Dhamma Break

DB 504 ตายดีมีได้ ตายได้มีดี (8:15 นาที) - พระราชโพธิวิเทศ (หลวงพ่อปสันโน)

คำถาม : เรื่องของเจ ศิริพงษ์ บอกสอนอะไรเราบ้างเจ้าค่ะ

คำตอบ : อันนี้เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว
ที่อาตมาอยู่กับคนไทยที่ถูกประหารชีวิตในคุก
ที่ซานแควนตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา
ส่วนหนึ่งที่สอนเรา สอนผู้อื่น
หรือเป็นตัวอย่างใหักับผู้อื่น
คือ ความมั่นคงในวาระสุดท้ายของการมีชีวิตอยู่
ได้มั่นคง ไม่หวั่นไหวต่อความตาย
เพราะรู้ว่าจะตายในเวลาไหน
ทางรัฐกำหนดเวลาไว้แล้ว และเจ้าหน้าที่ก็ได้พาไป

แต่อาตมาไม่ได้อยู่จนถึงวาระสุดท้าย
อยู่จนถึงเที่ยงคืน และเจ้าหน้าที่ได้พาเขาไปใน
ห้องประหารซึ่งอยู่ติดๆ กัน
เขาก็มั่นคง เยือกเย็นดี ไม่หวั่นไหว
แล้วเราได้อธิบายวิธีในการทำจิต
คือเราพูดตรงไปตรงมาว่า
เดี๋ยวเขา(เพชฌาต)จะมาและพาไป
แล้วรัดตัวในที่นอน แล้วจะเหยียดแขนเพื่อใช้ยาฉีด

พอเข้าไปแล้วต้องทำตัวให้สงบ คลี่คลาย
แล้วก็ไม่ต้องไปดูอะไรทั้งสิ้น
จะมีเจ้าหน้าที่ และก็มีคนอื่นๆ
ครอบครัวของเราก็มี ญาติของเราก็มี
เพื่อนของเราก็มี เพื่อนของคนที่ตายก็มี
มีคนต้องหลายคน
ไม่ต้องสนใจอะไรเลย เดี่ยวนี้เวลามีเหลือไม่เยอะแล้ว
ให้เน้นการทำจิตให้สงบ เขาก็ทำได้อย่างดี
อย่างช่วงสุดท้ายที่ได้คุยกัน
ผ่านลูกกรงที่อยู่ห้องขังคนละห้องที่อยู่ตรงข้ามกัน
และมีเจ้าหน้าที่ 3-4 คนที่ได้เฝ้าดูเราอยู่ตลอด
เราก็ไม่ได้สนใจอะไรเขา
และในที่สุดพวกเจ้าหน้าที่ก็เอ็นดูเรา
พอถึงเวลาเที่ยงคืน เจ้าหน้าที่ก็ได้พาเจไปห้องประหาร
เจ้าหน้าที่พาเจเดินออกจากห้องขัง
ผ่านอาตมาก็หยุด ยกมือไหว้
พูดว่า ลาก่อนครับ แล้วก็เข้าห้องประหาร
มั่นคงดี ไม่หวันไหว

พอตอนเช้า หลังจากถูกประหาร
เจ้าหน้าที่ก็เอาศพไปไหว้ด้านนอก
อาตมาก็ได้ไปกับญาติและเพื่อน
อาตมาก็ได้ขอให้เจ้าหน้าที่เปิด
Body Bag ซึ่งตามหลักจะไม่เปิด
แต่อาตมาก็ได้บอกให้เขาเปิด
เขาก็ได้ทำตาม
พอเปิดดู หน้าตาสงบ แจ่มใสดี
คือไปด้วยดี ไม่น่าเป็นห่วง
ก็ทำให้พี่สาวกับญาติๆ เพื่อสนิท
สบายใจว่า ไปด้วยดี

