Behind

และแล้วการเดินทางเพื่อทำให้ความฝันของคุณพ่อเป็นจริงก็ดำเนินมาถึงหน้าท้ายสุดแล้วนะคะ ไปติดตามเรื่องราวกันต่อค่ะ

หลังจากที่พวกเราเดินทางออกจากตัวเมืองเหมยโจวเพื่อมุ่งหน้าสู่ Jieyang เราจะค้างกันที่Dong Hu Hotel เช่นเดิม เพราะคุณพ่อคุณแม่ปรับตัวให้คุ้นชินกับที่นี่แล้ว อีกทั้งพรุ่งนี้เช้าพวกเราจะต้องออกเดินทางไปสนามบินแต่เช้ามืด โรงแรมนี้จึงสะดวกสำหรับการเดินทางค่ะ

ห่างหายไปหลายวันต้องขออภัยด้วยนะคะ วันนี้มาอ่านต่อกันนะคะ กำลังจะเข้าเมืองเหมยโจวกันแล้วค่ะ

หลังจากพบปะญาติๆ มากหน้าหลายตา ทานอาหารร่วมกัน พูดคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ แลกของฝากของที่ระลึกซึ่งกันและกัน ถ่ายภาพร่วมกันพอสมควร คุณพ่อคุณแม่ก็เริ่มเหนื่อยล้าจากการเดินทาง พวกเราจึงเห็นว่าสมควรที่จะพาท่านกลับเข้าเมืองเหมยโจวเพื่อไปเช็คอินเข้าพักที่โรงแรมกันเสียที ระยะทางจากบ้านมาถึงตัวเมืองไม่ไกลนัก ประมาณไม่ถึง 20 นาที รถตู้ก็พาเรามาส่งถึงหน้าโรงแรมค่ะ

เหมยโจวเปลี่ยนไปมาก จากภาพรายทางที่ได้เห็น เมื่อสิบกว่าปีก่อนยังจำได้ถึงกองทัพจักรยานขวักไขว่เต็มท้องถนน ตึกรามบ้านช่องก็ออกแนวจีนโบราณ ผู้คนแต่งตัวกันแบบเรียบง่ายไม่หวือหวา รถยนต์ รถจักรยานยนต์นั้น เรียกว่าแทบจะนับคันได้ มาวันนี้ ภาพเหมยโจวที่ปรากฎอยู่ตรงหน้า กลับกลายเป็นเมืองที่ทันสมัย มึบ้านเรือน อาคารสูงใหญ่ คอนโดสูงระฟ้ามากมาย ยวดยานพาหนะราคาแพง่ก็เต็มท้องถนน เรียกว่าทำให้ผู้เขียนถึงกับตะลึงและทึ่งในความเจริญของเหมยโจวเป็นอย่างมาก ไม่น่าเชื่อว่าจากเด็กสาวหมวยชนบท จะโตขึ้นมาเป็นสาวหมวยที่สวยสะพรั่งทันสมัยและมีเสน่ห์มากจริงๆ ค่ะ

Jieyang และ Meizhou ห่างกันประมาณ 100 กว่า กม. รถตู้คันน้อยๆ พร้อมสัมภาระพาพวกเราแล่นไปตามทางหลวงหลัก ระหว่างทางนั้นเท่าที่สังเกตมีสภาพที่ดีมากค่ะ ไม่เป็นหลุมเป็นบ่อ คล้ายๆ กับทางด่วนบ้านเรา อยากจะถ่ายภาพวิวสองข้างทางก็ไม่สะดวกเลย เพราะรถติดฟิล์มดำสนิท (แถมมัวๆ) มองดูวิวเพลินๆ ชั่วโมงเศษๆ รถก็แล่นมาจอดหน้าบ้านหลังหนึ่งที่ไม่คุ้นตาเอาเสียเลย งงๆ กันว่าจอดทำไมหรือ มองไปหน้าบ้านเห็นคนมากมาย พร้อมประทัดจำนวนหลายพวง ญาติสองคนวิ่งลงจากรถตู้พร้อมส่งภาษาจีนกับคนข้่างล่าง ผู้เขียนรู้ได้ทันทีว่า เขากำลังจะทำการจุดประทัดต้อนรับ จึงรีบบอกให้พ่อแม่และพี่ๆ เอามือป้องหู แต่เหมือนจะไม่ทันการ เสียงปุ้งปั้งจากประทัดนับร้อยดังเข้าโสตประสาท หูอื้อกันไปเล็กน้อย คุณพ่อท่านหัวเราะชอบใจใหญ่กับการต้อนรับของลูกหลาน คงเป็นธรรมเนียมจีนว่าเป็นการต้อนรับสิ่งมงคลที่มาเยือนที่นี่ เริ่มรู้สึกตื่นเต้นจนอยากได้วุ้นแปลภาษาของโดราเอมอนมาหม่ำมากๆ ค่ะ จะคุยกับญาติๆ หลายสิบคนข้างล่างนั้นรู้เรื่องไหมนะ ^^"

