HTET MYAT KAUNG

ဘုရားလောင်း မျောက်မင်း ဇာတ်လမ်း (မဟာကပိဇာတ်) ဟာ ဂေါတမဘုရား ရဲ့ အတိတ်ဘဝဇာတ်လမ်းများထဲက တစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး သနားကြင်နာမှု၊ ဉာဏ်ပညာနဲ့ ခေါင်းဆောင်မှုကောင်းမှုကို သင်ခန်းစာပေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းပါ။
🐒 ဇာတ်လမ်းအကျဉ်း
တစ်ခါတုန်းက မျောက်အစုကြီးတစ်စုကို မျောက်မင်းတစ်ပါး ဦးဆောင်နေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမျောက်မင်းကပဲ ဘုရားလောင်းဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ဉာဏ်ပညာရှိပြီး သူ့အစုကို အမြဲကာကွယ်စောင့်ရှောက်တတ်သူပါ။
သူတို့နေတဲ့ တောထဲမှာ သစ်သီးအလွန်အရသာရှိတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်ရှိတယ်။ အဲဒီသစ်ပင်က မြစ်တစ်စင်းရဲ့ကမ်းနားမှာ ရှိပါတယ်။ မျောက်မင်းက သူ့အစုကို ပြောခဲ့တာက—
“သစ်သီးတွေ မြစ်ထဲ မကျရအောင် သတိထားပါ။ မဟုတ်ရင် လူတွေ သိသွားနိုင်တယ်”
ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာ သစ်သီးတစ်လုံး မြစ်ထဲကျပြီး မျောသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီသစ်သီးကို မင်းတစ်ပါးတွေ့ပြီး အရသာကြောင့် အရမ်းကြိုက်သွားပြီး—
“ဒီသစ်သီးတွေ ဘယ်ကလာလဲ?” လို့ စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တယ်။
နောက်ဆုံးမှာ မျောက်တွေရှိတဲ့ သစ်ပင်ကို ရှာတွေ့ပြီး မျောက်တွေကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။
🌉 မျောက်မင်းရဲ့ အနစ်နာခံမှု
အန္တရာယ်ကြုံလာတဲ့အချိန်မှာ မျောက်မင်းက သူ့ကိုယ်ကို တံတားလိုအသုံးပြုပြီး—
သစ်ပင်ကနေ တစ်ဖက်ကမ်းသို့
သူ့အစုကို လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်
မျောက်တွေ အားလုံး သူ့ကျောပေါ်ကနေ ကျော်ပြီး လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မျောက်မင်းကိုယ်တိုင်တော့ အရမ်းဒဏ်ရာရသွားတယ်။
👑 မင်းရဲ့ သိမြင်မှု
လူမင်းက ဒီအဖြစ်ကို မြင်ပြီး အံ့ဩသွားတယ်—
မျောက်မင်းရဲ့ သနားကြင်နာမှု
သူ့အစုအတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့်မှု
အဲဒါကြောင့် မင်းက မျောက်မင်းကို ကယ်တင်ပြီး လေးစားသဘောထားနဲ့ စောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်။
📖 သင်ခန်းစာ
ဒီဇာတ်လမ်းက သင်ပေးတာတွေက—
ကိုယ်ကျိုးမရှာဘဲ အများအကျိုးအတွက် ဆောင်ရွက်ခြင်း
ခေါင်းဆောင်ကောင်းတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးထက် လူအများအကျိုးကို ဦးစားပေးရမယ်
သနားကြင်နာမှုနဲ့ မေတ္တာတရား၏ တန်ဖိုး
လိုချင်ရင် ဒီဇာတ်လမ်းကို ကလေးတွေဖတ်လို့ လွယ်အောင် သို့မဟုတ် အပြည့်အစုံဗားရှင်းနဲ့ ပြန်ပြောပေးလို့လည်း ရပါတယ်

