. Jubileuszowe Triennale to właściwy moment na przyjrzenie się współczesnym praktykom rysunkowym w sposób akcentujący pluralizm artystycznych poszukiwań.
Przygotowując Think Tank lab Triennale, jubileuszową edycję Międzynarodowego Triennale Rysunku, przeglądu o 50-cio letniej tradycji, postanowiliśmy spotkać się zarówno z jego historią, a więc też z tradycją myślenia o rysunku, jak i przybliżyć się do rozpoznania jego współczesnego wizerunku, objawiającego się w możliwie jak najszerszej rozpiętości. Think Tank lab Triennale będzie pełnić funkcję fo
rum, miejsca spotkań różnych postaw, strategii myślenia, sposobów praktykowania sztuki, praktykowania rysunku. Zaproponowanie współpracy znakomitym, odmiennie myślącym o rysunku artystom i kuratorom, wielość lokacji dla poszczególnych projektów wystaw, demokratyczne zasady współudziału w tworzeniu Triennale, przyjęte przez szereg najważniejszych instytucji i galerii we Wrocławiu mogą umożliwić spełnienie pokładanych w Triennale oczekiwań. W ciągu 50 lat, które minęły od pierwszego triennale rysunku we Wrocławiu, zmieniło się pojmowanie roli artysty i przedmioty jego zainteresowań. Współczesny artysta w naturalny sposób posługuje się dosłownością, naturalnością gestu, włącza sferę intymną w obszar najważniejszych działań w przestrzeni wspólnej, nie tracąc przy tym często aktywnego stosunku do wydarzeń i problemów współczesnego świata w skali lokalnej lub globalnej. Jednocześnie coraz dobitniej wyraża dezaprobatę wobec podleganiu prawom rządzącym rynkiem sztuki, hierarchicznym systemom klasyfikującym i wartościującym jego wysiłek i zaangażowanie. Z pewnością nasilające się pośród artystów tendencje do działań w kierunku utworzenia bardziej bezpośrednich, żywych, opartych na partycypacji i wspólnym działaniu związków z współmieszkańcami miast, osiedli, niewielkich wspólnot będą tematem spotkań i dyskusji w okresie trwania Think Tank lab Triennale. Opisywanie rysunku jako wyodrębnionej jakości z pośród innych zjawisk współczesnej sztuki to bardzo trudne, niewdzięczne zadanie. Jako narzędzie opisu i udziału w świecie, z ambicją szukania nowych powiązań, eksperymentowania z przyjętymi formułami, nie daje się zamykać, bez znacznych strat w zamkniętych ramach warsztatu czy funkcji. Posiada swoje niezmiennie żywo bijące źródło dzięki autentyczności i niezastąpioności zapisu pierwszego, zapisu ręką. Jako dyscyplina otwarta na wszelkie przemiany posiada niezmiennie nieograniczone możliwości rozwoju. Wszyscy jesteśmy rysownikami. Każdego dnia wytyczamy linie w przestrzeni, nasze ciała, szkielety, tkanki, są dokładnie zmapowane, poruszamy się po zmiennych trajektoriach, myślimy i egzystujemy dzięki ciągłości wysiłków i korelacji nieprzystających pozornie do siebie fragmentów. Rysunek więc jest uchwytny bardziej jako otwarta wobec dziania się zwykłego życia, tu i teraz, twórcza postawa, niż jako metoda zapisu lub technika. Jest najbardziej bezpośrednią odpowiedzią na pytania o nasz związek z rzeczywistością, o naszą współobecność.