หลังจากที่ครอบครัวเราได้พบกับญาติที่รอรับอยู่ด้านหน้าสนามบิน Jieyang แล้ว คุณพ่อคุณแม่ก็ได้ทักทายกับพวกเขาด้วยภาษาจีนแคะที่ผู้เขียนคุ้นเคยมาตั้งแต่เกิด แต่ด้วยการที่ไม่ได้ใช้งานในชีวิตประจำวัน ผู้เขียนจึงพอฟังออกบ้าง แต่สามารถพูดโต้ตอบได้เป็นคำๆ เท่านั้น ยิ่งไม่ได้ใช้มานานสิบกว่าปี (จากครั้งที่แล้วที่มาที่นี่) ลิ้นยิ่งแข็งพูดไม่ออก ได้แต่ส่งภาษามือและรอยยิ้มทักทายกันอย่างอบอุ่นกับเหล่าญาติๆ ที่มารับ

รออยู่ด้านหน้าสนามบินไม่นาน รถตู้ที่ญาติทำการติดต่อไว้ให้ก็แล่นมาจอด ค่าใช้จ่ายในการเช่าต่อวันใกล้เคียงกับประเทศเรา คือ 400 RMB (Yuan) หรือประมาณ 2,000 กว่าบาท สภาพของรถตู้ค่อนข้างเก่าค่ะ เป็นรถ Toyota Hiace คันเล็กๆ นั่งได้ประมาณ12 คน แต่ปัญหา คือ ที่เก็บสัมภาระค่อนข้างเล็ก ทำให้คนขับรู้สึกตกใจเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางของพวกเรา โชคดีว่าพวกเราและญาติรวมกันแค่ 9 คน จึงพอมีพื้นที่ว่างที่จะวางสัมภาระได้อีกหน่อย ช่วงนี้จะไม่รูปถ่ายสนามบิน รถตู้ หรือวิวระหว่างทางเลยนะคะ เพราะมัวแต่สาละวนกับการจัดสัมภาระให้เข้าที่ พยุงคุณพ่อคุณแม่ขึ้นรถตู้ และยังอยู่ในสภาพปรับตัว สมาร์ทโฟนที่นำไปก็ยังไม่ได้เปิดเครื่องเลยค่ะ

ใช้เวลาเดินทางจากสนามบินมาโรงแรม Donghu Hotel ประมาณ 30 นาที (จริงๆ มีโรงแรมที่ใกล้กว่านี้ แต่ด้วยปัญหาด้านการติดต่อสื่อสารกับเจ้าหน้าที่โรงแรม เราจึงขอเลือกที่นี่ เพราะมีเจ้าหน้าที่ที่พูดภาษาอังกฤษได้) เช่นเคยค่ะ ภาพถ่ายทางเข้าด้านหน้าก็ถ่ายไม่ทัน เพราะผู้เขียนนั่งคุมสัมภาระอยู่เบาะหลังสุด รู้ตัวอีกทีรถตู้ก็เลี้ยวเข้าเขตโรงแรมมาแล้ว เมื่อมาถึงก็ให้มีเหตุสับสน เพราะป้ายด้านหน้าโรงแรมระบุว่าเป็น Donghu Grandhotel เราจึงขอให้รถตู้จอดรอแล้วก็วิ่งลงไปถามที่ Reception ว่าใช่โรงแรมนี้ตามใบจองที่เราพิมพ์มาหรือไม่ โชคดีของเราที่พนักงานต้อนรับในเวลานั้น มี 1 คนที่สื่อสารภาษาอังกฤษได้ ตอบว่า "Yes" รู้สึกอุ่นใจ สบายใจขึ้นมากๆ เลยค่ะ ^^

