Explore with Stas

W tym roku, po wielu wyjazdach z moimi grupami do centralnego Wietnamu, delty Mekongu, Ha Long i Ninh Binh, w końcu znalazłem czas na coś, co planowałem od kilku lat: pojechać do Cao Bằng.

Cao Bằng nie zawsze pojawia się w przewodnikach ani na listach „must see”, ale nie mogłem już dłużej odkładać wizyty w tym pięknym miejscu. Położone około 400 km od Hanoi, przy granicy z Chinami, to górzysty region o spektakularnych krajobrazach.

Największym wyzwaniem jest sama podróż. Wiele osób wybiera motocykl. Z mojego doświadczenia nie polecam jazdy osobom bez solidnych umiejętności jazdy. Drogi są przepiękne, ale wymagające. Dla seniorów lub osób ceniących większe bezpieczeństwo dobrą opcją jest autobus. To inne doświadczenie — mniej elastyczne — ale bezpieczne i wciąż pozwalające zobaczyć najważniejsze miejsca.

Cao Bằng to spokojne miasto otoczone niebosiężnymi górami, wioskami zamieszkiwanymi przez mniejszości narodowe, zielonymi polami i pasącymi się bawołami. To miejsce autentyczne, mniej turystyczne, prawdziwe. Zdecydowanie sugeruję rozważyć je podczas podróży do Wietnamu.

Na koniec — pamiętajcie, że mój kolejny wyjazd do Wietnamu w tym roku zaczyna się 20 listopada. Jeśli myślicie o podróży, napiszcie do mnie.

Dziś w Wietnamie kończy się Tết.

To nie jest „azjatycki Nowy Rok”. To moment powrotu do domu.
Dom jest wysprzątany — choć nie było łatwo. Na stole stoją owoce i słodycze, zapalone jest kadzidło (hương). Przodkowie są z nami już od kilku dni, chociaż dzisiaj nas już opuszczają. Północ pierwszego dnia to początek Tết. Jest ona inna niż w Europie — bardziej skupiona niż huczna.

W rodzinie Hương wszystko ma swój rytm. Najpierw porządki. Potem kwiaty z nocnego, szalonego marketu — morela albo brzoskwinia. Czerwone koperty z drobnymi pieniędzmi na szczęście. Wspólny stół. Spotkania i rozmowy ze starszymi. Przychodzi młodzież, przyjeżdżają krewni z daleka. Wszyscy są w domu.
Jako członek wietnamskiej rodziny widzę Tết inaczej niż turysta. To nie jest święto do oglądania. To święto, w którym się jest.
I właśnie tak chcę pokazywać Wietnam — od środka, nie z zewnątrz.

Chúc mừng năm mới.

Nasza podróż po Wietnamie zacznie się 20 stycznia. Przez 14 dni będziemy przemierzać różne części kraju – od Hanoi, przez Zatokę Ha Long i Ninh Binh, aż po Quy Nhon oraz na końcu Ho Chi Minh City i deltę Mekongu.

Chcemy pokazać Wietnam tak, jak my go doświadczamy na co dzień. Możemy obiecać jedno: podróżując z nami, poznacie prawdziwy Wietnam – bez pośpiechu i bez „zaliczania” dziesięciu miejsc w jeden dzień. Zależy nam, abyście mieli jak najlepsze doświadczenia: komfortowe hotele 4–5*, dobrą opiekę i jednocześnie przestrzeń, by naprawdę poczuć Wietnam i zakochać się w nim tak, jak ja.

Czasem będzie to po prostu chwila przy słonej kawie w Hanoi, innym razem przejazd przez jaskinie i krajobrazy Ninh Binh, luksusowy nocny rejs w Zatoce Ha Long, codzienne życie przy wiosce rybackiej nad morzem w Quy Nhon albo spokojny rytm pól ryżowych w delcie Mekongu.

Nie chcę tej podróży przyspieszać ani prowadzić jej od jednego miejsca UNESCO do kolejnego. Chcę opowiadać historie stojące za tymi miejscami – o ludziach, kulturze i codziennym życiu, które nadają im sens.

Zawsze podróżuje ze mną Huong – moja koordynatorka w Wietnamie, którą bardzo chciałbym Wam przedstawić. Często mówi z uśmiechem, że następnym razem będzie na tyle odważna, by pojechać sama motocyklem do Ha Giang. Huong jest farmaceutką i specjalistką health informatics, podróżowała po wielu krajach i zna Wietnam od podszewki. Jest ciepła, otwarta i bardzo bliska naturze.

Huong jest też świetną fotografką. Większość zdjęć, które widzicie na mojej stronie i w mediach społecznościowych, to właśnie jej prace. Obiecuje, że podczas podróży zadba o piękne, naturalne zdjęcia dla uczestników. Zdjęcia, które tu widzicie, powstały w zeszłym roku w Quy Nhon – miejscu naprawdę pięknym, spokojnym i bardzo przyjaznym. Chcielibyśmy się nim z Wami podzielić.

explorestas.pl

W Szwecji wiele rodzin i grup przyjaciół spotyka się przed świętami na julbord.
To tradycyjna kolacja bożonarodzeniowa, na którą często rezerwuje się stolik w restauracji lub hotelu.
Nie chodzi tylko o jedzenie, ale o wspólne spędzenie czasu.
Posiłek trwa długo i składa się z wielu małych dań.
Dla wielu Szwedów julbord to ważny moment, aby zwolnić i spotkać się przed świętami.

