KitAng

Test

ความรักของฉัน
私の恋は

ดุจขี่สายลมใต้มุ่งหน้า
南の風に乗って走るわ

ลมสีฟ้าเอย
青い風

พัดพาไปสู่เกาะแห่งนั้น
切って走れあの島へ

ทุกครั้งที่พบคุณ
あなたと逢うたびに

ฉันลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่าง
すべてを忘れてしまうの

เป็นสาวน้อยสดใสร่าเริง
はしゃいだ私は little girl

คุณอาจได้ยินเสียงร้อนระอุจากอกฉัน
熱い胸聞こえるでしょう

#รักนะไป๋ลู่

#ปลูกรักพักใจใต้ต้นมะกอกขาว

#เหลียงเจี๋ย

ใกล้มาแล้วจร้า

เปิดภาพโปสเตอร์! รอรับชม #ปลูกรักพักใจใต้ต้นมะกอกขาว ที่ iQIYI กันได้เร็วๆนี้ 🌳🤍

ดูซับไทยบนแอป และเว็บ iQ.com ได้ที่เดียวเท่านั้น

#ซีรีส์จีน
#เฉินเจ๋อหย่วน #เหลียงเจี๋ย

#เฉินซิงซวี่ รับบท เหยียนทั่ว

ชายหนุ่มที่ถูกเลี้ยงดูโดย 'นกฮูกดิน'

นกฮูกดิน คือ พวกมนุษย์อมตะ แฝงกายใช้ชีวิตร่วมกับคนธรรมดา

#เงื่อนงำอนันตกาล
เซียว ฉี่ ชิง หล่าง
(枭起青壤)

เนี่ยจิ่วหลัว / รองเนี่ย / คุณหนูเนี่ย

รับบทโดย ตี๋ลี่เร่อปา

สาวแกร่งที่ สวย ฉลาด กล้าหาญ ต่อสู้เก่ง อาวุธแพรวพราวดุจ เจมส์ บอนด์ บวก แมกไกเวอร์ (ดินสอไม้ธรรมดา เหลาแหลม ๆ / กำไลมือสะเดาะกุญแจมือ / สร้อยข้อมือแปรสภาพเป็นโซ่รัดคอ)

#เงื่อนงำอนันตกาล
เซียว ฉี่ ชิง หล่าง
(枭起青壤)

(๒๑)
#เงื่อนงำอนันตกาล
เซียว ฉี่ ชิง หล่าง
(枭起青壤)
ผู้ประพันธ์ เหว่ย อวี๋ (尾鱼)...................
บทที่ ๒๑
(第21章)

เนี่ยจิ่วหลัว ใช้มือซ้ายหมายแย่งปืนในมือขวาของเขา แต่ปฏิกิริยาของ เหยียนทั่ว ไม่ชักช้า ตอบโต้ด้วยการรวบรวมเรี่ยวแรงผลักร่างของเธอออกไป

หากปมเด่น เหยียนทั่ว คือเรี่ยวแรงผู้ชาย จุดเด่นของ เนี่ยจิ่วหลัว คือ คล่องและตัวเบา ก่อนที่เธอจะถูก เหยียนทั่ว ผลักให้กระเด็น ก็รีบยกมือข้างหนึ่งขึ้นคว้าหัวเข็มขัด เหยียนทั่ว ทำให้ร่างของเธอไม่ถูกผลักออกไป ในเวลาเดียวกัน ใช้มือโอบกอดศีรษะและคอของ เหยียนทั่ว ทันที แล้วปีนไปทางด้านหลังของเขา !!

จังหวะชั่วพริบตา เธอรีบเอื้อมมือไปจับคอของ เหยียนทั่ว อย่างแรง กระซิบข้างหูเขาว่า "ตายซะเถอะ !!"

วาจากล่าวจบ ออกแรงหมายบิดคอ เหยียนทั่ว !!

เหยียนทั่ว รีบยกมือคว้าแขนของเธอด้วยมือทั้งสองข้าง ดึงเธอลงแล้วตะโกนว่า "ลงมา !!"

