D Jungle Man

"งาคู่ที่ยาวสุดในเขาใหญ่" ตกเป็นของ พี่เบี่ยงเล็กปราจีน (เบี่ยงกุด) ช้างพลายผู้มีหางสั้นที่สุด หลังจากที่ พี่ดื้อ งาหักไป 1 ข้างจนกลายเป็นช้างงาเดียวไปอีกตัวธรรมดา นักรบย่อมมีบาดแผล ไม่มีนักสู้ใดไร้ซึ่งร่องรอบแห่งการปะทะ

พลายเบี่ยงเล็กปราจีน หรือพลายเบี่ยงกุดเทพบุตรแห่งธารรัตนา
อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่

"อีก 2 แม่ลูก" ที่เราไม่อาจลืมเลือน
เป็นเวาลาเท่าไรแล้วนะที่แม่จอมขวัญเดินหายเข้าไปในป่าใหญ่ และไม่กลับออกมาอีกเลย จะมีแม่พังสักกี่ตัว ที่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่แค่ 2 ตัวกับลูกเพียงลำพัง ย่ิ่งได้ยินข่าวจากน้องในหมู่บ้านว่า มีชาวบ้านเห็นมีช้าง 2 ตัวแม่ลูกในป่าท้ายหมู่บ้านในเขตอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ทำให้คิดถึงแม่จอมขวัญกับต้นกล้าขึ้นมาทันที นับว่าเรายังมีบุญต่อกันที่ยังมีโอกาสได้เจอกัน ได้มีโอกาสได้ถ่ายทอดเรื่องราวเล็กของแม่ ก่อนที่แม่จะหายไป 🥰

แม่จอมขวัญกับพลายต้นกล้า ขณะกินดินโป่ง ที่โป่งอาจารย์แมว
วันที่ 3 ธันวาคม 2566
อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่

"ภูผาทอง" เปิดเจอภาพพี่ภูผา แล้วนึกถึงตอนเจอพี่งาทองครั้งแรก สีผิวขาวนวลแบบนี้เลย บ่อโคลนที่ใช้ผ่นใส่ตัวคงเป็นดินหรือหินผุที่มีโทนสีออกเหลือง ขาวนวล เหลือบางครั้งก็อาจมองเป็นสีทองได้ครับ คือ แบบขาวทองผ่องอำไพ มาเลยครับ

พลายภูผา
วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2569
อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่

"แม่พังหักกิ่งไม้ใส่รถพลายสุ"
ใช่แล้วครับเหตุการณ์หลังจากภาพนี้คือ แม่พังคาดว่าอาจเป็นแม่ดวงใจ แก้เผ็ดพลายสุที่เอารถมาบัง ด้วยการดึงเถาวัลย์แล้วกิ่งไม้หนามหักลงมาใช่รถพลายสุ จนพลายสุ(พี่สุทธิพร)บอกว่า "แหมแซบจริงๆ" คือ ขณะที่โขลงแม่ดวงใจออกเดินบนถนนบริเวณ กม.33 ฝั่งปราจีนบุรี ซึ่งพลายสุก็มุ่งไปยังจุดเกิดเหตุเพื่ออารักขาช้างและ อำนวยความสะดวกให้รถนักท่องเที่ยวที่ค่อนข้างหนาแน่น จึงจำเป็นต้องกันให้ช้างโขลงอยู่ในป่า เพื่อให้ระบายรถให้ผ่านไปได้ก่อน เพื่อความปลอดภัยทั้งของช้าง และนักท่องเที่ยว ซึ่งเหตุการณ์ก็เป็นไปด้วยดีจนกระทั่ง แม่พังคงน้อยใจที่รถไม่หมดซักที และคิดว่าทำไมพลายสุไม่ปล่อยให้ออกมาเดินซักที (ซึ่งจริงๆ เวลายังไม่ถึง 5 นาทีเลย555) แม่ก็เลยหักไม้หนามใส่รถซะเลย ซึ่งก็เป็นกิ่งเล็กๆ ไม่ใหญ่จนเป็นอันตราย แต่มีหนามครับ ก็เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มให้กับทุกคนที่เฝ้าดูเหตุการณ์ตรงนั้น เรียกว่าฮาเลยก็ได้ครับ

