Kingsly Rathnayaka

වරෙං හීන් සැරේ රිදී වළාවේ......
------------------------

ඔස්ට්‍රේලියාවේ සීත ඍතුව නිමාවෙමින් , හෝ ගා නැගෙන සුළං රැළි ඇරඹිලා.. විටින් විට නැගෙන මහ සුළං රැළි සීතල ඈතට තල්ලුකරගෙන යනවා වගේ වෙලාවකට හිතෙන්නෙ, රෑ දාවල් නැතුව එන මේ හුළං සද්දෙ මීට සමානවම වගේ නුවර එළියේ ඕෆ් සීසන් එකේ වැස්සත් එක්ක දෝව න් වලදි මම අත්දැකල තියෙනවා.
ඊලගට මෙහෙ එන්නෙ වැසි කාලේ ... තෙත බරිත වැහි පොදත් එක්ක හීතලට අත් පොරවාගෙන හිටපු ඉපල් වුනු ගස්වැල් , නිදිගැට කඩලා වසන්තයට සැරසෙනවා. අකීකරු පොඩි උන් වගේ සමහරු තැන් තැන් වල වේලාසනින්ම හිස මල් පලදගෙනත් ඉවරයි.
කලු ලෝම කබා, උණුසුම් ලෝගු වෙනුවට ආයිත් දිග බූට්ස්, රේන්කෝට් ජර්සි එක්ක අදුරු පාටවල් වෙනුවට ලාපාටවල් එළියට එනකාලේ ඇවිත්..
පරිසරේ එහෙම වෙද්දි , ගමන් තාලෙත් වෙනස් වෙලා. ඉක්මනින් ආපු අදුර වෙනුවට දැන් වැඩිවෙලාවක් ඉර අපේ පැතිවලට සෙනෙහෙස බෙදන්න පටන් අරන්. වාහනේ හීටරේ මීටරේ ආපස්සට කැරකෙන කාලේ ඇවිත්. එළිමහනෙ රස්සාවලට සුදුසු කාලෙ ලගයි. මාකටිං කියන්නෙම කාලෙට කලින් තීරණය කරන්න ඕනෙ දෙයක්. සුපිරි වෙලද සැල්වල වසන්ත කාලෙට වැඩි වෙලාවක් නිදහසේ පැදයන්න අලුත් මෝස්තර වල මෝටර් බයික් ඇවිත්. තාත්තාගේ සී නයින්ටියෙන් , ගෙදර කවුරුත් නැති අතරෙ රේස් පදින්න ගිහින් ,අට ගහන්න ගිහිං , කකුල් අතපය ලෙලි ගිය හැටි මතක් වෙනවා. කොලු වයසට බයික්ස් කියන්නෙ වෙනම උන්මාදයක්. ඒ කාලේ මගෙ වයසෙ දැන් ඉන්න ගැටව් ,සත පහකට මායිම් නොකර ෆෝන් එක ඔබ ඔබා ඔබ මොබ ගියාට , මේ බයිසිකල් තුන ගාව මගෙ හිත පොඩ්ඩකට නැවතුනා. බයිකර් කල්ට් එකට හිත නොගියට , දවසක , හපුතලේ බෙරගල පාරේ නිදහසේ කොලුරෑනත් එක්ක බයික් වලින් ට්‍රිපක් යන්න හීන මවපු කොල්ලෙක්ගෙ හීනය අනූ හතරෙදි පන්නිපිටිය දෙපානම රේඩියෝ කණුව පාමුලින් බිම වැටිලා කුඩු වුනා....

පෙන්ටත්ලන් කට්ටිය කෝ?
-------------------------

කාලයක් ලංකාවේ පාසල් දරු දැරියන් සමග ඉතාමත් සතුටින් සහභාගි වූ වැඩසටහනක් මේ..
පැයකට පමණක් මුණ ගැහුනු ඒ දරුවො ඊට පස්සෙ ආයිමත් කවදාවත්ම මට මුණ ගැහුනෙ නෑ.. නව යොවුන් වියේ එළිපත්තේ සිටි ඔවුන් සමග හිත ඇතුළින් මාත් ඔවුන්ගේම වයසට වේගයෙන් ඇදෙන සිත, ආයතනික සහ වගකීම් රැහැන් පට වලින් ඇදබැද තබාගනිමින් , ගුරු සිසු,සීමාවන්හි රැදෙමින් ලිබරල් ප්‍රසාංගිකකරණයේ යෙදීම ඔබ හිතනවාට වඩා ඉතාම වෙහෙසකර කටයුත්තක්. පුලිදු , වරුණ,වින්දන, මල්ලිලා ප්‍රමුඛ නිශ්පාදක මඩුල්ලත්, ඕනෙ අඩව්වවකට හිත හයිය චානු නංගීත් දීපු සහය කවදාවත්ම අමතක නොවේවි.
එදා පාසල් නිල ඇදුමින් ආ දැන් ඊට සමුදුන් දයාබර ඔබ කොහේද ?