funny and money

“သားသတ်သမားရဲ ဝတ် ဇာတ်လမ်း” ကို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် သည်းထိတ်ရင်ဖိုဇာတ်လမ်းပုံစံနဲ့ ရေးပေးမယ်—
မြို့လေးတစ်မြို့မှာ လူတိုင်းကို ကူညီတတ်တဲ့ ရဲအရာရှိ ကိုသီဟ ဆိုသူတစ်ယောက်ရှိခဲ့တယ်။ သူဟာ လူသတ်မှုတွေ၊ လုယက်မှုတွေကို အမြဲတမ်းတားဆီးနိုင်တဲ့ အထူးတော်ဝင်ရဲတစ်ယောက်အဖြစ် လူတွေကြားမှာ နာမည်ကြီးခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် အမှန်တရားကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ဘူး။
ညနက်တိုင်းမှာ မြို့အနားက မာန်တောင်လမ်းကြားတွေထဲမှာ လူတချို့ ပျောက်ဆုံးနေတယ်။ မည်သူမှ မတွေ့ရတော့ဘူး။ လူတွေက ဒါကို “သားသတ်သမား” တစ်ယောက် လုပ်နေတယ်လို့ ပြောဆိုကြတယ်။
တစ်နေ့မှာ သတင်းထောက်မိန်းကလေး မေစန္ဒီ က ဒီအမှုကို စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမက အချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းရင်း၊ ပျောက်ဆုံးသူတွေဟာ တစ်ခုတည်းသော ဆက်စပ်ချက်တစ်ခုရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့တယ်—သူတို့ဟာ အားလုံး ကိုသီဟ နဲ့ တွေ့ဖူးသူတွေ ဖြစ်နေတယ်။
တစ်ညမှာ မေစန္ဒီ က ကိုသီဟ ကို လျှို့ဝှက်လိုက်နာခဲ့တယ်။ မြို့အပြင်ဘက်အနားက အမှောင်ထူထပ်တဲ့ ဂိုဒေါင်တစ်ခုထဲကို သူဝင်သွားတယ်။ မေစန္ဒီ လည်း နောက်လိုက်ပြီး အတွင်းဝင်သွားတဲ့အခါ—
သူမ မြင်ခဲ့တာက သူမ စိတ်မယုံနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ။
ရဲအဝတ်အစားကို ချွတ်ထားပြီး သွေးတွေနဲ့ စွန်းထင်းနေတဲ့ ကိုသီဟ… သူ့ရှေ့မှာတော့ ပျောက်ဆုံးနေသူတစ်ယောက်ကို ချုပ်နှောင်ထားတယ်။
“မင်း ဒီနေရာထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့…” ကိုသီဟ က အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
မေစန္ဒီ ရဲ့ လက်က ဖုန်းတုန်နေခဲ့ပေမယ့်၊ သူမ ပြေးထွက်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အပြင်ထွက်မယ့် တံခါးကတော့ ပိတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။
အဲ့ဒီညကနေစပြီး မေစန္ဒီ လည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။
မြို့ထဲမှာတော့ ကိုသီဟ ဟာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် တရားမျှတတဲ့ ရဲအရာရှိအဖြစ် ဆက်လက် နေထိုင်နေဆဲပါပဲ…
ဒါပေမယ့် ညတွေမှာတော့—သားသတ်သမားက ပြန်လည် လှုပ်ရှားနေဆဲ။
နောက်ထပ်ပိုရှည်တဲ့ဇာတ်လမ်း၊ ဒါမှမဟုတ် ဆက်လက်အပိုင်း (Part 2) လိုချင်ရင် ပြောပါ 👍

“သားသတ်သမားရဲ ဝတ် ဇာတ်လမ်း” ကို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် သည်းထိတ်ရင်ဖိုဇာတ်လမ်းပုံစံနဲ့ ရေးပေးမယ်—
မြို့လေးတစ်မြို့မှာ လူတိုင်းကို ကူညီတတ်တဲ့ ရဲအရာရှိ ကိုသီဟ ဆိုသူတစ်ယောက်ရှိခဲ့တယ်။ သူဟာ လူသတ်မှုတွေ၊ လုယက်မှုတွေကို အမြဲတမ်းတားဆီးနိုင်တဲ့ အထူးတော်ဝင်ရဲတစ်ယောက်အဖြစ် လူတွေကြားမှာ နာမည်ကြီးခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် အမှန်တရားကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ဘူး။
ညနက်တိုင်းမှာ မြို့အနားက မာန်တောင်လမ်းကြားတွေထဲမှာ လူတချို့ ပျောက်ဆုံးနေတယ်။ မည်သူမှ မတွေ့ရတော့ဘူး။ လူတွေက ဒါကို “သားသတ်သမား” တစ်ယောက် လုပ်နေတယ်လို့ ပြောဆိုကြတယ်။
တစ်နေ့မှာ သတင်းထောက်မိန်းကလေး မေစန္ဒီ က ဒီအမှုကို စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမက အချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းရင်း၊ ပျောက်ဆုံးသူတွေဟာ တစ်ခုတည်းသော ဆက်စပ်ချက်တစ်ခုရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့တယ်—သူတို့ဟာ အားလုံး ကိုသီဟ နဲ့ တွေ့ဖူးသူတွေ ဖြစ်နေတယ်။
တစ်ညမှာ မေစန္ဒီ က ကိုသီဟ ကို လျှို့ဝှက်လိုက်နာခဲ့တယ်။ မြို့အပြင်ဘက်အနားက အမှောင်ထူထပ်တဲ့ ဂိုဒေါင်တစ်ခုထဲကို သူဝင်သွားတယ်။ မေစန္ဒီ လည်း နောက်လိုက်ပြီး အတွင်းဝင်သွားတဲ့အခါ—
သူမ မြင်ခဲ့တာက သူမ စိတ်မယုံနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ။
ရဲအဝတ်အစားကို ချွတ်ထားပြီး သွေးတွေနဲ့ စွန်းထင်းနေတဲ့ ကိုသီဟ… သူ့ရှေ့မှာတော့ ပျောက်ဆုံးနေသူတစ်ယောက်ကို ချုပ်နှောင်ထားတယ်။
“မင်း ဒီနေရာထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့…” ကိုသီဟ က အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
မေစန္ဒီ ရဲ့ လက်က ဖုန်းတုန်နေခဲ့ပေမယ့်၊ သူမ ပြေးထွက်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အပြင်ထွက်မယ့် တံခါးကတော့ ပိတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။
အဲ့ဒီညကနေစပြီး မေစန္ဒီ လည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။
မြို့ထဲမှာတော့ ကိုသီဟ ဟာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် တရားမျှတတဲ့ ရဲအရာရှိအဖြစ် ဆက်လက် နေထိုင်နေဆဲပါပဲ…
ဒါပေမယ့် ညတွေမှာတော့—သားသတ်သမားက ပြန်လည် လှုပ်ရှားနေဆဲ။
နောက်ထပ်ပိုရှည်တဲ့ဇာတ်လမ်း၊ ဒါမှမဟုတ် ဆက်လက်အပိုင်း (Part 2) လိုချင်ရင် ပြောပါ 👍

