Sensus Centrum Wspierania Rozwoju

Piąty dzień turnusu „W głowie się nie mieści” był dokładnie taki, jak powinien być finał wspólnego tygodnia — pełen ruchu, śmiechu, eksperymentów i odrobiny magii. Bo choć emocje lubią się uczyć, to przecież nie samą nauką człowiek żyje.

Dziś królowały samochody. Dzieci budowały trasy, tunele, zjazdy i zakręty, a pomysłów było więcej niż miejsca na dywanie. Potem sprawdzaliśmy, ile tak naprawdę mieści się w naszej głowie — kolorów, skojarzeń, emocji i tych małych, dziecięcych „genialnych pomysłów”, które pojawiają się szybciej niż zdążymy je zapisać.

Nie zabrakło też tunelu, który dziś miał trzy odsłony: wietrzną, magiczną i ultra łagodną. Każda wersja była inną przygodą, innym doświadczeniem i innym uśmiechem na twarzy dziecka.

Na koniec przyszedł czas na to, co dzieci uwielbiają najbardziej — rozdanie dyplomów i nagród. Każdy uczestnik dostał coś wyjątkowego, a przyszli pierwszoklasiści zabrali ze sobą mały pakiet, który może przydać się na starcie szkolnej przygody.

To był piękny tydzień. Pełen emocji, współpracy, odwagi i małych sukcesów, które składają się na wielkie rzeczy.

Dziękujemy za super zabawę i za to, że mogliśmy spędzić ten czas razem.

Czwartek przywitał nas Krainą Nauki, Mądrości i Uważności — miejscem, w którym emocje nie tylko mówią, ale też myślą, analizują i próbują zrozumieć świat. A że nasze emocje są wyjątkowo ciekawskie, to dziś były wręcz głodne wrażeń: poznawczych i sensorycznych.

Zaczęliśmy od zabaw poznawczych, w których dzieci rozpoznawały litery, mówiły je na głos, układały, dopasowywały i łączyły w małe alfabetowe konstrukcje.
A wiecie, co wydarzyło się potem?
Z liter powstały nowe parkingi, drogi i skrzyżowania w naszym emocjonalnym mieście. Radość zaparkowała na literze „R”, Złość zajęła „Z”, a Wstręt wybrał literę „W”, bo „pasuje do jej stylu”.

Po części poznawczej przyszła pora na przeszkody, które czasem były trudne, czasem zaskakujące, a czasem wyglądały jak mini‑Góra Wyzwań. Dzieci pokonywały je z odwagą, zdobywały sensoryczne szczyty, balansowały, wspinały się i sprawdzały, czy uważność działa lepiej na lewej czy prawej nodze.

Nie zabrakło też twórczej części dnia — każdy uczestnik malował swoją torbę na wspomnienia i doświadczenia.
A potem… wiadomo.
Czytanki.
Nasze ukochane, nieodłączne, pełne emocji, humoru i pytań, które potrafią zatrzymać nawet najbardziej rozbiegane myśli.
Do tego zagadki o emocjach — takie, które sprawiają, że Mądrość musi chwilę usiąść, a Ciekawość robi notatki.

Cały dzień był pełen uważności, odkryć, sensorycznych bodźców i małych sukcesów, które powoli wypełniają nasze torby wspomnień.
A my? My tylko @ upewniliśmy się, że w głowie naprawdę się nie mieści, ile radości daje wspólne odkrywanie świata.

Dziś emocje były wyraźnie głodne wrażeń — tych sensorycznych, smakowych i ruchowych. Już od pierwszych minut zajęć dało się zauważyć, że dzieci wchodzą w aktywności z dużą ciekawością i gotowością do pracy.

Na środku sali czekała na nas zmysłowa wyspa: delikatne kuleczki sensoryczne, ziarenka o różnych fakturach oraz migoczące, zmieniające się światła. To miejsce działało jak magnes — dzieci zanurzały dłonie, przesypywały, mieszały, sprawdzały temperaturę, ciężar i dźwięk. Emocje komentowały to wszystko z wyraźnym uznaniem, bo bodźców było dziś naprawdę dużo.

Nie zabrakło też pracy na sali SI, bo wiadomo — kondycję na wrzesień trzeba budować już teraz. Była cała gama ćwiczeń, które jednocześnie wyciszają i pobudzają do działania. Dzieci świetnie współpracowały, a zadania ruchowe wprowadzały dużo energii i śmiechu.

A na koniec coś, co wszyscy lubią najbardziej: kolorowe, przepyszne galaretki. Intensywne barwy, miękka konsystencja, zapach i smak — pełne multisensoryczne doświadczenie, które domknęło dzień w wyjątkowo przyjemny sposób.

