Learn Farsi Remotely

خوش حالم که ایرانی‌ در هر کجای دنیا که باشد ریشه در خاک فرو می‌کند. ما همه نسل اولی‌‌ها در خارج از ایران ریشه‌های نسل دومی‌‌ها هستیم، که روی ما شاخ و برگ میزنند. سعی‌ ما باید بر این باشد که رشته‌های فرهنگی‌ مان را در لابلای فرهنگ سرزمینی که در آن زندگی‌ می‌کنیم ببافیم تا ریشه‌ها یمان محکم تر باشد. هیچ گاه خود را از مردمی که با آنها زندگی‌ می‌کنید جدا نکنید. داخل آنها باشید، ولی‌ سر بالا بگیرید و نماینده فرهنگ بالنده ایران باشید.
عکس تاریخچه پرچم ایران

Qahavand schoolhamedan 3 Ms. Sharifi equipping the Hazrat-eMasomeh Vocational School in Hamedan

نقاشی یکی از بچه های کلاس فارسی در کلاس قصه گویی

Send a message to learn more

به اطلاع عزیزانی که به بنیاد آرمین کمک کرده اند و یا در کلاسهای فارسی این بنیاد شرکت داشته اند میرسانم که همین امروز کمکی به مبلغ بیست و پنج هزار و هفتصد و هیجده دلار (۲۵٫۷۱۸$) برای
خرید وسایل و تجهیزات هنرستان صنعتی دخترانه در شهرستان قهاوند همدان ارسال نمودم. این کمک توسط بنیاد خیریه «مادران ضد فقر» (MAP), به وطن ارسال خواهد شد.
به امید روزی که خرد و کاردانی جایگزین خرافات و خرافه پرستی گردد.

جدیدترین کمک بنیاد آرمین، راه اندازی یک آموزشگاه حرفه ای برای جوانان بی خانمان و مادران نان آور خانواده های تک سرپرست بود که در استان کرمانشاه توسط رابطم ، بنیاد « مادران ضد فقر» انجام شد.
باشد که این نیازمندان با یادگیری یک حرفه بتوانند روی پای خودشان بایستند.
از همه عزیزانی سپاسگزارم که که با شرکت در کلاسهای فارسی بنیاد آرمین و همچنین بخشش مبالغی ، این کار نیکو را ممکن میکنند. روح پسرم شاد که در ملکوت نظاره گر نیکوکاری بنیادش میباشد.

پشت کامپیوتر و زوم منتظر نشسته ام که تنها شاگرد کلاس بیاید
بنشین ، بنشین، ده دقیقه گذشت، نیامد. برای پدر ومادرش پیغام میفرستم که " آیا ... امروز به کلاس میاید؟"
چند دقیقه طول میکشد و پاسخ میدهد: " ببخشید از امروز کلاس هاکی دارد" میپرسم: " یعنی دیگر نمیخواهد به کلاس فارسی بیاید؟" باز بعد از مدتی میگوید: " چرا میخواهد ولی با کلاس دیگرش تداخل دارد" میگویم : "خواهش میکنم این مسائل را زودتر از وقت شروع کلاس به من اطلاع دهید که من پشت این کامپیوتر ننشینم منتظر." میگوید: "شرمنده" میگویم :" اگر خانه دوستتان سر ساعتی مشخص به میهمانی شام دعوت داشتید، آیا همین کار را میکردید؟! شرمندگی شما چه چیزی را جبران میکند؟ احترام به من را؟!!" پاسخ میدهد: "من معذرت میخام. من برای شما نهایت احترام را قائل هستم. با بزرگواری خودتون سهل‌انگاری من را ببخشید" میگویم: "شما تقصیری ندارید، این فرهنگ ما ایرانیان است و به سطح سواد هم ربطی ندارد.به این مشکل به کرات در طول بیست و هفت سال تدریس فارسی واقف شده ام."
شما چه فکر میکنید؟ خوشحال میشوم نظر شما را بدانم.