Centrum Biofeedback

❤️❤️❤️

Razem ze Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom i Osobom Niepełnosprawnym Razem Łatwiej w ranach projektu Akademii Razem Łatwiej dbamy nie tylko o lepszą sprawność naszych uczestników, ale również o ich dobre samopoczucie i świetną zabawę🫶
Zmysły doskonale się przy tym rozwijają🧠🤚🦶🏼🦻👃👅

2 wolne terminy na terapię integracji sensorycznej od czerwca
środa godz.17
czwartek godz.17

Przypominajka👇👇👇👇
Zapraszamy do kontaktu z Dagmara Czechowska

🧠 Płat potyliczny – dlaczego to mózg „widzi”, a nie oczy?

Płat potyliczny to wyspecjalizowany obszar kory mózgowej odpowiedzialny za przetwarzanie informacji wzrokowej. Choć proces widzenia zaczyna się w siatkówce oka, to dopiero tutaj bodźce świetlne zostają przekształcone w znaczące reprezentacje świata.

Informacja wzrokowa trafia z siatkówki do ciała kolankowatego bocznego we wzgórzu, a następnie do pierwotnej kory wzrokowej (V1). To pierwszy etap analizy obrazu, gdzie przetwarzane są podstawowe cechy, takie jak kontrast, orientacja czy krawędzie. Dalej sygnał przekazywany jest do wyższych obszarów wzrokowych (V2–V5), gdzie dochodzi do bardziej złożonej analizy, obejmującej ruch, kolor oraz identyfikację obiektów.

Z punktu widzenia neuronauki widzenie nie jest biernym odbiorem rzeczywistości. To aktywny proces konstrukcyjny. Mózg integruje dane sensoryczne z wcześniejszym doświadczeniem, przewidywaniami i kontekstem. To właśnie dlatego możemy doświadczać iluzji wzrokowych lub błędów percepcyjnych.

Ciekawostki:

1️⃣ Ślepota korowa – gdy oczy działają, a mózg „nie widzi”
Uszkodzenie płata potylicznego może prowadzić do całkowitej utraty świadomego widzenia, mimo prawidłowej pracy oczu i nerwu wzrokowego.

2️⃣ Ślepowzroczność – widzenie bez świadomości
U niektórych pacjentów zachowane są reakcje na bodźce wzrokowe mimo braku świadomego widzenia. Sugeruje to istnienie alternatywnych, podkorowych dróg przetwarzania informacji wzrokowej.

3️⃣ Mózg przewiduje to, co zobaczysz
Percepcja wzrokowa jest częściowo predykcyjna. Mózg nie tylko odbiera obraz, ale aktywnie „zgaduje”, co widzi, na podstawie wcześniejszych doświadczeń i kontekstu.

Uszkodzenia płata potylicznego mogą prowadzić nie tylko do zaburzeń widzenia, ale także do agnozji wzrokowych, czyli trudności w rozpoznawaniu obiektów mimo zachowanego widzenia. W niektórych przypadkach pojawiają się również halucynacje wzrokowe, wynikające z nieprawidłowej aktywności kory wzrokowej.

Z perspektywy klinicznej pokazuje to, że widzenie jest wynikiem złożonej współpracy wielu struktur mózgu, a nie wyłącznie funkcją narządu wzroku.

Nie widzimy świata takim, jaki jest. Widzimy go takim, jak interpretuje go nasz mózg.