Całość zajęć była intensywna, angażująca i pełna współpracy. Emocje miały dziś prawdziwą ucztę — i sensoryczną, i smakową.

Hej hej hej - jesteście ciekawi, co tam u nas dzisiaj się działo?
No to… działo się dużo. Bardzo dużo.

Na początek wskoczyliśmy w zabawę Wielka Kanapka - pełną ruchu, refleksu, koncentracji i błyskawicznych reakcji. Dzieci wcielały się w składniki, które trzeba było „zebrać” w odpowiednim momencie, a całość wywoływała salwy śmiechu i zdrową rywalizację.

Potem wspólnie planowaliśmy, jak wyglądałoby Miasto Emocji - gdzie mieszka Radość, gdzie ma swoją ulicę Złość, a gdzie znajduje się spokojna dzielnica Spokoju. Dzieci tworzyły swoje wizje, rozmawiały o tym, co jest dla nich ważne i jak wyglądałaby ich własna „emocjonalna mapa”.

Czytaliśmy też Zaczytanki „Hop do koła” - serdecznie pozdrawiamy Panią Joannę Pałacz!
A rodzicom podpowiadamy: to naprawdę świetny pomysł na prezent lu wieczornej czytanie.

Nie zabrakło również sensorycznych butelek, w których „mieszkały” wszystkie emocje. Dzieci obserwowały, jak kolory się mieszają, jak opadają, jak wirują - i jak każda emocja może wyglądać inaczej, ale nadal być częścią naszej codzienności.

Cały dzień był intensywny, pełen ruchu, energii i współpracy.
A emocje?
Emocje tylko kiwały głowami z uznaniem - bo to był naprawdę dobry dzień.

Pierwszy dzień upłynął nam na poznawaniu emocji, zasad oraz naszych potrzeb. Dzieci wspólnie zbudowały swoją bezpieczną bazę, czyli miejsce, w którym można złapać oddech, poczuć spokój i sprawdzić, co aktualnie dzieje się w ich Centrali.

Było też bardzo sensorycznie - ćwiczyliśmy ręce za pomocą gniotków, a w międzyczasie poznawaliśmy siebie poprzez rysowanie piktogramowych obrazków przedstawiających ulubione potrawy, kolory, zwierzęta i zabawki.
To była świetna okazja, żeby zobaczyć, jak różnorodne są nasze małe światy.

Na koniec dnia nasi mali reporterzy przeprowadzili ankietę wśród mieszkańców Centrali: pytali, co dziś podobało się najbardziej i w jakim humorze wszyscy wychodzą. Wyniki? Zdecydowanie dominowały Radość i Spokój.

A najważniejsze - każdy z nas zabrał dziś kilka ciekawych wspomnień do własnego, wcześniej ozdobionego słoiczka.
Pierwsza porcja dobrych chwil już tam jest.

V dzień turnusu rozpoczęliśmy od zapowiedzi, którą nasi mali architekci ogłosili już wczoraj: będzie rozbudowa domu o kolejne piętra, pralnię, toaletę i wszystko, co potrzebne do spokojnego mieszkania. Przy okazji rozmawialiśmy o naszych potrzebach, o tym, co daje nam poczucie bezpieczeństwa, wygody i spokoju, oraz o tym, jak każdy z nas może tworzyć przestrzeń, w której dobrze się czuje. Potem zrobiliśmy bałagan - ale taki kontrolowany, zaplanowany i bardzo terapeutyczny. Każdy z uczestników mógł dziś wyrzucić z siebie emocje, a później powstały z nich kolorowe ilustracje tego, co dzieje się, kiedy rozwijamy pomysłowość, kreatywność i wspólnie ustalamy ważne kwestie dotyczące całej grupy. Ostatni dzień był też pełen przepysznych przekąsek, sprawdzania, ile wspomnień zabieramy w swoich słoikach, oraz rozdawania nagród. Pani Aneta zadbała również o naszą weekendową formę, bo wiadomo - w zdrowym ciele zdrowy duch.