โขลงแม่ดวงใจกับพลายสุ
อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่

...คนที่ไม่รู้จักเมื่อเห็นคิดว่าช้างพัง(ช้างตัวเมีย) คนที่รู้จัก(ไม่เกิน 5 ปี) คิดว่าเป็นช้างสีดอ (ช้างเพศผู้ที่ไม่มีงาแต่กำเนิด) สรุปนักวิจัยบอกว่าเขาใหญ่ยังไม่เคยพบช้างสีดอ เดิมช้างตัวนี้เป็นช้างพลาย เมื่อหลายปีก่อน (มากกว่า 5-6 ปี) ยังมีงาปกติ ก่อนจะโผล่มาในภาพลักษณืของช้างสีดออย่างเนียน 555

"คาบใบไม้เขียวๆ หล่อกว่า คาบถุงพลาสติกเยอะเลยนะครับพี่เดี่ยว"
คิดไปเองว่า ปี 2569 นี้ พี่เดี่ยวสุขภาพท้อง(ระบบทางเดินอาหาร)น่าจะดีมากๆ เลยนะครับ แทบไม่ปรากฏว่าพี่เดี่ยวกินพืชสมุนไพรที่มีฤทธิ์ขับลมเลย หรืออาจกินน้อยมาก ในช่วงที่ออกมาให้เห็น ซึ่งก็เป็นบริเวณเดิม สถานที่เดิม บาางรอบที่ปรากฏตัวก่อนหน้านี้จะกินเยอะมาก และสังเกตุว่าท้องก็จะกางมากๆ จนนักท่องเที่ยวที่เพิ่งเห็นพี่เดี่ยวครั้งแรกคิดว่าเป็น แม่พังท้องแก่มีขนายข้างเดียว หลังจากกินพืชสมุนไพรเหล่านั้น ซึ่งก็มากกว่าหนึ่งชนิด แล้วก็ร้อนปากจนต้องลงไปดื่มน้ำ เอางวงดูดน้ำพ่นเพื่อล้างปาก หลังจากนั้นก็เข้าสู่ขั้นตอนของการระบายแรงดันออกจากทางเดินอาหาร ปีนี้ก่อนกลับพี่เดี่ยวอยู่บนเขาเขียวเพื่อกินไผ่โดยเฉพาะ และวันเดินทางกลับวังบอน ก็จะเน้นไปที่หวายโดยเฉพาะเช่นกันครับ

ภาพพี่เดี่ยวขณะกิน ว่านชนิดหนึ่งถ้าดูไม่ผิด น่าจะเป็น ต้นกระเจียวขาว บริเวณลานจอดรถศูนย์บริการนักท่องเที่ยวฝั่งขาออกน้ำตกกรองแก้ว
วันที่ 20 สิงหาคม 2567
อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่

จริงๆ แล้วช่วงเดือนนี้ เป็นเดือนของพี่เดี่ยวเค้าเลยนะครับ ปกติจะมาเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงโชว์นักท่องเที่ยว พอพี่เค้ากลับไว เขาใหญ่ก็เหงาเลย 😂😂

ภาพพี่เดี่ยวขณะเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยง แถวบ้านพักโซนสุรัสวดี
วันที่ 19 สิงหาคม 2567
อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่

"คิดถึงทุ่งกะมัง คิดถึงเจ้าเขากำมะหยี่"

เรื่องราวของ “เสือปิ่น”

🐯🌿 “เสือปิ่น”...เสือชรา ผู้ไม่ได้ออกจากป่าเพราะอยากไกลบ้าน

ในภาพผืนป่าสีเขียวแห่งนี้ มีใครบางตัวกำลังนอนพักอย่างเงียบ ๆ
เขาคือ “เสือปิ่น” 🐯 แม่เสือโคร่งชราที่ครั้งหนึ่งเคยใช้ชีวิตอยู่ในผืนป่าอย่างสง่างาม และวันนี้...ร่างกายอาจไม่แข็งแรงเหมือนวันวาน

การที่เสือปิ่นเดินออกนอกพื้นที่ป่าอนุรักษ์ อาจทำให้หลายคนรู้สึกกังวลหรือหวาดกลัว แต่ในอีกมุมหนึ่ง หากลองมองด้วยหัวใจของคนรักสัตว์ป่า เราอาจได้เห็นเรื่องราวที่แตกต่างออกไป
เขาไม่ได้ออกมาเพื่อรบกวนใคร
ไม่ได้ออกมาเพื่อสร้างความเดือดร้อน
แต่เพียงกำลังออกตามหา “อาหาร” เพื่อประทังชีวิตในวัยชรา 🥺🌳
เสือโคร่งคือผู้ล่าตามธรรมชาติ และเมื่ออายุมากขึ้น ความสามารถในการล่าเหยื่ออาจลดลง การเดินทางออกจากป่าจึงอาจเป็นเพียงการดิ้นรนของชีวิตหนึ่งชีวิตที่กำลังพยายามอยู่รอด