နတ်ဆိုးသာလေနှင့် မောင်မောင်
ဖြစ်ရပ်မှန်ဇတ်လမ်တို

တစ်ခါတုန်းက ကျေးရွာလေးတစ်ရွာမှာ မိသားစုတစ်စုနေထိုင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမိသားစုမှာ အသက် ၇ နှစ်လောက်သာရှိတဲ့ မောင်လေး “မောင်မောင်” တစ်ယောက်ရှိတယ်။ မောင်မောင်က သဘောကောင်းပြီး အမြဲတမ်းတစ်ယောက်တည်း ကစားရတာကို မနှစ်သက်ဘူး။
တစ်နေ့ညနေခင်းမှာ မောင်မောင်က အိမ်နောက်ဘက်ရှိ သစ်တောငယ်ထဲကို သွားကစားနေတယ်။ နေရောင်က တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး ညနက်လာချိန်မှာတော့ သူ့အမေက မောင်မောင်ကို အိမ်ပြန်လာဖို့ ခေါ်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မောင်မောင်က မကြားသလို ဖြစ်နေတယ်။
မောင်မောင်က သစ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီကလေးလေးက မောင်မောင်နဲ့ အရွယ်တူတူပဲ ဖြစ်ပြီး အဝတ်အစားဟောင်းတွေ ဝတ်ထားတယ်။ သူက မောင်မောင်ကို ပြုံးပြပြီး “ငါနဲ့ ကစားမလား?” လို့ မေးတယ်။
မောင်မောင်လည်း ပျော်သွားပြီး “ကစားမယ်!” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်ဟာ သစ်ပင်တွေကြားမှာ လှည့်လည်ကစားနေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မောင်မောင် သတိထားမိတာက အဲ့ဒီကလေးလေးရဲ့ ခြေထောက်တွေဟာ မြေကို မထိဘူးဆိုတာပဲ။
မောင်မောင် ကြောက်သွားပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်တယ်။ “မင်းဘယ်သူလဲ?” လို့ မေးလိုက်တယ်။
ကလေးလေးက မျက်နှာပြုံးပျက်သွားပြီး “ငါ ဒီမှာ ကစားနေတုန်းပဲ… အိမ်မပြန်နိုင်တော့ဘူး…” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ မောင်မောင်ရဲ့ အမေ အသံကို အဝေးကနေ ကြားလိုက်ရတယ်။ “မောင်မောင်! ပြန်လာ!” ဆိုတဲ့အသံ။
မောင်မောင် လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်ပြီး အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ နောက်နေ့မှာ မောင်မောင်က မနေ့ညက တွေ့ခဲ့တဲ့ ကလေးအကြောင်း ပြောပြလိုက်တော့ သူ့အဘိုးက ပြောတယ်—
“အဲဒီသစ်တောထဲမှာ တစ်ခါတုန်းက ကလေးတစ်ယောက် လမ်းပျောက်ပြီး ပြန်မတွေ့တော့ဘူးလို့ ပြောကြတယ်…”
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး မောင်မောင် မဲမှောင်လာချိန်မှာ သစ်တောဘက်ကို မသွားတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတလေ ညနက်ချိန်မှာ သူ့အိမ်နောက်ဘက်ကနေ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရယ်သံလေးတွေကို သေးသေးလေး ကြားရတတ်တယ်…

ဂိမ်းဆော့တိုင်းရှုံးနေလို🤣