ใช้เวลาเช็คอินไม่นาน พนักงานผู้หญิงล้วน ก็ช่วยกันเข็นสัมภาระเราขึ้นห้องพัก แต่ที่นี่ไม่มีบริการวีลแชร์นะคะ แต่เราเอารถช่วยเดินมาเองจากประเทศไทย คุณพ่อคุณแม่จึงได้อาศัยทุ่นแรงเดินไปตึก C ด้านหลังที่เป็นตึกใหม่ของที่นี่ ห้องพักเราเป็นห้องที่ใหญ่ที่สุด (3 Bedrooms) เพราะต้องการที่จะดูแลคุณพ่อคุณแม่อย่างใกล้ชิด และมีพื้นที่ในส่วนห้องรับแขก เพื่อให้คุณพ่อคุณแม่ได้คุยกับญาติๆ อย่างสะดวกสบาย เช่นเคยค่ะ ไม่ได้ถ่ายภาพมาฝากเลย ต้องขออภัยจริงๆ นะคะ แต่คุณผู้อ่านสามารถเข้าไปชมห้องพักของโรงแรม Donghu Hotel นี้ได้จากลิงค์นี้ค่ะ ^^

http://www.tripadvisor.com/Hotel_Review-g1017045-d1504164-Reviews-Donghu_Hotel-Jieyang_Guangdong.html

เรื่องราวของทริปนี้เกิดขึ้นจากความฝันของชายสูงวัยคนหนึ่ง ที่มีพื้นเพชาติกำเนิดจากแดนมังกร แต่ชะตาชีวิตกลับกำหนดให้เขาต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนมาพำนักอยู่ที่แดนสยามเป็นระยะเวลาที่แสนยาวนานกว่า 70 ปี......

ชายผู้นั้น คือ คุณพ่อของผู้เขียนเองค่ะ คงไม่เท้าความไปไกลถึงประวัติของท่านมากนัก เพราะอาจจะเป็นการเยิ่นเย้อเกินไป ขอตัดตอนรวบยอดมาเล่า ณ เวลาก่อนการเดินทางเลยนะคะ

หลังจากทริปฮ่องกงเมื่อเกือบๆ 5 ปีที่แล้ว (ขออนุญาตแนบลิงค์รีวิวให้นะคะ เผื่อมีบางท่านอยากย้อนกลับไปอ่าน http://2g.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E9867254/E9867254.html ) ก็ไม่ได้พาคุณพ่อคุณแม่ไปต่างประเทศอีกเลย ทั้งนี้เพราะสถานการณ์หลายๆ อย่างไม่อำนวย ทั้งเรื่องสุขภาพและวัยของท่านทั้งสอง แต่คุณพ่อก็ไม่เคยละทิ้งความฝัน

ความฝันของท่าน คือ ได้กลับไปเยือนถิ่นกำเนิดของท่านอีกสักครั้งในชีวิต ท่านเฝ้าเก็บความฝัน รอเวลาให้สุขภาพแข็งแรง พร้อมสำหรับการเดินทางไกล ท่านจึงได้เอ่ยปากกับลูกๆ ว่า "พ่ออยากกลับไปบ้าน(ที่จีน) อีกสักครั้ง" แน่นอนค่ะว่าเราผู้เป็นลูก ย่อมอยากมอบความสุขให้กับพ่อแม่เท่าที่เราจะสามารถทำได้ ทริปนี้จึงถือกำเนิดขึ้นค่ะ