เนี่ยจิ่วหลัว เสียหลัก แม้ไม่อาจลงมือสังหาร เหยียนทั่ว แต่ก็ไม่ปล่อยให้เขายืนตระหง่าน ขณะร่างของเธอถูกดึงลงมา ได้ทำตัวคล้ายเถาวัลย์ จับแขนเกี่ยวน่องของ เหยียนทั่ว อย่างฉับพลัน ทำให้เขาเสียหลัก พลางตะโกนว่า "นายก็ลงมาด้วยกัน !!"

ทั้งสองล้มลงกับพื้นอย่างแรง ... โซฟาเลื่อนจากจุดเดิม โคมไฟอ่านหนังสือล้ม โต๊ะกาแฟทรงกลมเล็ก ๆ พลิกคว่ำกลิ้งออกไป

เนี่ยจิ่วหลัว รู้สึกเจ็บปวดทั่วร่างกาย ในขณะที่ดวงตา เหยียนทั่ว คล้ายเห็นดวงดาววนเวียนรอบศีรษะ ... เนี่ยจิ่วหลัว ไม่มีเวลาขบคิดมากความ รีบอ้าปากหมายกัดคอเขา !!

เหยียนทั่ว ขณะลุกขึ้นมาย่อมไม่ทราบว่า เนี่ยจิ่วหลัว กำลังจะกัดเขา แต่หางตาเหลือบเห็นเธอรีบลุกขึ้นมาจากพื้น ทราบว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ จึงหันศีรษะไปโดยไม่รู้ตัว ... จังหวะเดียวกับ เนี่ยจิ่วหลัว กัดลงไปที่ข้างลำคอของเขา เนื้อบริเวณดังกล่าวแน่นน้อยกว่าแขนขา ความเจ็บปวดจึงรุนแรงมาก เหยียนทั่ว รู้สึกถึงโลหิตกระเซ็นบนหน้าผาก รีบใช้มือคว้าเอว เนี่ยจิ่วหลัว เหวี่ยงออกไปอย่างแรง !!

ร่างของ เนี่ยจิ่วหลัว กระแทกกับชั้นหนังสืออย่างแรง หนังสือหลายเล่มชนเข้ากับร่าง รู้สึกเหมือนเอวแทบขาด เจ็บปวดจนเหงื่อไหล เธอสูดลมหายใจคว้าชั้นหนังสือทรงตัว

สภาพ เหยียนทั่ว ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เขาเดินโซเซถอยหลังไปสองสามก้าว ชนเข้ากับม้านั่งทำงาน

ทั้งสองฝ่ายห่างกันหลายเมตร มองหน้าคุมเชิงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

ทางด้านห้องฝั่งตะวันตกบนชั้นหนึ่งของ ลานสามประสาน ... จู่ ๆ เจ๊หลู ตื่นขึ้นมาด้วยความกระวนกระวายใจ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง รู้สึกใจคอไม่ค่อยดี ยื่นมือออกสะเปสะเปหมายเปิดโคมไฟข้างเตียง กลับไม่ทันระวังทำโคมหล่นลงพื้น !!

**********
เหยียนทั่ว ยกมือสัมผัสบริเวณที่ถูกกัดรู้สึกเจ็บแปลบมีเลือดออก

เนี่ยจิ่วหลัว รู้สึกมุมปากทั้งชาและบวม เมื้อใช้ลิ้นเลียมุมปากรู้สึกฝาด คาว เค็ม เพราะมุมปากแตกมีเลือดออก เธอรีบแลบลิ้นออกมาเลียเลือดทั้งหมด แสร้งทำเป็นว่าไม่มีเลือดไหล

ยกแรก เสมอกัน

เนี่ยจิ่วหลัว ก้มศีรษะลง แลเห็นสายรัดชุดนอนคลายออก คอเสื้อแบะออกเล็กน้อย จึงรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ป้องกันของสงวนโผล่ออกมา ถูกฝ่ายตรงข้ามเห็นแล้วเสียเปรียบ เธอจับจ้องมอง เหยียนทั่ว กล่าวว่า "คนแซ่เหยียน ล้มฉันไม่ได้ใช่มั้ย ? ขนาดฉันใส่ชุดนอน ไร้อาวุธ ส่วนนายเป็นผู้ชายภาษาอะไร ? แน่จริงอย่าใช้ปืน มาซัดกันด้วยมือเท้า"

เหยียนทั่ว หัวเราะออกมา "คุณไม่มีปืน แต่มีฟัน"

เนี่ยจิ่วหลัว อดหัวเราะตามมิได้ "แล้วคุณไม่มีฟันเหรอ ?"