බුදුන් උපන් දේශයේ එක් කොණක් මහ ගංවතුරෙන් පසුව විශාලාවක් වැ ඇති බව දුටිමි.
තත් සැනින් සියල්ල හැරදා යායුතු ලෝ දහම ලොවට පෙන්වා ලූ බිමේ , ගසා යන ජලයේ, අන්සතු ,අබලි කැබලි සොයා, පොරකන්නවුන් , අත කණකර ගසා කඩා ගන්නවුන්, මතු නොව , මිනිස් පරිමා ඉක්මවු පණ ගැහෙනා මහ මසුන් හිස්මොළ , මුගුරින් තලා ලන්නවුන්ද දුටිමි...
සෑම විටකම විපතකින් පසු මනුස්සකම කරලියට නැංවෙන ආසියාවේ භූ දේශපාලන සිතුවම සෙමින් මතුව එනු ඇත. බුදුන් දෙසූ සකල දම් කද ස්පර්ශිත වාම දාඨා ධාතූන් වහන්සේ උදෙසා කල උද්දේසික පූජා අවසානයේ සේම බුදුන් උපන් දේශයේ ඛේදවාචකයේද පුවත් මතින්, කලෙකට පෙර ඇසූ ගීයක පද හෙමින් හද පතුලෙන් කිමිදෙමින් පොපියනු ඇසෙයි...
කාලයට ගලපා අසා ඔබටත් විදිනු පිණිස ඒ ගීතය පළමු කොමෙන්ටුව ලෙස අමුණමි.

ආන් පුතේ,දැක්කද? මහ සෙනග වදිනවා...
ඕං පුතේ ආයෙම මේ පැත්ත හැරෙනවා,
තබන ,තබන පාදෙට , පදවැල් ලියැවෙනවා....
කරඩුවකින් කම් නෑ, අපි
අලියා වදිනවා...

(නිඝන්ඨ සිතුවිලි - 28/08/2026)

අනේක වාරයක් දළදා මැදුර සෙවණේ පෙරහැර රාජකාරි කොට ඇත්තෙමි. ගජනායක නිළමේගේ අතපත් ,රන්අංකුසයේ සිට පෙරහැර කරඩුව තෙක්ම, ඇරඹුම් වෙඩිල්ලේ සිට දියකපා ගෙවදින වෙඩිල්ල තෙක්ම ඉමහත් බැතියෙන් , පේ වෙමින් දිවිදෙවැනි කොට දළදා හාමුදුරුවන්ගෙ පිදුමට කැපවූ වෘද්ධිමාන මිනිසුන් දුටිමි .
උදාර හෙලසංස්කෘතියේ මුදුන් මල්කඩ, බැති පෙම් උපදවා පුදන ,බාල මහළු මහජනයා වෙත , කොන්ක්‍රීට් නිමැවුම් මතින් කදු හිස් පාහින්නවුන් මිස,අමා දම් රසෙහි ගුණ ගැඹුර පෙන්වාලීමට , නුවණැස් ඇති ආරිය පුද්ගල හිගය පිලිබදව අරහත් ධජ දරන , නුවර මහ දෙදොරටු කරුණා ඇස යොමුවෙත්වා!