ภาพของ “เสือปิ่น” ที่กำลังนอนหลบพักอยู่ท่ามกลางพุ่มต้นไม้ อาจทำให้หลายคนยิ้มและรู้สึกเอ็นดู แต่เบื้องหลังภาพแสนน่ารักนี้ คือเรื่องราวของ เสือโคร่งชราตัวหนึ่ง ที่กำลังดิ้นรนของหนึ่งชีวิตที่กำลังพยายามอยู่รอด

สำหรับคนบางคน…การพบเสืออาจหมายถึงความกลัว
แต่สำหรับ “เสือปิ่น” แล้ว เราอยากให้ทุกคนมองเขาในอีกมุมหนึ่ง
เขาคือ สัตว์ป่าตัวหนึ่งที่กำลังเดินทางตามธรรมชาติ
เป็นผู้ล่าแห่งผืนป่า และเป็นหนึ่งในฟันเฟืองสำคัญที่ช่วยรักษาสมดุลของระบบนิเวศ 🌳🐾
เมื่ออายุมากขึ้น เสือปิ่นอาจไม่ได้แข็งแรงและปราดเปรียวเหมือนในวัยสาว
💚 “เสือปิ่น” จึงไม่ได้ต้องการความสงสาร...แต่ต้องการพื้นที่ให้เราเข้าใจ
การอนุรักษ์เสือโคร่ง ไม่ใช่เพียงการปกป้องเสือหนึ่งตัว
แต่คือการปกป้อง ผืนป่า เหยื่อของเสือ และสมดุลของธรรมชาติทั้งระบบ
เมื่อเสือยังมีป่าให้กลับไป
เมื่อในป่ายังมีอาหารเพียงพอ
เมื่อคนกับสัตว์ป่าสามารถอยู่ร่วมกันโดยมีระยะห่างที่เหมาะสม
นั่นคือวันที่คำว่า “อนุรักษ์” มีความหมายอย่างแท้จริง 🌳🐯

เพราะบางครั้ง...
การรักสัตว์ป่า ไม่ใช่การเดินเข้าไปหาเขา
แต่คือการถอยออกมา แล้วปล่อยให้เขาได้เป็น “เสือ” ในแบบที่ธรรมชาติสร้างเขามา 🐯❤️
“เสือปิ่น...ขอเพียงมื้อหนึ่งของชีวิต
ส่วนพวกเรา ขอเพียงพื้นที่หนึ่งของหัวใจ
เพื่อให้เขาได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย” 🌿
🐯 #เสือปิ่น
🌳 #เสือโคร่งไทย
💚 #รักเสือรักป่า
🐾 #อนุรักษ์เสือโคร่ง
🌿 #คนกับสัตว์ป่าอยู่ร่วมกัน
🏡 #ขอให้เสือได้กลับบ้าน

"จะได้เจอกันก็แค่ยามแร้นแค้น"
ประโยคนี้สำหรับคนกับคนก็คงน่าน้อยใจไม่น้อย ความเดือดร้อนหรือความทุกข์ มักมีแรงดึงดูดให้คนมารวมกันได้มากกว่า "ความสุข" มุมนึงก็ดูอบอุ่นดี แต่ในอีกแง่หนึ่งก็ชวนให้ตั้งคำถามว่า "ทำไมเราถึงไม่แบ่งปันช่วงเวลาดีๆ ร่วมกันให้บ่อยกว่านี้ ก่อนจะต้องรอให้ถึงยามแร้นแค้น?" ..แต่สำหรับช้างป่าก็คงเป็นเรื่องที่ดี คือ หากพวกเค้ามีน้ำดื่มเพียงพอ มีอาหารเพียงพอ ที่อยู่อาศัยไม่ถูกรบกวน พวกเค้าจะไม่ออกมาให้พวกเราเห็นบ่อยนัก หรือน้อยมาก แต่ข้อเสียสำหรับเราคือ เราก็มีโอกาสเห็นพวกเค้าน้อยลง แต่ก็ดีใจที่พวกเค้าสบายดีและมีความสุขอยู่...