เหยียนทั่ว จ้องมอง เนี่ยจิ่วหลัว อยู่ครู่หนึ่ง จึงสอดปืนกลับเข้าไปในซองปืนที่คาดบริเวณเอวของเขา "ผมไม่ใช้ปืน จะใช้มือเปล่าถอนฟันคุณ"

ยกที่สอง ...

ทั้งสองคนไม่รีบร้อนผลีผลาม ต่างคำนวณระยะทางตำแหน่งของกันและกัน พลางคิดในใจว่าจะโจมตีอีกฝ่ายอย่างมีประสิทธิภาพได้อย่างไร

ปมเด่นของ เนี่ยจิ่วหลัว คือ ลงมือพิชิตฝ่ายตรงข้ามอย่างรวดเร็ว ใช้เวลานานที่สุด เพราะถ้ายืดเยื้อจะเสียเปรียบเรื่องพละกำลัง ด้วยเหตุนี้ที่ผ่านมาเธอจู่โจม โก่วหย๋า กับ เหยียนทั่ว โดยใช้เวลาไม่ถึงสามนาที

เนี่ยจิ่วหลัว เปิดฉากโจมตีก่อน ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เหยียบบนโต๊ะกลมที่ล้มคว่ำ ยืมแรงกระโดดลอยตัวถีบใส่ เหยียนทั่ว อีกทั้งฉวยจังหวะคว้าเบาะโซฟาซัดใส่ศีรษะและใบหน้าเขาเพื่อบดบังการมองเห็น

เหยียนทั่ว อาศัยเทคนิคหนึ่งขยับหลบสองจู่โจม ทั้งจากเบาะโซฟาและลูกถีบกลางอากาศของ เนี่ยจิ่วหลัว

ทว่า เนี่ยจิ่วหลัว คำนวณไว้แล้ว หลังจาก เหยียนทั่ว หลบลูกถีบของเธอได้ ... เนี่ยจิ่วหลัว ใช้มือซ้ายยันพื้น มือขวาคว้ามีดสั้นที่เตรียมไว้แต่แรกซุกอยู่ที่โซฟาตัวที่เธอนั่ง จู่โจมใส่ เหยียนทั่ว ต่อเนื่องไม่ให้เขาตั้งหลัก

เหยียนทั่ว ไม่ทันตั้งตัว รู้สึกว่ามีแสงสีเงินเย็น ๆ จากอากาศเฉียดใบหน้าและลำคอของเขา จากนั้นบนแขนเสื้อเพิ่มรอยกรีดสายหนึ่ง

ยังไม่ทันที่ เหยียนทั่ว สังเกตรอยกรีดบนแขนเสื้อ มีดที่สองของ เนี่ยจิ่วหลัว จู่โจมตามติด

เหยียนทั่ว ทั้งโกรธและตกใจ เธอเกลี้ยกล่อมให้เขาอย่าใช้ปืน แต่ตัวเธอเองกลับใช้มีดเป็นอาวุธ

หัวใจของ เหยียนทั่ว เต้นระรัว ไม่ยอมหลบมีดที่สองของ เนี่ยจิ่วหลัว แต่เลือกที่จะปะทะตรง ๆ เขาหันหน้าเข้าหาเธอ พลางสืบเท้าไปข้างหน้า ขณะคมมีดเข้ามาใกล้ ค่อยเบี่ยงตัวไปด้านข้าง ใช้มือซ้ายโอบรอบเอวของ เนี่ยจิ่วหลัว สถานการณ์พลิกผัน ร่างของ เหยียนทั่ว โอบอยู่ด้านหลังเธอ จากนั้นใช้มือขวาของเขาจับข้อมือขวาของ เนี่ยจิ่วหลัว แล้วออกแรงกดแขนของเธอลง !!