"හාමුදුරුවෝ කෙනෙක් උනත් හොද මනුස්සයෙක් මචන් "
--------------------------
ප්‍රේමය, කීර්තිය , ජීවිතාවබෝධය මිටින් ගෙන උපත ලැබ ,සිය කෙටි ජීවිත කාලයම දැවෙමින් ,තැවෙමින් මුත් ගී ලොව සුජීවත් කල අප්‍රමාණ රසවතෙකු වරක් උන්වහන්සේ ආපසු වඩිනු බලා සිය හිතවතෙක් සමග කී බවක් මා අසා ඇත.
එනේ'න බලවතුනට කරඩු හිසේ තබා ආගමික බන්ධනයට ලක්කර ,ප්‍රශස්ති වයන අගනගර මැද ,වෙහෙරක විහරමින්, බේරේ නිසාම, ගදකිලියක්ව තුබූ කුඩා කුටියක අල්පේච්ඡතාව වඩමින් , ගේය පදගත සාහිත සුවද , ජීවන රිද්ම හා කැවුනු ලෝදම් අට කෙරෙහි යතිසිත මෙහෙයවා, සසුනඹර පලුදු නොකල, යතිවර වර මොනවට ප්‍රගුණ කලෝ උන්වහන්සේමය.
අසමාණ චවි වර්ණයෙන් සේම, මුදු තෙපුලින්ද ,කා සමගත්, සමමෙත් සිත් වැඩූ , ඕලාරික ගිහිසැප රහසින් නොවැළදූ හෙයින්ම, එතුමෝ "සින්දු ලියන සමණ" පමණම නොවූහ.

එකල උදෑසනට ආනන්ද බිම සිසාරා වැයෙන ,බොදු ගීතාවලියේ අනිවාර්ය අඩංගුවක් වූ, අප හිමියන් අතින් විරචිත, "සදවතුරක් සේ මෙත් සොමි ගුණෙනා ගී පද දිව මතුරක් සේ.. තවමත් අප දෙසවනෙහි නින්නාදිතය...

නොදත් දෙයක් ඇසූ කල අරුත් පහදා ලූ , සම්මාන , ඇගයුම් නිසා විකල් නොවූ අප සිදුහත් හිමියන්ගේ , සරල මුත් හද ප්‍රකම්පිතකර වූ පද නිසා , වරෙක ශීත ඍතුවේ පවා ගිණිගත් හිත නිවාගත් බව නොසගවමි.

සසර හමුවූ බෝසත් ගුණෝපිත, රඹුකන සිද්ධාර්ථ මාහිමිපාණන්ට, නිවන සුගීයක්ම වේවා!

(සේයා රූ උපුටනය අන්තර්ජාලයෙනි)

(මා නිවූ උන්වහන්සේගේ ඒ ගීය , වදන් තෝරා බේරන්නට ඔබට මෙහි බහාලමි.පළමු කමෙන්ටුවේ බලන්න)

