Polka50plus.pl

Przed nami niedługa, ale jednak majówka. Część z nas zasiądzie przy grillu, wsiądzie na rower albo właśnie zasiądzie w wygodnym fotelu lub na łonie natury z książką.

A żebyś wiedziała, co dobrego przeczytać, mamy dla Ciebie trzy propozycje od Olgi Szelc - naszej ulubionej wielbicielki literatury.

Tytaj znajdziesz blog "Książki pod ręką"
https://www.facebook.com/share/1GRRb7SSCS/

A jeśli i Ty masz fajna książkę do polecenia, koniecznie daj znać w komentarzu.

książka na weekend • książka na majówkę • polecajka książkowa • książki • lubię czytać

😭 Stosujesz diety, a waga uparcie stoi w miejscu?
😭 Zauważyłaś, że to, co przed pięćdziesiątką całkiem nieźle się sprawdzało, po menopauzie przestało działać?
😭 Masz wrażenie, że Twoje ciało wręcz broni się przed utratą kilogramów?

Nie jesteś sama.

✅ Zmiany hormonalne, ✅ spowolniony metabolizm, ✅ utrata masy mięśniowej czy ✅ większa podatność na stres to tylko część czynników, które mogą skutecznie utrudniać redukcję masy ciała.

Nawet dobrze dobrana dieta może nie przynosić efektów, jeśli nie uwzględnia specyfiki organizmu kobiety po 50. roku życia.

Ba, wiele popularnych porad dotyczących odchudzania może wręcz pogorszyć sytuację!

Ale wiesz co? Jest na to rada. 🤜🤛

Istnieje 5 powodów, przez które odchudzanie u kobiet po menopauzie bywa tak trudne.

Piszemy o nich (i o tym, jak je obejść) o, tutaj 👇
https://www.polka50plus.pl/dlaczego-nie-mozesz-schudnac-po-50/

Psst! Powód nr 5 może Cię zaskoczyć…

W te świeta życzymy Ci wytchnienia, spokoju i czasu tylko dla siebie.

Zjedz coś pysznego i idź na spacer. Natura budzi się do życia, więc wstań zza stołu i idź na nią popatrz.

Masz teraz dwa dni, aby na spokojnie przyglądnąć się światu. Wykorzystaj ten czas i nie siedź w domu. Bo wiadomo, że to skończy się byciem kucharką, kelnerką, podawaczką i ogarniaczką. Więc idź lepiej na spacer!

"Mocną stroną powieści są świetnie i - także - z poczuciem humoru opisane realia lat 80. XX wieku we Wrocławiu. " – tak do przeczytania nowej książki Malwiny Ferenz zachęca nasza ulubiona recenzentka i wielbicielka książek Olga Maria Szelc

My wiemy, że jak Ona coś poleca, to trzeba to koniecznie przeczytać.

Przeczytajcie jej trafną i ogromnie zachęcającą do sięgnięcia po książkę recenzję.

„Seks, kłamstwa i PRL” to najnowsza powieść Malwina Ferenz - rzemieślniczka słowa. Na jednym ze spotkań autorskich - jeszcze w zeszłym roku - zapowiadała, że kolejna książka zostanie osadzona w latach 80. XX wieku. Nic więcej nie zdradziła. I przyznam, że mając za sobą trylogię wrocławską tej Autorki, zostałam całkowicie zaskoczona.

Głównym bohaterem i narratorem powieści jest ponad czterdziestoletni Witold Babimojski - artysta-malarz, szef Pracowni nad Fosą, mąż Hanny, ojciec Pawła i Jagody. A poza tym mieszkaniec osiedla Księże Małe i częsty bywalec pętli tramwajowej. To tam właśnie, w oczekiwaniu na „Trójkę” (która i dzisiaj dowiezie Was na to przeciekawe osiedle), rozpoczyna się historia Witolda. Trzeba przyznać, że bohater może wzbudzić w czytelnikach mieszane emocje. Jest trochę zabawny, ale też irytujący - bo jego życiowa nieporadność i bujanie w obłokach stoją w wyraźnym kontraście ze zdrowym rozsądkiem i pragmatyzmem żony, Hanki. Można więc śmiało zaryzykować tezę, że gdyby nie Hanka, Witold zginąłby w PRL-owskiej rzeczywistości jak dziecko we mgle. I chociaż Witold mówi głównie o sobie, to Hanka jest pełnoprawną bohaterką tej historii, choć jakby ukrytą nieco w tle.

Mocną stroną powieści są świetnie i - także - z poczuciem humoru opisane realia lat 80. XX wieku we Wrocławiu. Mogę to ocenić, bo dobrze je pamiętam. Te szarobure ulice i ludzi, którzy próbowali przełamać marazm buntem, objawiającym się na przeróżne sposoby, również poprzez niekonwencjalne zachowania i ubiór. Paradoksami i absurdami - które opisuje Malwina Ferenz - nie pogardziłby Stanisław Bareja. I jakoś tak śmiem domniemywać, że „Seks, kłamstwa i PRL” mogłyby być dla tego znakomitego prześmiewcy doskonałym materiałem na scenariusz. W roli głównej… hm… przyznam, że tutaj mam kilka typów. Może coś podpowiecie po przeczytaniu książki?