หากวัดกันด้วยเทคนิคการต่อสู้ เนี่ยจิ่วหลัว ย่อมเหนือกว่า ... เหยียนทั่ว ทราบจุดนี้ดี จึงเลือกที่จะปะทะตรง ๆ เพื่อพลิกสถานการณ์มาวัดกันด้านพละกำลัง ... ทันทีที่การต่อสู้เปลี่ยนเป็นวัดกันด้วยกำลัง สถานะของ เนี่ยจิ่วหลัว จึงตกเป็นรอง ... มือขวาที่กุมมีดสั้นของ เนี่ยจิ่วหลัว คล้ายถูกคีมยักษ์หนีบไว้ ไม่อาจขัดขืนแม้แต่น้อย ... เหยียนทั่ว ใช้มือขวากดแขนขวาของ เนี่ยจิ่วหลัว ลง สร้างความเจ็บปวดยิ่ง นิ้วของเธอกระตุกมิอาจกุมด้ามมีดให้มั่นอีกต่อไป ได้แต่ปล่อยให้มีดสั้นหล่นลงพื้น !!

เนี่ยจิ่วหลัว โกรธและวิตก รวบรวมกำลังไว้ที่ศีรษะ หมายกระแทกหน้าอีตาบ้า เหยียนทั่ว ให้ฟันร่วง

เหยียนทั่ว ตัวสูงกว่า เนี่ยจิ่วหลัว ... ตำแหน่งคางของเขา อยู่บนหัวของเธอพอดี ... จู่ ๆ ถูกกระแทก แม้ฟันไม่ร่วง แต่รู้สึกระบมในช่องปาก ดวงตาทอแววเจ็บปวด มือคลายออกตามสัญชาตญาณ

เนี่ยจิ่วหลัว ฉวยโอกาสนี้ สบัดหลุดจาก เหยียนทั่ว พุ่งตัวไปเบื้องหน้าหลายก้าวอย่างทุลักทุเล

สภาพของ เนี่ยจิ่วหลัว ไม่ได้ดีมากนัก ศีรษะของเธอไม่ได้หล่อจากเหล็ก ในขณะที่กรามของ เหยียนทั่ว ก็แกร่งไม่เบาเช่นกัน ร่างกายของเธอส่ายเอน สบัดศีรษะไปมาด้วยความมึนงง ขณะหันกลับไปมอง เหยียนทั่ว แลเห็นเขาถ่มเลือดออกมาจากปาก ... การกระแทกนี้ คงทำให้ลิ้นกับฟันของ เหยียนทั่ว กระทบกัน

เนี่ยจิ่วหลัว ลงมือสองครั้งยังมิอาจสังหาร เหยียนทั่ว คิดใช้กลยุทธ์ขั้นเด็ดขาด ... ดวงตาของเธอแดงก่ำ วิ่งเข้าใส่ เหยียนทั่ว ทำทีหลอกล่อจู่โจมท่อนบน แท้จริงลงมือท่อนล่าง เกี่ยวขาของเขาให้เสียหลัก กลิ้งบนพื้นทั้งคู่

ทั้งสองต่อสู้กันดุเดือด กระแทกโดนโต๊ะทำงานขยับจากจุดเดิมไปครึ่งเมตร อุปกรณ์ทำงานหลายชิ้น เช่น เลื่อย ค้อน มีด สิ่ว ที่อยู่บนโต๊ะ ร่วงหล่นลงพื้น

เนี่ยจิ่วหลัว ไม่มีเวลาใส่ใจข้าวของเครื่องใช้ ระหว่างกลิ้งตัวอาศัยจังหวะขึ้นคร่อมร่างของ เหยียนทั่ว ในมือเพิ่มโซ่สีเงินนำมาพันรอบคอ เหยียนทั่ว !!

โซ่สีเงินเดิมทีคือสร้อยพันข้อมือ เนี่ยจิ่วหลัว ... เหยียนทั่ว สังเกตเห็นสร้อยข้อมือเส้นนี้แต่แรก นึกไม่ถึงว่าสามารถแปรสภาพเป็นอาวุธสังหารในพริบตา !!

เนี่ยจิ่วหลัว ออกแรงดึงสร้อยข้อมือโซ่เงินหมายรัดคอ เหยียนทั่ว ให้สิ้นใจ !!

