1998

บางทีเราก็ใช้ชีวิตเหมือนกับ
กำลังคำนวณอะไรบางอย่างตลอดเวลา
คิดว่าอะไรคุ้ม อะไรไม่คุ้ม
อะไรควรได้ อะไรควรเสีย

เหมือนสมองมันทำงานไม่หยุด
ประเมินทุกอย่างเป็น — มูลค่า

แต่พอมานั่งเงียบ ๆ วันนี้
เจอประโยคหยุดเวลา
เจอภาพวาดสื่อความหมาย
อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกขึ้นมาว่า

จริง ๆ แล้วชีวิตมันไม่ได้ต้องการให้เรา
คำนวณทุกอย่างขนาดนั้น

บางอย่างไม่ได้มีค่าเพราะมันแพง
บางอย่างมีค่าเพราะมันมีความหมาย

สมองอาจมีไว้ประเมินมูลค่า
แต่หัวใจมันมีไว้เตือนเราถึงคุณค่าของสิ่งต่าง ๆ
แล้วก็เพิ่งรู้สึกตัวเหมือนกันว่า
การมีชีวิตอยู่เฉย ๆ มันอาจไม่พอ

มันต้องมีความหวังบ้าง
ต้องมีความหมายกับอะไรบางอย่างบ้าง
ไม่ต้องยิ่งใหญ่ก็ได้
แค่รู้สึกว่าเรายังอยากใช้ชีวิตอยู่ก็พอแล้ว

เออ, ชีวิตมันต้องประมาณนี้นี่หว่า

—
ฝ้ายไม่ได้โพสต์นานละ.
สลัก (Salak cafe)