Aung Lin -Searching

မျှော်လင့်ချက်ဟာ...

-AZL
-peace

အားသစ်ကိုမွီးလေ့ မပြည့်ခပါဝေ..

#ဝင်းကိုခိုင်

ကိုယ့်ဘဝ ကိုယ့်အိမ်ရှေ့ အပင်အောက်နားလေးမှာ ကော်ဖီရယ် ပေါင်မုန့်ရယ်နဲ့ စာအုပ်တွေနဲ့ (20)ခုနှစ်လောက်က ဖြတ်သန်းဖူးတဲ့ အချိန်တွေပေါ့ ..

ကိုယ်က စိတ်လိုက်မာန်လိုက် ပျော်ပါးမေ ပိုက်ဆံတွေ ရှာမေ လိုချင်တာ ရအောင်ယူမေ ရရင်လဲ ကျေနပ်မေ ပျော်ရမေ ဝမ်းသာမေ

ဒါပေမဲ့ ခြေလှမ်းနည်းနည်းလောက် လှမ်းထွက်လာတော့ လုပ်ယူလို့မရတဲ့အရာတွေ ဒီနိုင်ငံမှာ ရှီလာတယ် ဒါကိုလဲ လက်ခံရဲ့ရမေ ဆိုတဲ့ စကားလုံး များများတွေ့လာရတယ်
တစ်နိုင်ငံလုံးက လူတွေအိမ်မက်တွေ ရိုက်ချိုးခံရတေ ဘယ်သွားသွား လုံခြုံမူဆိုတာဟာလဲ အဝေးကြီး လူတွေဟာလဲ မပျော်ပေမဲ့ အပြုံးတွေပြပြီး ရုပ်တရားမှာတော့ အကြောက်တရားနဲ့ ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ လူတွေပေါများလာတယ်

ကုန်စျေးနှုန်းတွေကြောင်း မနက်မိုးလင်းလို့ စားစရာမရှီတဲ့သူတွေနဲ့ အလုပ်အကိုင်ရှားပါးမူဆိုတာဟာလဲ ဟိုးအောက်ဆုံးထိပဲ ဒီတော့ လူတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း အေးချမ်းမူတွေ ရှာဖွေလာကြတယ်

ဒါတွေဟာအားလုံးခြုံကြည့်လိုက်တော့ လူတွေရဲ့ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စိတ်သဘောထားတွေကြောင်းပဲ အတ္တတွေပြိုင်ကြတယ် အနိုင်ပိုင်ချင်တဲ့စိတ်တွေ ဥစ္စာပိုင်ဆိုင်ချင်မူတွေကြောင်းရယ် လောဘရယ်ကြောင်း ဖြစ်လာတာပေါ့
ဒါတွက် ကြားညှပ် မြေစာပင်အဖြစ်နဲ့ တစ်ချို့လူတွေအတွက်တော့

"ဓမ္မနဲ့ အဓမ္မကြားမှာ
ကိုယ်ကျိုးအတ္တမိုးတွေရွာတော့
အမုန်အမွှား ပမာဏဟာလဲ
လူတစ်ချို့အဖို့
သောက ပင်လယ်မျှရှီပါတယ်"လို့ရေးရင်း

တစ်ချို့ဘဝတွေ တစ်ချို့သော အနာအဆာမဲ့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ဘဝ /အလှတရားတွေကို စာနာ ငယ့်ညှာပြသမူဖြင့် လူသားတစ်ယောက်အဖြစ်
လူသားဆန်မူတွေ ရှီပါစေလို့.....

"အေးချမ်းမူရပ်ဝန်းထဲ"..

အသက်အပိုတွေရော
ဘဝနစ်နာကြေးတွေရော
ထည့်မပါလာသေးတဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ
ရှေ့ဆတ်လျှောက်ဖို့....