"කෝට් ඇන්දට සරම් මූණ "
-------------------------

"කෝට් ඇන්දට සරම් මූණ ", සුදර්ශියේ කාගේ හෝ කියමනක් තමුන්ටම ආවේණික ස්වරයෙන් මුදා හැරීම නිමල් ලොක්කාගේ සාමාන්‍ය පුරුද්දක් . පිටරටවල සිට පියඹා එන මහ ලොක්කාගේ ඇතැම් හිතමිත්‍රාදීන්ට රේඩියෝ මැදිරි සංකීර්ණය පෙන්නිමත් ඒ කාලේ අපේ දින චර්‍යාවෙන් කොටසක්. එදා බොහොම අමාරුවෙන් හිනාව පාලනය කර ගත්තත් ,දැන් නම් මට එහෙම බාධාවක් නෑ. මිනිසුන් ලබා උපන් හැටියට අපහාස උපහාස කිරීම සිතීම සදාචාරාත්මක නොවුනත්, තාමත් විසි ගනන් වලදී මා සමග සිටි මගේ හිත එදා වගේම සමහර තැන් වලදි පරණ සිද්ධි මතක එක්ක පොලා පනිනවා.
ජීවිත කාලයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් චීවරයක් දරා උපැවිදි වුනු මගේ මිත්‍රයෙක්ට කාලයක් යනකල් ඩෙනිම් ජීන්ස් ඇන්දත් දණිස් දෙකට නිදහස්දී නිදහසේ ඇවිදින්න අමාරු වුනු බව මට මතකයි. දණිස්සට පහලින් වළලුකර කිට්ටුවට වෙනකල් කුඩා ඉඩකින් වඩින ස්වාමීන් වහන්සේ කෙනෙක් සහ එම වයසේම කලිසමක් ඇන්දෙක්ගෙ පාද තබන රටාව සමාන නෑ නේද කියා තේරුනේ ඔන්න කාරණෙත් එක්ක.
මේ කියන සිද්ධිය වුනේ අදින් අවුරුදු විස්සකට විතර එහා පැත්තෙදි.
ඒ කාලෙත් මට තිබ්බෙ හොද " බෙබේ" මූණක්. කවදාවත්ම රහමෙර පානය නොකරපු මට තෙලෙන් බැදල ගත්තා වගේ මූණකුත්, ලොවිගෙඩි වැනි දොට්ට පැනපු ඇස්ගෙඩි දෙහෙකුයි උරුම උනේ දෙමාපියන්ගෙන් නම් නෙවෙයි . ඒ දවස් වල සර්ව රාත්‍රිකව ගෙවා දැමූ කලා රාත්‍රීන් වලට මාගුරු නිමල් ලොක්කා නිසාම ෆ්‍රී පාස් ලැබිමෙ භාග්‍යයත් ඒකට එක හේතුවක්. සතියේ දවස් හයක් පාන්දර පහට ගෙදරින් කුදලාගෙන එන ඔෆිස් ට්‍රාන්ස්පෝට් එකත්, එතැන් පටන් ඇරඹෙන අපූරු අලුත් ලෝකයේ රෑ විසිතුරු එක්ක පහුවදා පාන්දර වනතෙක් ගෙවා දැමූ ,පැදුරු පාටි , මුහුරත්,දොරට වැඩුම් , එකී මෙකී නොකී හැමකක්මත් ඊට හේතු.
රේඩියෝ එකේ උපන් දිනයට හෙවත් සංවත්සරයට , රටට දැනෙන විච්‍ත්‍රාංගයක් කිරීම ඒ කාලේ අපි විසින්ම අපිට පවරාගත්තු අභියෝගයක්. කොම්පැනියෙ උපන්දින , ඇගේ දාගෙන, ඒ පඩියටම , අතින් කාලා හරක් බලන්නෙ පිස්සුවටද කියල අළුත් පරම්පරාවල් හිතුවත්, ඒ කාලේ අපේ ජීවිතේම වෙලා තිබුනෙ රේඩියෝ ටීවීම තමයි. හැමදාම කරන සංගීත සංදර්ශනෙ තියෙද්දිම , එතෙක් සම්මත ටෙලිවිෂන් කැමරාවට ලක් නොවූ "වැඩක් "එලන්නට අපිට උවමනා වුනා."හරි කරමු" කියල එදා ඒ වැඩේට , හයිය දුන්නු අය අතරෙ, චන්දන ප්‍රභාත් ත්‍රිමාවිතාන, ලාල් සරත් කුමාර, ලාල් ආනන්ද , නිහාල් වික්‍රම , ශාරද නාමල් , රංජිත් ජයමහල වගේම ප්‍රියන්ත විජේසිංහත් මට මතකයි.