A na koniec pojawił się nasz hit dnia: papierowe pierogi, które udowodniły, że wyobraźnia dzieci nie zna granic, a kuchnia kreatywności działa bez przerwy. Te małe, papierowe arcydzieła stały się symbolem całego turnusu - lekkie, zabawne, pomysłowe i tworzone razem. Tak właśnie kończymy tydzień: z pełnymi słoikami wspomnień, kolorowymi historiami i papierowym pierogiem, który przypomina, że najważniejsze rzeczy powstają wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy ;)

IV dzień turnusu rozpoczęliśmy od zadania, które od razu uruchomiło naszą Centralkę Myśli. Różnokolorowe myśli buzowały jak konfetti, mieszały się, kłębiły i przeskakiwały z pomysłu na pomysł, tworząc ekscytującą, twórczą i bardzo sensoryczną atmosferę. W naszych głowach powstała prawdziwa burza neonowych inspiracji. Rozmawialiśmy o tym, jak działamy, jak współpracujemy i co nam pomaga tworzyć coś wspólnie. A skoro współpraca, to oczywiście budowanie wież z patyczków. To były zajęcia pełne wytrwałości, precyzji i cierpliwości, a każda wieża stawała się portalem do kolejnej aktywności.

Tą aktywnością było tworzenie naszego bezpiecznego miejsca - Kolorowego Domu. Gdy tylko padło pytanie o przestrzeń, w której czujemy się kochani, rozumiani i spokojni, większość dzieci od razu pomyślała o domu i rodzinie. Nasz turnusowy dom był dziś wyjątkowy: neonowy, pełen pokoi, wygodnych kanap, schodów, piwnic, zakamarków i pomysłów, a przede wszystkim bardzo gościnny. Pan Ananas byłby dumny, bo niczym prawdziwi detektywi dobieraliśmy emocje do wskazanych sytuacji, korzystając z detektywistycznych lup, z pełnym skupieniem i zaangażowaniem.

A pewnie zapytacie o nasze sukcesy. Dziś opanowaliśmy naprawdę ważne umiejętności: czekanie na swoją kolej, naprzemienną zabawę, ale też odmawianie i wyrażanie własnego stanowiska, które może być odmienne od zdania grupy. I to jest w porządku. Uczyliśmy się, że różnice są naturalne, a własna perspektywa cenna i potrzebna. To kolejny krok w budowaniu relacji, które są adekwatne, koleżeńskie i oparte na wzajemnym szacunku.

A zresztą zobaczcie sami - mamy też swój prywatny kabel do ładowania energii i pozytywnego nastroju. Działa bez zarzutu: wystarczy odrobina ruchu, trochę śmiechu, szczypta współpracy i garść kolorowych myśli.

III dzień z głową, w której nie mieszczą się kreatywne pomysły, sprytne rozwiązania i mnóstwo rad.
A o czym dziś…?
Dziś wytóczyliśmy działania na złość. Spokojnie - każdy śmiało ją u siebie opanował, a przy tym odkrył, że złość wcale nie jest „złą emocją”. Dzięki niej mamy więcej energii do działania i potrafimy stawić czoła przeciwnościom.

Oczywiście trzeba tylko znaleźć dobre sposoby regulowania nastroju, a o to zadbały dziś nasze panie.
P. Aneta rozpoczęła w centrali emocji… rekrutację do wojska. Bo wiecie - tam trzeba być wyjątkowo opanowanym, uważnym, a nadmiar energii zdecydowanie się przydaje.

Pani Ela wyjaśniła, o co chodzi z wulkanem złości i dlaczego czasem mała rzecz powoduje, że wybuchamy. Okazało się, że może nas denerwować naprawdę wiele rzeczy: głód, zmęczenie, zabieranie naszych rzeczy, wyzywanie, niszczenie tego, co dla nas ważne, a nawet przekraczanie granic.

A skoro o granicach mowa - zadanie z „sąsiadami” pokazało, że każdy z nas lubi odwiedziny… ale niekoniecznie te niezapowiedziane i natarczywe.

Pan Ananas patrzył na nas z dumą i udowadniał, że śmiech jest wspaniałym reduktorem napięcia.

I najważniejsze:
Dziś opanowaliśmy kolejną umiejętność - szanowanie przestrzeni innych, rozpoznawanie sygnałów poprzedzających wybuch złości oraz sposoby pomagania komuś, kto jeszcze nie był na naszych zajęciach, a widzimy, że trudno mu poradzić sobie z niesforną złością.

⭐ A na koniec… coś zupełnie niespotykanego!
Odwiedziła nas dziś „lokalna telewizja”, która przeprowadziła wywiady z uczestnikami - jak się mają, co im się podobało, co odkryli i czego się nauczyli.
Padło mnóstwo pochwał, pozytywnych wzmocnień i pięknych słów o naszych zajęciach.

PS. A gdyby prawdziwa gazeta, telewizja albo lokalne radio chciało nas odwiedzić - serdecznie zapraszamy. Mamy o czym opowiadać!