การเดินทางไปประเทศจีนในปัจจุบันนี้ หากเป็นเมืองท่องเที่ยวยอดนิยม คงจะไม่เป็นเรื่องที่ยากนัก แต่ด้วยบ้านเกิดของคุณพ่ออยู่ที่ืเหมยเสี้ยน แต่ปัจจุบันนิยมเรียกว่า เหมยโจว ไม่ได้เป็นเมืองที่นักท่องเที่ยวต่างประเทศนิยมไปเท่าไรนัก ข้อมูลต่างๆ ที่สามารถหาได้บนโลกออนไลน์ ล้วนแต่เป็นภาษาจีน จึงทำให้ทริปนี้ค่อนข้างมีอุปสรรคตั้งแต่เริ่มต้น แม้ว่าคุณพ่อจะมีญาติ ลูกหลานอยู่ที่นั่นมากมาย แต่ไม่มีใครที่จะสามารถสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษได้เลย ทำให้การติดต่อค่อนข้างลำบาก เพราะต้องให้คุณพ่อที่อายุ 92 ปี คอยเป็นล่ามผ่านทางโทรศัพท์ทางไกล ลูกๆ จึงพยายามที่จะหาโรงแรม การเดินทางทุกอย่างด้วยตัวเองบนอินเตอร์เนต เพราะทั้งคุณพ่อและคุณแม่ มีอายุร่วม 80-90 ปี การเดินทาง การพักผ่อนนอนหลับ จึงต้องพิถีพิถันมากที่สุด ให้ท่านทั้งสองเหน็ดเหนื่อยน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย

หลังจากเตรียมการกันตั้งแต่หลังปีใหม่ (เดินทางเดือน พ.ค.) ลูกๆ ต้องขอคำปรึกษาจากคุณหมอประจำตัวคุณพ่อ (ท่านเป็นโรคหัวใจ) ว่าท่านเดินทางไกลขนาดนี้ได้หรือไม่ คุณหมอท่านไม่สามารถรับรองได้ ด้วยอายุที่มากของคุณพ่อ ท่านได้แต่บอกว่า ถามว่าเหมาะสมไหม คงไม่เหมาะสม แต่ถ้าเป็นคุณหมอ คุณหมอก็คงจะพาท่านไป เพราะนี่คือ "ความฝัน" ของท่าน ♥

เมื่อตกลงปลงใจกันแล้วว่าจะไม่ขัดใจท่าน คุณพ่อท่านก็รู้สึกดีใจและมีชีวิตชีวามากๆ กระตือรือร้นนับวันที่จะเดินทาง แค่เห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะของท่านก็ทำหัวใจของคนเป็นลูกพองโตและฮึดสู้เอาชนะอุปสรรคทั้งปวงได้แล้วค่ะ ^_^

สวัสดีค่ะ หลังจากกลับมาก็ภารกิจวุ่นยุ่งเหยิงจนยังไม่มีเวลามาเล่าเรื่องราวให้อ่านเลยนะคะ เกรงจะเข้าใจว่าคนเขียนลืมอีกแล้ว วันนี้เลยขอนำไฮไลท์มาฝากกันสักหน้าก่อนนะคะ ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันว่าแค่กล้องสมาร์ทโฟน จะยังสามารถถ่ายภาพมาได้หลายร้อยภาพภายใน 3-4 วัน ยังไงจะค่อยๆ เล่าเรื่องราวนะคะ เห็นจากภาพรวมคงพอเดากันได้ว่าคนเขียนไปประเทศไหนมาใช่ไหมเอ่ย

อยากให้คนอ่านมีรอยยิ้มและอบอุ่นใจค่ะ ☺

ไม่ได้อัพเดทอะไรเลยเพราะไม่สามารถใช้เนตได้ ตอนนี้เพิ่งกลับมาแล้วจะค่อยๆ เล่าสู่กันฟังนะคะ

สวัสดีค่าาาา หลังจากหายหน้าหายตาไปนานมากๆๆๆๆ ไม่ได้นำอะไรมาฝากแฟนเพจเลย ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ 😢

วันนี้อาศัยโอกาสดีๆ เพราะกำลังจะมีทริปที่วิเศษสุดในชีวิตในวันพรุ่งนี้ คือ การได้ออกเดินทางพร้อมครอบครัว เพื่อไปทำความฝันของคุณพ่อให้เป็นจริง การเดินทางของคุณพ่อคุณแม่วัย 80-90 ปี จะผจญภัยสนุกสนานกันขนาดไหน และจะไปที่ใด จะมาอัพเดทกันให้อ่านให้ชมเพลินๆ นะคะ

หวังว่าการแชร์เรื่องราวการเดินทางในครั้งนี้ จะเป็นอีกหนึ่งแรงบันดาลใจในการพาคุณพ่อคุณแม่เที่ยวค่ะ