ඔය කාලේ නිමල් ලොක්කා මාත් එක්ක මූණ බලන්නැති ගාණට විරසක වෙලා උන්නෙ. ඉහලින් ආපු ඩිවයිඩින්ග් ඇන්ඩ් රූලින් ඇම කාල හිටපු නිසාත්, එකටම හිටපු මිත්‍ර භේදක අවස්ථාවාදි හිතමිතුරු කවයන් නිසාත්, ගහන්න ගහන්න වැදීමට නොනැමුනු අපේ තරුණ හිතුත් , මේ විරසකේ මනාව පවත්වාගෙන යන්න හේතු වුනා. එළියට නොකියන ඒත් ඇතුළෙ හැමෝම දන්න මේ තුශ්ණි යුද්ධය මැද්දෙ, උඹ කරපං මල්ලි මම ටීවී එකට වැඩේ ප්‍රඩියුස් කරන්නම් කියල ,අගට ලෙඩක් වෙන බව දැන දැනම අත ගැහුවෙ උපුල් ලියනගේ මිත්‍රයා. ඔහොම කොහොම හරි ඇදිල ගිහිං ඇරඹුමම කදුලක් නොවී කියපු තත්පරේටම අපි වැඩේ පටන් ගත්තා. පටන් ගත්තා කිව්වට පැදුරු සාජ්ජෙ වාදක මණ්ඩලේ කීප දෙනෙක් හිටියත් නඩෙ ගුරා කියපු වෙලාවට නෑ. එක්ක එන්න කියල යවපු වෑන් එකේ සෙට් එකමත් කාළුදායි ඇමතිල වගේ කට පිහදදා හොරගල් අහුලනවා මම රබර් ඇහෙන් බලාගෙන . ලාල් ආනන්දගෙ බරසාර වචන කුට්ටම එක්කම ඕන්න හෙමින් හෙමින් තබ්ලා කුට්ටමත් එක්ක මාස්ටර් පදුරට සැපත් උනා. ලයිව් ට්‍රාන්ස්මිශන් එකක් එක්ක අපි ඉන්න ටෙන්ශන් එක ගැන ගානක්වත් නැතුව හර්බට් රංජිත් පීරිස් හෙවත් රංජි අයියා උසට උසේ ඇවිත් හරි බරි ගැහිලා සරපිනාවට අත තිබ්බා.. ඊට පස්සෙ සුපුරුදු ගීතාවලිය එක්ක , පැදුරු පාටිය හෙවත් සංවත්සර කලාල සාදය ඇරඹුනා... දෙපානම මැදිරි සංකීර්ණ පරිශ්‍රයේ සිට සජීවිව කියලා සුපර් වෙනකොට "හම්මේහ් මේක මෙතෙන්ට එළාගන්න කාපු කට්ටක් කියල යටි හිත කෙදිරුවා. පැයක් දෙකක් ඔහොම ගැම්මෙන් ඇදිල යනකොට මේං අපි ආරාධනා නොකරපු නළු නිලියො , ගායක ගායිකාවො, දෙතුන් දෙනා ඇවිත් පැදුරෙ අග වාඩිවෙනව පේනවා. විලක්කු පත්තු කරපු සීමාවෙන් එපිටත් සෙනග.ජෝති, මිල්ටන්, ශෙල්ටන්,ගාමිණී,විජේ, හැත්තෑවෙන් මෙහාට ඇවිත්, දෙපානම වත්තෙ රගමින් ගයනව. වෙනද පාන්දරට ඉඩම් සීමාවෙ තිබුනු කොළපාට දැල්වැටේ වහල , ගීත ගයන කුරුල්ලෝ වෙනුවට අවට ගම්වල ආදරණීය රසිකයො දැලේ එල්ලිලා තමන්ගෙ ප්‍රියතම ගායක ගායිකාවන් ,නලු නිළියන් සජීවීව නරබමින් ඔවුන් එක්ක අත්වැල් තාල ගයනව. දෙපානමම දෙපාලග එකම මිහිරියාවකින් පිරෙනවා. වැඩෙ නැගලම යනාතරතුරේ, අදුරේ අපේ ප්‍රධාන කාර්‍යාලයේ වැඩකරන හිතාදර මූණුත් පේන්න පටන් ගන්නව. ඕං ඔය අව්මස්සෙ තමා රංජිත් අයියා මට ඇහෙන් කථා කරන්නෙ.. ගිටාර් දෙක තුනකුයි තබ්ලා කුට්ටමයි, හාර්මෝනියම් එකයි, තමයි මේ මහ සෙනග නලවන්නෙ. ඒකෙනුත්, හාර්මෝනියම් එකේ ඇගිලි දුවන්නෙ රංජිත් මාස්ටර්ගෙ. එයා ඇදගෙන ඉන්න කළු ශර්ට් එකේ උඩ බොත්තම් තුනක් ඇරල නිසා කරේ දාගෙන ඉන්න දිග රත්තරං චේන් එකේ අග තියෙන ඇස් කණ්නාඩි හැඩේ පෙන්ඩන්ට් එකත් තාලෙට නටනවා. ආදරේදි එයා නිතරම අන්ධ වෙන නිසා හාර්ට් එකට එළියෙන් කණ්නාඩියක් දාගෙන ඉන්න කොට වත් ඉදිරි තීරණවලට බලපාවි කියලයි ඕක දවසක් මං ඇහැව්වහම රංජිත් අයියා කීවෙ. දවස් ගාණක් යැදපු හින්දම වෙනදාට ගීත ගයන්න කියල කෑගහල කියන , පුකා, ගූ ජෝති, රේපරයා, වගේ ආදරණීය ඇමතුම් ලයිව් එකේ එළියට ආවෙ නෑ. ඔය නම් ඔක්කොගෙන්ම ඇමතෙන්නෙ එළියෙ ලෝකෙ ජනකාන්ත,මනකාන්ත ,නලුවො සහ ගායකයො බව දන්නෙ ඇල්හේන පාරෙ ගෙදර පැදුරෙ සෙට් වුනු උන් විතරයි. රංජිත් අයියගෙ පැදුරෙ තමා සමාජවාදය හරියටම ප්‍රැක්ටිස් වුනේ මට හිතෙන හැටියට . රෝස්ට් කරපු කුකුළෙකුයි බ්‍රවුන් පේපර් උරේ ඔතාපු බෝතල් දෙකකුයි අරන් , ජිප්සීස් නායක සුනිල් පෙරේරා ඇවිත් ඈතින් හීනියට වාඩිවෙනව මං ඕනෙ තරම් දැකල තියෙනවා. ප්‍රබුද්ධ පීචං වෙනස්කම් නැතුව, රෝයි සිල්වල, රවීන්ද්‍ර රන්දෙණියල, රාසි අන්වර්ලා අයියෙ මචෝ ගානට ඕමර් ඛයියාම්ල වෙන මොහොතක් ඒක. වැඩේ කොච්චර නැගල යනවද කියනව නම් සජීවීව ටීවී එකේ යන මේ වැඩේ ඇස් දෙකෙන් බලන්න වෙන වෙන ක්ශේත්‍රවල අයත් එනව. ඒ විතරක් නෙවෙයි ඒ දවස්වල ඉහලින්ම නම කියවෙන පත්‍ර මිත්‍රවරු,ජාතික මලල ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවොත් ඇවිත් පැදුරෙ ගයනව. දෙවෙනි වතාවටත් රංජිත් අයියගෙ ඔලුවෙන් කෙරෙන ඇමතුමට මම කණ ලං කලා.. "පැට්‍රෝල් නැතුව ඇගිලි අදින්නෑ. අපි තෙල් ටිකක් ගහගෙන එහෙම යං....
මට හීන් දාඩිය දැම්මෙ ඔලුව උඩ අකුණක් පුපුරවාගෙන. තාම රෑ නවයයි, තව පැයක්ම අදින්න ඕනේ , රංජිත් අයියාට අපේ ලයිව් එකේ බැරෑරුම්කම ගැන වගක්වත් නැති ගාණට රසෙන් මත් වෙලා.ටෙලිවිෂන් එකේ ලයිව් යන සංවත්සර සජීවී ප්‍රසංගය අරක්කු බොන්න නවත්තනවා කියල කියන්නද ? ලාල් ආනන්දට හීනියට කිව්ව මාස්ටර්ගේ චැටක් එක්ක අදින්න කියලා. ඕං දැං ජෝතිලා ගැන ඇර සොයියා හදපු හැටි ගැන, එක්ටැම්ගේ ෆිල්ම් එක හැදුනු හැටි ගැන හාර්මෝනියම් එක අල්ලගෙනම මාස්ටර් මතකෙ ලෙහනවා. ඔය අතරෙ මං අවුලෙන් ඉන්නව දැකපු ඉස්කෝලේ සමිති කරන කාලෙ පටන් මගෙ හිත අදුරන චන්දන ප්‍රභාත් ලංවෙල අහනවා "අයියේ මොකද්ද සීන් එක?කියලා. මාස්ටර්ට රත් වෙන්න ඕනෙලු බං .මං හිතුවෙ දහයට නැවැත්තුවහම කාලා බීලා ගෙවල් වලට යවන්න. මාර සීන් එක කියල. අම්මට සිරි දැං මොකෝ කරන්නෙ ?