เหยียนทั่ว ที่ถูกสร้อยข้อมือโซ่เงินรัด พยายามดิ้นรน มือข้างหนึ่งไขว่คว้าสะเปะสะปะ กลับคว้าได้มีดที่หล่นลงมาจากโต๊ะ จึงรีบจ่อมีดสั้นบริเวณหน้าอกของ เนี่ยจิ่วหลัว ตามสัญชาตญาณ !!

ร่างของ เนี่ยจิ่วหลัว แข็งทื่อหยุดเคลื่อนไหว !!

ปลายมีดค่อนข้างแหลมคม แม้นว่า เหยียนทั่ว มิได้จ้วงแทงเข้าเนื้อหนังของเธอ แต่ก็สะกิดผิวเนื้อเป็นแผล โลหิตค่อย ๆ ซึมชุดนอน !!

รอบคอของ เหยียนทั่ว ถูกโซ่รัดพันเป็นรอยมีเลือดซึม

ยามนี้ทั้งสองต่างไม่กล้าขยับ ฝ่ายหนึ่งเกรงว่ามีดจะปักลึกลงกว่าเดิม ส่วนอีกฝ่ายกลัวถูกรัดคอแน่นขึ้น

จังหวะนี้เอง เสียงสั่นเครือของ เจ๊หลู ดังมาจากบันได "คุณหนูเนี่ย ... เกิดอะไรขึ้น?"

หัวใจของ เนี่ยจิ่วหลัว เต้นตูมตาม รีบตะโกนไล่ เจ๊หลู ก่อนจะเดินขึ้นบันไดว่า "ไม่ใช่เรื่องของเธอ ฉันกำลังทำงาน พรุ่งนี้เช้าค่อยมาทำความสะอาด !!"

เจ๊หลู รีบรับคำ "เจ้าค่ะ"

เจ๊หลู มีประสบการณ์ทำงานบ้านมาหลายแห่ง รวมถึงเจ้าของบ้านที่เป็นนักเขียน จิตรกร นักออกแบบ ฯลฯ คนกลุ่มนี้มีโลกส่วนตัวสูง อีกทั้งบางคนมีบุคลิกพิเศษเฉพาะตัว เช่น พวกออทิสติก พวกเสพยา พวกมีแรงบันดาลใจตอนดึกดื่นค่ำคืน เป็นต้น ... ที่เคยเจอหนักหนาสุด จิตรกรกรีดเลือดตัวเองมาละเลงผืนผ้าใบ !! ทำเอา เจ๊หลู เก็บไปฝันร้ายเป็นอาทิตย์

ด้วยเหตุนี้ เนี่ยจิ่วหลัว ที่เป็นนักประติมากรรมจะลุกมาทำงานส่งเสียงโครมครามในยามค่ำคืนจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

เหยียนทั่ว รอจนเสียงฝีเท้า เจ๊หลู จากไปไกล ค่อยกล่าวทีเล่นทีจริงในสภาวะหน้าสิ่วหน้าขวาน "คุณหนูเนี่ย พวกเราจะอยู่ท่านี้ ..
จนถึงรุ่งเช้าใช่มั้ย ?"

เนี่ยจิ่วหลัว กลืนน้ำลายไม่กล่าวกระไร มือที่ถือปลายสร้อยข้อมือสั่น ซึ่งเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้หลังจากอยู่ในท่าเดียวกันเป็นเวลานาน

เหยียนทั่ว เปิดฉากเจรจา "ผมเป็นพวกทะนุถนอมชีวิต ส่วนคุณมีบ้านดี ๆ มีงานหรู ๆ ชีวิตมีอะไรให้ทำอีกเยอะ คุณก็ควรทะนุถนอมชีวิตด้วย ... ดูสิ แทนที่พวกเราจะมาตายในท่านี้ มิสู้ถอยกันคนละก้าวรักษาชีวิตไว้ก่อน ดีมั้ยครับ ?"