Za kilka tygodni wracam do Wietnamu — miejsca, które stało się moim drugim domem.
Tym razem zabieram ze sobą małą grupę osób, które chcą zobaczyć ten kraj tak, jak my go widzimy: spokojnie, prawdziwie, lokalnie.

Od Hanoi po deltę Mekongu — bez pośpiechu, z rozmową, z czasem na wczucie się w miejsce, smak i rytm codzienności.

Mamy 1–2 wolne miejsca.
Jeśli ktoś z Was marzy o Wietnamie, zapraszam do kontaktu: 730 738 167

Wietnam to piękny, spokojny kraj — pod warunkiem, że podróż jest dobrze ułożona.
Od lat mieszkamy tam przez pół roku w każdym roku i widzimy, jak dużo zmienia odpowiednie tempo i wybór właściwych miejsc.

Kilka zasad, które naprawdę robią różnicę:

• najlepiej wybrać 2–3 regiony zamiast „całego kraju naraz”,
• postawić na spokojny rytm i lokalne doświadczenia,
• unikać masowych atrakcji i chaotycznych przejazdów,
• wybierać sprawdzone miejsca — różnice jakości są duże.

Dla osób planujących samodzielnie mogę podpowiedzieć kierunek albo przygotować uporządkowany plan podróży.
Dla osób, które wolą podróż w małej grupie i pełne wsparcie, prowadzę kameralne wyjazdy do Wietnamu (m. in. 20 stycznia i 20 marca).

Więcej o naszym podejściu i stylu podróżowania: www.explorestas.pl

A jeśli po prostu potrzebujesz wskazówki, możesz napisać do mnie prywatnie: „Planujemy wyjazd, podpowiesz?”

Staszek | Explore with Stas

Ostatnio jesteśmy naprawdę zaskoczeni liczbą pytań o jedzenie w Hanoi – gdzie usiąść, co wybrać i czy street food jest bezpieczny.

Wielu Europejczyków waha się, patrząc na małe plastikowe krzesełka, ale dla Wietnamczyków to zupełnie naturalna codzienność. Tu ludzie jedzą na ulicy, rozmawiają, piją herbatę i delektują się prostymi potrawami.
To właśnie jest prawdziwe wietnamskie jedzenie – świeże, przygotowane z produktów kupionych tego samego dnia, nie zaś hotelowe restauracje z katalogu.

Razem z Huong mamy swoje ulubione miejsca, szczególnie w Hanoi. Przygotowaliśmy małą mapę kilku lokalnych barów i knajpek, do których naprawdę sami chodzimy.
Wiele miejsc nie pojawia się na żadnych mapach, ale te, które udało się oznaczyć, mogą być dobrym punktem startowym.

Jeśli będziecie w Hanoi i będziecie potrzebowali dodatkowych wskazówek, śmiało piszcie przez profil Explore with Stas – tam odpowiadam szybciej niż na prywatnym koncie, które ostatnio jest mocno zasypane wiadomościami.

Mapa naszych ulubionych miejsc w Hanoi w komentarzach pod postem!

Smacznego odkrywania Hanoi!

Czasem myślę, że Północ i Południe mają ze sobą więcej wspólnego, niż się wydaje.

W Wietnamie ciszę przerywa śpiew cykad i dźwięk łyżki uderzającej o miskę z zupą Phở.
W Norwegii — tylko wiatr, który schodzi z gór i porusza taflę fiordu.

Oba te miejsca uczą tego samego: że spokój nie przychodzi z zewnątrz.
On już jest — trzeba tylko zwolnić, żeby go usłyszeć. 🌿

🇸🇪 Szwecja na początku zimy.

Kilka dni temu wyruszyliśmy w małą podróż po Västerås, Eskilstunie i Enköping — tam, gdzie zaczyna się spokojna, prowincjonalna Szwecja.

Trochę śniegu, chłód w powietrzu i ten charakterystyczny rytm codzienności, którego w Sztokholmie już trudno znaleźć. Małe kawiarnie, zapach cynamonu, światła w oknach, cisza nad rzeką.

W Västerås zachwyca starówka — drewniane domki, wąskie uliczki, mosty i rzeka, która powoli zamarza. A wieczorem… Szwedzi zapalają światła w swoich domach. Ciepło bije z okien, a na zewnątrz jest tylko spokój.

To właśnie tu najlepiej czuć lagom — tę szwedzką równowagę między aktywnością a spokojem. I mysig, przytulność, którą widać w każdym domu, w filiżance kawy, w cichym wieczorze.

Czasem nie potrzeba wielkich atrakcji. Wystarczy kilka prostych chwil, by zrozumieć, czym naprawdę jest szwedzkość.

Go Far, Come Closer.

Na Północy cisza ma własny rytm.

Nie jest brakiem dźwięku, ale obecnością wszystkiego — wiatru, wody, światła.

Kiedy stoisz nad fiordem, słychać tylko oddech natury.
A gdy zorza przesuwa się po niebie, czujesz, że świat mówi do Ciebie w inny sposób.

W Norwegii nauczyłem się, że nie trzeba gonić, by być blisko.
Czasem wystarczy po prostu patrzeć, jak świat oddycha. ❄️