet omdat alles ineens positief moet worden.

Maar omdat verlies misschien niet de volledige werkelijkheid is.

Misschien kan vrijheid een vorm aannemen die je nog niet kent.
Verbinding ook.
Schoonheid ook.
Avontuur ook.
Zelfs een rijk en betekenisvol leven.

Dat vraagt niet dat je je oude leven vergeet.

Het vraagt misschien alleen dat je ruimte laat voor een vraag die we veel minder vaak stellen:

Wat kan er vanuit deze werkelijkheid ontstaan dat ik nog niet ken?

Misschien begint daar iets nieuws.

Niet bij weten wat het antwoord is.

Maar bij weer nieuwsgierig durven worden.

Excellent Sense — een andere manier om jezelf en het leven te ontmoeten.

Een weekend weg boeken zonder te weten of je lichaam zal meewerken.
Zou jij het nog durven?

Want na ziekte of hersenletsel kan zelfs iets leuks plannen spannend worden.

Wat als je te moe bent?
Wat als het niet lukt?
Wat als je hulp nodig hebt?

En voor je het weet, boek je niets meer.

Je wacht op meer energie.
Meer herstel.
Meer zekerheid.

Tot je op een dag weer kunt denken:

Ik weet niet hoe het zal gaan. Maar ik wil gaan.

Misschien heb je meer rust nodig.
Misschien hulp.
Misschien ziet het weekend er anders uit dan vroeger.

Maar je boekt het.

Niet omdat je lichaam weer alles kan.

Maar omdat je niet meer wilt dat onzekerheid bepaalt of jij nog iets hebt om naar uit te kijken.

Je beperking mag bepalen hoe je gaat.

Niet automatisch óf je gaat.

Wat als je lichaam nooit meer wordt zoals vroeger?
Moet je dan wachten om weer te leven?

Na een CVA, hersenletsel of neurologische diagnose krijg je vaak een heel traject.

Onderzoeken.
Therapie.
Medicatie.
Oefenen.
Revalideren.

Alles gericht op wat er kan herstellen.

Maar ondertussen word jíj iedere ochtend wakker in een leven dat niet meer hetzelfde is.

En wie leert je daarmee leven?

Hoe je niet iedere dag blijft vergelijken met vroeger.

Hoe je bang kunt zijn zonder dat angst je hele dag overneemt.

Hoe je jezelf nog graag kunt zien in een lichaam dat veranderd is.

Hoe je opnieuw iets kunt hebben om naar uit te kijken.

Hoe je plezier kunt voelen zonder eerst "beter" te moeten zijn.

Hoe je plannen maakt terwijl je niet weet hoeveel herstel er nog komt.

Hoe je naast patiënt opnieuw partner, ouder, vriend, geliefde, collega of gewoon jezelf kunt zijn.

Daarom geloof ik dat revalidatie over méér mag gaan dan alleen terugwinnen wat verloren is gegaan.

Je mag blijven hopen.

Blijven oefenen.

Blijven onderzoeken wat er nog mogelijk is.

En tegelijkertijd mag je leven.

Niet pas wanneer je beter bent.

Niet pas wanneer je lichaam weer doet wat je wilt.

Niet pas wanneer alles weer lijkt op vroeger.

Nu al. Binnen het leven en het lichaam dat er vandaag zijn.

Want je bent niet alleen een lichaam dat probeert te herstellen.

Je bent een mens met een leven dat ondertussen doorgaat.

En misschien is dát wel iets wat we veel eerder onderdeel mogen maken van revalidatie.

Wat stel jij vandaag nog uit tot je lichaam weer beter is?

"Soms is de grootste vorm van vertrouwen niet dat jij het leven draagt... maar dat je toelaat dat het leven jou draagt."

We leven in een wereld waarin vertrouwen vaak gelijkstaat aan sterk zijn, zelfstandig zijn en alles zelf kunnen.

Maar wat als het leven dat beeld volledig onderuit haalt?

Door een hersenletsel. Door ziekte. Door verlies. Door een gebeurtenis die je nooit had zien aankomen.