เรื่องของเจเป็นการแสดงออกถึง
ความสามารถในการถึงวาระสุดท้ายโดยไม่หวั่นไหวได้
เพราะว่าอย่างหนึ่งที่เขาเปิดเผยกับอาตมาว่า
พอถูกขังได้สัก 3-4 ปี (เจถูกขังมา 16 ปี ก่อนที่จะถูกประหาร)
และเกิดความรู้สึกว่า เดี่ยวนี้เรากำลังเป็นคนทุกข์มาก
อารมณ์และความรู้สึกพัวพันอยู่กับความเศร้าหมอง
ความโกรธ ความแค้น ความเสียใจ
แล้วถ้าหากว่า เราไม่ทำอะไรอย่างอื่น
ถ้าเรายังอยู่อย่างนี้
ตายไปก็เหมือนกับชีวิตไม่มีความหมาย
ตายอย่างคนเศร้าหมอง
ทำให้นึกถึงตอนที่เคยได้บวชชั่วคราว
ได้เคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับพุทธศาสนา
น่าจะได้กลับไปทบทวน
เพื่อทำให้ตัวเองมีหลักในจิตใจของตัวเอง
และถ้าเราสามารถเปลี่ยนจิตใจได้
ก็จะเป็นการใช้เวลาที่เหลือในทางที่ดี
เราจึงทุ่มเทเพื่อเปลี่ยนจิตของตัวเอง
พัฒนาจิตของตัวเอง ทั้งๆ ที่อยู่ในสิ่งแวดล้อม
และสถาที่ที่ไม่ค่อยเกื้อกูลเท่าไหร่
แต่ว่าด้วยความมั่นใจและความตั้งใจ
สามารถที่จะทำได้

คิดดู พวกเราอะไรๆ ก็เกื้อกูลทั้งนั้น
น่าจะเอาเป็นแบบอย่างหน่อยนะ ...”

พระราชโพธิวิเทศ (หลวงพ่อปสันโน)
ณ บ้านบุญ ๑๕ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๖๖
#เรื่องของเจ #นักโทษประหารชีวิต #จิต #ทุกข์ #เศร้าหมอง #ธรรมะ #หลวงพ่อปสันโน
#พระราชโพธิวิเทศ

DB 491 สุขเป็น ก็เป็นสุข (3:35 นาที) - พระพรหมพัชรญาณมุนี (พระอาจารย์ชยสาโร)

“...เรื่องของพุทธศาสนาไม่ใช่เป็นเรื่องของพุทธประวัติอย่างเดียว
พุทธศาสนาเริ่มต้นด้วยการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า
พระพุทธองค์เป็นผู้ค้นพบความจริง เปิดเผยความจริง
ถ้าจะเทียบกับทางวิทยาศาสตร์ก็จะเรียกว่า เป็นสมมติฐาน

พระพุทธองค์ฝากสมมติฐานไว้ว่า
ทุกข์เกิดเพราะกิเลส
สุขแท้เกิดเพราะคุณธรรม
เรียกว่าเป็นสมมติฐาน
ถ้าทุกข์เกิดเพราะกิเลส
เราก็ต้องคิดต่อว่า ถ้าเราแสวงหาความสุขทางโลก
ด้วยลาภ ยศ สรรเสริญ สุข เป็นต้น
มันไม่ใช่ว่า สิ่งเหล่านั้นจะนำความสุขมาสู่ชีวิตแน่นอน
เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่เหตุให้เกิดสุข
เป็นปัจจัยสนับสนุนให้ได้สัมผัสความสุขบางอย่าง บางประการ

แต่สิ่งที่สำคัญกว่า มีพลังมากกว่า
คือ จิตใจของเรา
ซึ่งเราก็คงมีตัวอย่างในชีวิตตัวเองว่า
อยู่ในสิ่งแวดล้อมหรือได้อะไรสักอย่าง
ที่น่าจะมีความสุข แต่กลับกลายเป็นว่า
ไม่ค่อยมีความสุขเหมือนที่คิด
สิ่งที่คาดหวังไว้มาก แสวงหามานาน
ในที่สุดประสบความสำเร็จ แต่ก็รู้สึกผิดหวังนิดๆ
ก็แค่นี่เหรอ นึกว่าจะมากกว่านี้
ส่วนมากความสำเร็จทางโลกก็เป็นอย่างนี้
ถึงจะได้มา ถ้าเราไม่รู้จักดูแลจิตใจ
จิตใจก็จะมีความสุขกับสิ่งที่ควรจะให้ความสขุไม่ค่อยจะเต็มที่
คือไม่ใช่ว่าจะดูแต่สิ่งที่ให้ความสุขอย่างเดียว
จะต้องดูผู้ที่จะรับความสุขด้วย

หลายปีที่แล้วอาตมาเขียนหนังสือที่ตั้งชื่อว่า
สุขเป็น ก็เป็นสุข
คือก่อนจะเป็นสุข จะต้องสุขเป็น
ส่วนมากเราจะแสวงหาสิ่งที่จะให้ความสุข
แต่ไม่ค่อยจะนึกถึงผู้ที่จะรับความสุขว่า
สุขกับมันเป็นไหม
สุขเป็น จะต้องคิดอย่างไร วางตัวอย่างไร …”

พระพรหมพัชรญาณมุนี (พระอาจารย์ชยสาโร)
ณ บ้านบุญ ๑๖ มีนาคม พ.ศ.๒๕๖๘
#สมาธิ #ข้อดี #ข้อเสีย # #เรียนรู้ #บารมี #จิต
#พระพรหมพัชรญาณมุนี #พระอาจารย์ชยสาโร

DB 503 ดับไฟแค้น (3:11 นาที) - พระราชโพธิวิเทศ (หลวงพ่อปสันโน)

คำถาม : ศิษย์เคยมีหัวหน้าที่คอยแต่จะจับผิด ดุว่าตลอดเวลา
จนศิษย์ทนไม่ได้และได้ขอย้ายงาน
หลังจากย้ายแล้ว ศิษย์ก็พยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่พบ
และไม่ให้เธอเห็นหน้า
ศิษย์ได้อโหสิกรรมให้เธอ และได้พยามยามแผ่เมตตา
ก็ทำให้จิตใจดีขึ้น แต่ถ้าหากมีใครพูดถึงวีรกรรมของห้วหน้าคนนี้ทีไร
ศิษย์ก็จะมีการแค้นใจทุกครั้ง ต้องใช้คุณธรรมข้อไหน
ถึงจะทำให้ความรู้สึกนี้หมดไป กราบนมัสการเจ้าค่ะ

คำตอบ : ที่เราได้หลีกเลี่ยง มันก็ถูกต้องแล้ว
ถ้าไม่จำเป็นต้องคบคนที่ไม่ดี ก็อย่าไปคบเลย
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการงานก็ดี (บางทีก็เป็นในครอบครัวก็มี)
เป็นแง่ที่เราต้องหลีกเลี่ยง

แล้วก็ถึงเวลาที่เราก็รู้ว่า ยังรู้สึกแค้นอยู่
เพราะความรู้สึกที่เกิดขึ้น
การแค้นเป็นความเศร้าหมองในจิตใจของเราในเวลานั้น
เหตุที่จะแค้นไม่มี เพราะเราได้หลีกเลี่ยงแล้ว
และมันเป็นสิ่งที่อยู่ในความทรงจำ
และเรากลับไปรื้อฟื้นความทรงจำขึ้นมา
หมกมุ่นอยู่ คิดอยู่
ปัญหาอยู่กับเรา ปัญหาไม่ได้อยู่กับเขา
คือเราได้จัดาการในลักษณะของการหลีกเลี่ยง
แล้วก็ได้ยกโทษให้ อโหสิกรรมไปแล้ว
ไม่ใช่เพราะคุณธรรมของเขา
แต่เราอยากจะรักษาคุณธรรมของเรา
มันเป็นคนละประเด็นกัน

การให้อโหสิกรรมส่วนมากอยู่กับเรา
เราจะรักษาความเบิกบานและความสบายใจของเรา
เราต้องยอมสลัดความแค้นใจ
หรืออุ้มความโกรธไว้
แต่ปัญหาคือ เวลานึกถึงเขาเมื่อไหร่
มันทำให้เราเศร้าหมอง
ที่เราเศร้าหมอง ก็ไม่ใช่เพราะเขา
แต่เป็นเพราะเรา
เราต้องรู้จักวางจริงๆ
มันยังไม่อยากวาง เราต้องพร้อมที่จะวาง …”

พระราชโพธิวิเทศ (หลวงพ่อปสันโน)
ณ บ้านบุญ ๑๕ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๖๖
#แค้น #จิต #เศร้าหมอง #อโหสิกรรม #ปล่อยวาง #คุณธรรม #หลวงพ่อปสันโน
#พระราชโพธิวิเทศ