Pamiętam też opisany w powieści poranek 13 grudnia bez Teleranka, a ponieważ lata 80. XX wieku spędziłam w okolicach placu Dzierżyńskiego (obecnie Dominikański), przed oknami rodzinnego mieszkania nie raz i nie dwa defilowały mi demonstracje, a potem rozsnuwał się gaz łzawiący i jeździły transportery opancerzone. Mama ściągała mnie z okna, zasłaniała je, niwelując kronikarskie zapędy u jedenastolatki. Pamiętam też, jak petarda z gazem wpadła na balkon, a moja Mama, uzbrojona li i jedynie w rękawicę kuchenną, wbiegła tam i wyrzuciła ją z powrotem (mam nadzieję, że przynajmniej na dach jakiejś milicyjnej suki). Dopiero po latach dotarło do mnie, że mogła doznać poważnej krzywdy, ale wtedy pewnie chodziło jej głównie o to, żebyśmy się nie podusili we własnym domu. Pamiętam też szeptane rozmowy dorosłych po nocach, od których włosy stawały dęba, a które oczywiście podsłuchiwałam. Potem śniły mi się koszmary o ZOMO i Milicji. Kiedy wychodziłam z psem, omijałam patrole na miękkich nogach i szerokim łukiem (choć nie sądzę, by obchodziła ich mała dziewczynka z futrzakiem), a gdy Mama spóźniała się przed godziną milicyjną, potrafiłam tkwić przy drzwiach i modlić się, żeby już przyszła. Nie wspomnę, że część rodziny działała w „Silodarności", więc Mama także martwiła się i o nich, a mi - jak to dziecku - udzielał się źle maskowany lęk dorosłych. Jak widzicie, książka Malwiny Ferenz uruchomiła we mnie mnóstwo emocji i sporo wspomnień. Podejrzewam, że u czytelników pamiętających te czasy może być podobnie.

Emocjonująca jest także historia Witolda, który - przez swoje przekonanie, że jest wyjątkowy oraz słabość do apetycznych dam - zostaje uwikłany w nieprawdopodobną intrygę. Może się ona wydawać taka właśnie, ale w tamtych czasach? „Wszystko jest możliwe dla władzy” - jak stwierdza filozoficznie jeden z milicjantów. I chociaż część krzywd Witold sam sobie zrobił, to jednak pod koniec opowieści obudziło się we mnie dla niego niejakie współczucie. I o wiele większe dla jego rodziny. System mści się bez litości na wszystkich - łącznie z młodymi członkami klanu Babimojskich.

Niemniej ciekawy od perypetii Witolda jest wątek konfliktu między nim, jak sam się określa „dojrzałym cynikiem” - a Pawłem, jego synem, maturzystą, idealistą, który chce walczyć o demokrację, co przypłaca niejednym siniakiem, malując niestrudzenie hasła na murach i roznosząc ulotki. W tym wszystkim jest jeszcze Hanka, która - pracując ciężko jako pielęgniarka - dzielnie spina koniec z końcem oraz nastoletnia Jagoda, która trafnie podsumowuje: „Tato, jesteś po prostu idiotą”. Nie sposób odmówić jej racji.

Z pełnym przekonaniem polecam książkę Malwiny Ferenz młodszym czytelnikom, zwłaszcza urodzonym po 1990. Możecie poczytać, jak to było, jak radzili sobie z codziennością wrocławianie i wrocławianki, gdzie załatwiało się papier toaletowy (jak pokazał rok pandemii, towar zawsze ważny w kryzysie), jak wyglądało wtedy miasto i może przestaniecie się dziwić, że „urodzeni wcześniej” czasem mówią na plac Legionów - PKWN, a na plac Jana Pawła II - 1 Maja. I że kiedyś - zamiast Galerii Dominikańskiej - rozpościerało się niezbyt równe pole, na którego końcu stał Hotel Panorama. Miejsce uważane za wyszukane i eleganckie, dziś pewne określano by przaśnym zabytkiem czasów PRL. Tam zresztą również zawita bohater powieści Malwiny Ferenz...

Na polu przed hotelem w 1989 powstało miasteczko namiotowe, znane jako Obóz Żywego Protestu. Była to reakcja opozycji, studentów i uczniów na krwawą pacyfikację protestów na placu Tiananmen w Pekinie, która miała miejsce w nocy z 3 na 4 czerwca 1989 roku. Nosiłam im kanapki, termos z herbatą i zazdrościłam naiwnie, że są już na studiach, tacy dorośli i mogą sobie tak fajnie protestować. No, ale to już zupełnie inna historia…, bo potem spadły na nas lata 90. I idealizm w zderzeniu z gospodarką wolnorynkową został skutecznie znokautowany.

Skarpa Warszawska

Dzisiejszy dzień należy tylko do NAS! ❤️

Zrób więc dziś dla siebie dokładnie to, na co masz ochotę. Bądź dokładnie taka, jaką chcesz być.