Misschien krijgt vertrouwen dan een nieuwe betekenis.

Niet dat je opnieuw alles zelf leert dragen.

Maar dat je langzaam durft te ontvangen wat het leven, en de mensen om je heen, je nog steeds willen geven.

Misschien is dat geen zwakte.

Misschien is dat een van de moedigste vormen van vertrouwen die er bestaan.

🤍 Ik ben benieuwd: wat betekent vertrouwen voor jou?

🤍Stuur deze post door naar iemand die vandaag mag voelen dat hij of zij niet alles alleen hoeft te dragen.

Wat als de wereld alleen je buitenkant ziet… maar niet wat er vanbinnen nog leeft?
Soms is het grootste verlies niet alleen wat iemand niet meer kan.

Maar dat de wereld vergeet te kijken naar wie er nog steeds is.

We zijn gewend om mensen te herkennen aan wat ze laten zien:
hun woorden,
hun bewegingen,
hun prestaties,
hun zelfstandigheid.

Maar wat als dat allemaal wegvalt?

Blijft iemand dan minder mens?

Of worden wij juist uitgenodigd om dieper te kijken?

Want achter ieder lichaam zit een wereld die wij niet altijd kunnen zien.

Een wereld vol herinneringen.
Gevoelens.
Angsten.
Liefde.
Bewustzijn.

Misschien begint echte menselijkheid daar waar we stoppen met kijken naar wat iemand nog kan...

en beginnen te kijken naar wie iemand nog steeds is.

❤️ Zie mensen niet alleen door wat zichtbaar is.

❤️ Ken jij iemand die ooit het gevoel heeft gehad niet gezien te worden? Deel deze boodschap.

De diagnose was niet het grootste probleem. Wat je daarna bent gaan geloven wel.

Niet alleen na een CVA of hersenletsel.

Maar na elke tegenslag, diagnose of levensverandering.

Mensen krijgen informatie over hun situatie...
..en maken daar onbewust een conclusie van over hun toekomst.

Terwijl die twee niet hetzelfde zijn.

Een diagnose kan beschrijven waar je vandaag staat.

Maar ze kan nooit volledig voorspellen wie je morgen wordt.

Ik heb mensen dingen zien bereiken die niemand had verwacht.

Niet omdat ze de realiteit ontkenden.

Maar omdat ze bleven onderzoeken wat er nog mogelijk was.

Misschien is dat de vraag die we onszelf vaker mogen stellen:

👉 Is dit een feit?

Of is dit een verhaal dat ik ben gaan geloven?

👉Welke voorspelling over jezelf heb jij geweigerd te geloven?

We denken vaak dat we kunnen inschatten hoe het met iemand gaat.

We zien een rolstoel.
We zien vermoeidheid.
We zien afhankelijkheid.
We zien een lichaam dat niet meer doet wat het ooit deed.

En onbewust trekken we conclusies.

Maar levenskwaliteit is niet zichtbaar.

Je kunt niet zien hoeveel liefde iemand voelt.

Je kunt niet zien hoeveel betekenis iemand ervaart.

Je kunt niet zien hoeveel innerlijke vrijheid iemand heeft gevonden.

Sommige mensen verliezen mogelijkheden en ontdekken tegelijk een diepere verbinding met zichzelf, met anderen en met het leven.

Niet omdat hun situatie makkelijk is.

Maar omdat ze anders hebben leren kijken naar wat nog aanwezig is.

Dat is misschien wel de grootste vergissing die we maken.

We beoordelen een leven op wat zichtbaar ontbreekt.

Terwijl de mooiste dingen vaak onzichtbaar zijn.

❤️ Verbinding.
❤️ Rust.
❤️ Aanwezigheid.
❤️ Liefde.
❤️ Betekenis.

Misschien is iemand veel minder beperkt dan wij denken.

Misschien kijken wij gewoon te beperkt.

Wat is iets dat mensen vaak niet zien aan jouw leven, maar dat voor jou ontzettend waardevol is?

Ik lees graag mee.