චන්දනගෙන් ,ලාල් සරත්ට, ඒ ප්‍රශ්නේ බෝ වුනා. විනාඩි පහෙන් සාකච්ඡාව ඉවර වෙනකොට ඒ දවස්වල දෙපානම සිරසෙ වැඩකරපු හිතහොද ගෑල්ලමයි ටික ලස්සනට ට්‍රේ වල පීරිසි කෝප්ප වලින් වැඩේට ආපු අයට කෝපි සංග්‍රහයක් අරඹනවා. වැඩේ අතරමග කෝපි කෝප්පයක් දෙකක්ම බොන මාස්ටර් ඔහුටම ආවේණික මනමාල හිනාවක් එක්ක වෙනම ගැම්මකින් තාලෙ පුරනවා. චන්දන,ලාල් විතරක් නෙවෙයි දෙපානමදිත් එලියෙදිත් කොල්ලන්ට ලෙඩක් නොවැටෙන්න ලස්සනට සිටුවේශන් බැලන්ස් කරපු ඇඩ්මින් එකේ ලකියත්,රංජිත් පතිරගේත්, අතින් කටවල් වහගෙන හිනාවෙනව මට පේනවා. කලුවරේ අනිත් අයට කෝපි දුන්නට මාස්ටර් ඇතුළු කීප දෙනෙකුට වෙනම විශේෂ පානයක් කෝපි කෝප්ප වලම දාලා සජීවී වැඩසටහනේම යැවිලා. අඩුම තරමෙ කෝපි අල්ලපු ලමයිවත් දන්නවා නම් , ඒ මොහොතේ තමුන් මේ කරන්නේ මොනතරම් අයිතිහාසික කාරණවක්ද කියලා..ඔයිට වඩා තත්වෙ බැරෑරුම් වෙනවා. කෝපි වඩිය කොයිතරම් වැඩකලාද කියනවා නම් මේං සමන් අතාවුදහෙට්ටි සදහිරු තරු පවතින තුරු අපි මැරෙන්නෙ නෑ කියනකොට මැදින් සිරස කියලත් කෑ ගහනව... ටෙලිවිෂන් මෙහෙයුම් මැදිරියෙ ඉදන් උපුල් අයියා සුපුරුදු කුණුහරපෙත් එක්ක අහනවා "ඒ මේ මුංට මොකද්ද බං මේ වෙලා තියෙන්නෙ කියලා?" නියමිත වෙලාවට කලාල සාදය උච්චතම තැනට ලගාවෙමින් ඉන්නවා. කාර් පාර්ක් එකේ කළුවරේ විලක්කු එළියෙන් මහ සෙනගක් නටනවා. දැල් වැටෙන් එහා තව සෙට් එකක් නටනවා. ඔන්න ඔය අස්සෙ දවස පුරාම කෝට් එකක් දාගෙන ඇවිදපු දවස් දෙක තුනකට කලින් වැඩභාරගත්තු අලුත් සාමාන්‍ය අධිකාරිත් එතැනට එන්නෙ. හිටපු කීර්තිමත් නියෝජ්‍ය පොලිස්පති සහ අපේ උන්ට අනුව තව පොඩ්ඩෙන් පොලිස්පති වුනු එතුමන්ට මේක අරුම පුදුම දෙයක් බව මට මුණෙන් පේනවා. ඔය අතරෙ වාදක සෙට් එකට කෝපි සත්කාරය අකුරටම කෙරෙනවත් පේනවා. සමහර ට්‍රේ කෙලින්ම කැන්ටිමටත්, සමහර ට්‍රේ කාර් පාර්ක් එකේ වාහනයක ඩිකියටත් යනකොට , සිද්ධිය දන්න කොල්ලො ටික ගානට අවශ්‍ය ආවරණය සපයනවත් පේනවා. සද්දෙ අස්සෙ ඉංග්‍රීසියෙන් මොනවදෝ කියමින් මගේ අත අල්ලගෙන සුභපතපු අලුත් ලොක්කා, අර වාහනේ ඩිකිය පැත්තෙන් පුරෝලා දෙන කෝපි කෝප්ප අරගෙන යන ළමයෙක්ව අතින් නවත්තමින් "හරි කිංස්ලි මාත් එහෙනම් කෝපි එකක් බොන්නම්කො නේද?.....කියද්දි තමා මට.......
(දිවංගත නියෝජ්‍ය පොලිස්පති මිත්‍ර ආරියසිංහ සහ මෙහි නම් ගම් නොලියවුනු සැමදා හදේ රැදෙන හිතාදර මිතුරු මිතුරියන් රැසත් ආදරයෙන් සිහිපත් කරමි.මා සතුව දැන් ඇත්තේ ජයන්ත ගාල්ලගේ මිතුරාගේ මේ සමරු සේයාරුව පමණක් බැවින්, සහ එදා වැඩසටහනේ පටිගතය ඇතැම්විට දෙපානම මැදිරි සංකීර්ණයේ ගින්නෙන් විනාශ වී ඇති බැවින් ඔබේ මතකයන් මෙහි සටහන් කරන්න)