Załóż to, co chcesz (a nie to, co kobiecie – szczególnie w Twoim wieku – wypada). Idź dziś tam, gdzie chcesz (a nie gdzie powinnaś). Śmiej się głośno (choć też nie wypada). Odpoczywaj z kawą lub nogami na stole – jak wolisz (choć powinnaś mieć wyrzuty sumienia, że nie gotujesz rosołu).

Niech dzisiejszy Dzień Kobiet będzie małą iskierką do pierwszej małej zmiany. Kto wie, może się okazać, że Ci się spodoba:-)

Wszystkiego najpiękniejszego z okazji Dnia Kobiet!

Estera, Kasia i Elwira ❤️

Małgorzata opowie Ci jutro o swoim życiu w ...
No właśnie gdzie? Domyślasz się po zdjęciu, gdzie Gosia znalazła swoje miejsce do życia?

Malgorzata Bednarzewski ❤️

rozmowy Polki | Polka za granicą | emigracja | życie na emigracji | dojrzała kobieta | polka50plus | wywiady Polki

ZAPIEKANKA Z KASZĄ JAGLANĄ

Kolejny nasz pomysł na szybki, tani i zdrowy posiłek.
Tę zapiekankę podasz na ciepło na kolację, a resztę zjesz ze smakiem na zimno na śniadanie w pracy.
No i pozbędziesz się zalegających warzyw z lodówki, bo tak naprawdę możesz do niej wrzucić wszystko. A kaszę jaglaną zamienić na inną ulubioną kaszę.

PRZEPIS:
10 pieczarek
1 cebula
1 spiczasta czerwona papryka
1 marchewka
½ szklanki kaszy jaglanej
3-4 jajka
½ szklanki sera zółtego
sól, pieprz, papryka, bazylia lub inne ulubione zioła i przyprawy

Warzywa zetrzyj na tarce lub pokrój na drobne kawałki, wrzuć na patelnię, podsmaż na oleju i przypraw. Kaszę jaglaną ugotuj w osolonej wodzie, a potem dodaj do warzyw. Wsyp starty na tarce ser i dodaj jajka. Masę przełóż do keksówki i piecz 35-40 min w 180ºC.

Szybki obiad • tanie gotowanie • kasza jaglana • bez mięsa • dieta • odchudzanie • Polka50plus • dieta dla kobiety dojrzałej • z piekarnika • dla ciebie

Kobiety i ich działania przez lata były wymazywane z dziejów świata. Ogólna narracja mówi o naukowcach, wynalazcach, działaczach, przy czym nie mówi się w tym kontekście o kobietach. Ale poznajemy coraz więcej historii, w których to właśnie zaangażowanie, wiedza, działanie i kobieca siła pozwoliły coś stworzyć, odkryć i zbudować.

Czas wydobyć kobiety i ich wkład w historię z zapomnienia i przywrócić im należne miejsce w historii.

Trzy Dolnoślązaczki – Magdalena Dyderska, Wioletta Samborska i Lucyna Cwiach– stworzyły niezwykły projekt – Szlak Dolnoślązaczek – który pokazuje herstorię, czyli opowiada o kobietach, które współtworzyły historię tego regionu.

To opowieść o kobietach, które były obecne w lokalnych społecznościach, kulturze, nauce i działaniach społecznych, ale rzadko trafiały do oficjalnej narracji.

Poznajcie 23 dolnośląskie bohaterki, żyjące i te, których już z nami nie ma i przejdźcie się ich szlakiem po Dolnym Śląsku. Odkryjcie, jak wiele dokonały i jak wiele z nich obecnych jest aktualnie w lokalnych społecznościach, kulturze, nauce i działaniach społecznych.

W listopadzie 2025 podczas V Dolnośląskiego Kongresu Kobiet, zorganizowanego przez Stowarzyszenie Dolnośląski Kongres Kobiet, można było – po raz pierwszy – zobaczyć wystawę . Te niezwykłe portrety autorstwa Lucyny Cwiach goszczą od wczoraj dzięki zaangażowaniu Posłanki Jolanty Niezgodzkiej, Wiceprezeski Stowarzyszenia Dolnośląski Kongres Kobiet oraz pod honorowym patronatem Marszałek Moniki Wielichowskiej w Sejmie RP. Teraz tysiące osób będą mogły poznać dolnośląską HERSTORIĘ.

Jeśli chcecie więcej informacji na temat , to zaglądnijcie na stronę Fundacji Na Rzecz Równości.

A Link do rozmowy Olgi Szelc Olga Maria Szelc z pomysłodawczyniami projektu znajdziecie poniżej. Niezwykle ciekawą rozmową o kobietach i ich miejscu w historii.
https://www.polka50plus.pl/szlak-dolnoslazaczek-odzyskana-herstoria-dolnego-slaska/

Stowarzyszenie Dolnośląski Kongres Kobiet
Monika Wielichowska Wicemarszałek Sejmu RP
Jolanta Niezgodzka
Wrocław Miasto Równości