ปล. คนเขียนเพิ่งบินตรงเข้ากทมเพื่อรอเดินทางต่อพรุ่งนี้ เลยเลือกภาพนี้มาเป็นภาพปกนะคะ ส่วนสถานที่ที่จะไป คงไม่ได้เป็นจุดหมายปลายทางของใครๆ แต่ก็อยากแบ่งปันเรื่องราวดีๆ และอยากเก็บทริปนี้ไว้ในความทรงจำนานเท่านานค่ะ หวังว่าจะมีเนตตลอดทางให้ใช้ จะได้เข้ามาอัพเดทแบบเรียลไทม์นะคะ แต่ภาพถ่ายคงไม่สวยงามนักเพราะเป็นการใช้สมาร์ทโฟนเก็บภาพตลอดทริปเลยค่า 😅

จะมีใครรออ่านไหมน้าาา 😂

♥ สวัสดีค่ะเพื่อนๆ คิดถึงจังค่ะ ♥
ทุกวันนี้ยังคงใช้เวลาเกินกว่า 80% ของวันอยู่ในครัวเช่นเคยค่ะ ไม่มีเวลามากพอที่จะมาจัดทำ Behind เต็มรูปแบบเสียที แต่ทนคิดถึงเพื่อนๆ ทุกๆ คนไม่ได้ และวันนี้ก็มีเพื่อนรุ่นน้องน่ารักท่านหนึ่ง โพสท์ภาพเกี่ยวกับร้านนี้พอดี จำได้ว่ามีโอกาสไปทานมาเมื่อเกือบสองปีมาแล้ว ได้ภาพมาน้อยนิด แต่ก็ยังอยากนำมาฝากนะคะ ภาพสถานที่ไม่ขอลงเพราะว่าเวลาผ่านมาพอสมควร จึงอาจมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างแล้ว ขอเอาแค่จานเด็ดๆ ที่ได้ทานมาฝาก เผื่อเพื่อนๆ ท่านใดยังไม่เคยทานจะได้ไอเดียไปแวะร้านน่ารักๆ แห่งนี้ค่ะ ^^

" ไล-บรา-รี่ .... Li-bra-ry "

เมื่อสงกรานต์ที่ผ่านมา มีโอกาสได้ไปออกทริปถ่ายรูปหลังจากที่ร้างลาไม่ได้จับกล้องมานานมากๆๆๆ

เป็นอีกครั้งที่ได้กลับไปมาเก๊าค่ะ ยังคงรู้สึกประทับใจมากเหมือนเคย ไม่มีโอกาสได้ทำรีวิวแบบเต็มๆ ให้ได้อ่านกัน แต่ขอนำภาพที่พอจะอวดโฉมได้บ้างมาฝากนะคะ (ฝีมือสนิมขึ้นเกรอะมากๆ พอจะดูได้แค่ไม่กี่รูปเองค่ะ T T)

ในวันนั้นประจวบเหมาะพอดีกับที่ทาง Venetian Macau มีจัดงาน Light Storm นอกจากการแสดงแสง สี เสียง ยังมีการจุดพลุและดอกไม้ไฟชุดเล็กๆ อีกด้วยค่ะ ของจริงสวยงามกว่านี้ ถ่ายทอดได้แค่นี้ต้องขออภัยด้วยนะคะ ♥

สวัสดีค่ะ หลังจากที่ห่างหายกับการนำเสนอไปนาน ตอนนี้ Behind ได้กลับมาอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้กลับมาในรูปแบบของ Behind by smartphone เพราะการทำรูปเล่ม จัดหน้า วางรูป ล้วนทำผ่าน Application ค่ะ เนื่องจากผู้จัดทำไม่มีเวลานั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ แต่ใจยังรักและคิดถึงการทำ Behind อยู่เสมอ จึงขอนำเสนอในรูปแบบนี้ ผลงานอาจด้อยคุณภาพไปมาก เพราะข้อจำกัดหลายๆ อย่างของการทำงานผ่าน application นะคะ เนื้อหาสำหรับฉบับนี้อาจไม่ได้มากมายนัก ขอนำมาให้อ่านให้พอคลายคิดถึงกันบ้างสักนิดก่อนค่ะ แล้วจะนำมาฝากอีกเรื่อยๆ นะคะ ♥