เนี่ยจิ่วหลัว รวบรวมเรี่ยวแรง เปล่งเสียง "ก็ได้ งั้นคุณวางมือก่อน"

เหยียนทั่ว แสยะยิ้ม "ผมวางมือก่อน ? เมื่อสักครู่คุณหลอกผมให้วางอาวุธ ซัดกันด้วยมือเปล่า ตอนนี้ผมไม่หลงกลแล้ว คุณปล่อยมือจากโซ่ก่อนดีกว่าครับ"

คำพูดของ เหยียนทั่ว มิได้เกินเลย

เนี่ยจิ่วหลัว จำใจกล่าว "ได้ ฉันก่อน"

เนี่ยจิ่วหลัว จ้องมอง เหยียนทั่ว คลายมือจากปลายด้านหนึ่งของสร้อยข้อมือ ชั่วพริบตา โซ่เงินที่มีความยืดหยุ่นกลับคืนสภาพเป็นสร้อยข้อมือธรรมดา ... จากนั้นเธอยกมือขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นว่ายอมวางมือ จากนั้นจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น ... เหยียนทั่ว จ้องมองเธอเช่นกัน มือค่อย ๆ วางมีดสั้นลง หลังจากลุกขึ้นยืน ยังใช้เท้าเตะมีดสั้นพ้นตัว

ยกสอง ยังคงเสมอกัน

เนี่ยจิ่วหลัว เค้นเสียงจากไรฟันกล่าวว่า "มาสู้กันอีก !!"

เหยียนทั่ว กลับมีสีหน้าอิดหนาระอาใจ "คุณหนูเนี่ยฮาฟ... ผมตั้งใจมาคุยธุระ ไม่ได้มาเพื่อลงไม้ลงมือเอาเป็นเอาตายกัน ... คุณก็ช่างบ้าพลังซะจริงเลย ถ้าอยากสู้เอาไว้วันหน้าเถอะ"

กล่าวจบ เหยียนทั่ว ชักปืนจากเอวเล็งไปที่ เนี่ยจิ่วหลัว จากนั้นค่อย ๆ ก้าวลงบันไดหมายจากไป

'อยากสู้เอาไว้วันหน้าเถอะ' ยังมี 'วันหน้า' อะไรอีก ... จะให้ใช้ชีวิตอกสั่นขวัญแขวนรอเอ็งมาคิดบัญชีเหรอ ? ... เธอรีบตะโกนว่า "กลับมาก่อน !!"
.........
เหยียนทั่ว ออกไปแล้ว เนี่ยจิ่วหลัว เดินไปที่หน้าต่างซึ่งเปิดอยู่ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ ไฟในห้องของ เจ๊หลู ยังเปิดอยู่ จากนั้นไม่นานก็ปิดลง

คืนนี้ ตาบ้า เหยียนทั่ว คงไม่กลับมาราวีอีก ... เนี่ยจิ่วหลัว ล็อคหน้าต่าง หยิบมีดสั้นที่ เหยียนทั่ว เตะออกไป

ขณะจะเดินกลับห้องนอน ค่อยนึกบางอย่างออก จึงรีบเดินไปที่โซฟา แล้วยกเบาะขึ้น ระเบิดปลอมที่แท้เป็นหัวเข็มขัดสแตนเลส ที่ส่งเสียงคลิกเพราะน้ำหนักตัวเธอทับลงไปบนโซฟา เป็นทริคง่าย ๆ แต่สามารถหลอกเธอได้ !!

เธอคว้าหัวเข็มขัด (ระเบิดปลอม) แล้วเดินไปที่ห้องนอน การต่อสู้เมื่อสักครู่ ทำให้เห็นสปิริตของชายหนุ่มไม่ได้ใช้ปืนเอาเปรียบเธอ มุมมองที่มีต่อเขาจึงเปลี่ยนไป

แต่แค้นที่เอาหัวเข็มขัดมาหลอกเธอว่าเป็นระเบิดยังแน่นอก คอยดูเถอะ ตาบ้า เหยียนทั่ว ... เจอกันครั้งหน้า ฉันจะเอาหัวเข็มขัดอันนี้ยัดปากนาย !!

(จบบทที่ ๒๑)

น้อง #จ้าวลู่ซือ เวลายิ้ม ดวงตายิ้มด้วย ดูจริงใจ

พี่ชายกินอะไร ทำไมหล่อมาก

#จางหลิงเฮ่อ