Olkranc

Zapraszamy na wernisaż cyklu pt. „Szczęście jako proces” dnia 20/02/2026 o godz. 18:30, w ARTCAF (ul. Braniborska 10e Wrocław)

To wyjątkowa okazja, gdzie możecie przyjrzeć się moim pracom dyplomowym z przełomu 2024/2025 na żywo – zagłębić się w detal sitodruku i rysunku, poczuć ciężary brył. Jest to akt poszukiwania, proces introspekcji. Czerwień pokazuje momenty przesilenia, odwagi, niepokoju i determinacji. Przyciąga uwagę, niesie ze sobą ładunek emocjonalny, energię działania ale i ostrzeżenie. W kontraście do czerni, a także bieli papieru, całość przedstawia proces osiągania mojej wersji szczęścia. Pełny opis dostępny na wystawie:)

Aleksandra Kranc | artystka, grafik, absolwentka ASP
Autorka prac rysunkowych operujących zarówno realizmem, jak i formą intuicyjną. Równolegle pracuje jako projektantka graficzna dla rozpoznawalnych marek, tworząc spójne i rynkowo skuteczne rozwiązania wizualne. Łączy wrażliwość z rzemiosłem, estetykę z funkcjonalnością i wysoką świadomością marki.

“Emotion” 50 x 70 cm, linocut, 2023

Forma tej pracy zachowuje się jak emocja – momentami gęsta i ściśnięta, innym razem rozluźniona, płynąca swobodnym rytmem. To napięcie między ciężarem a lekkością, kontrolą a wolnością, staje się zapisem wewnętrznych stanów, które każdy może odczytać inaczej. Może właśnie w tej niejednoznaczności kryje się jej siła ✨

„I” oraz „II” - 100 x 70 cm, sitodruk, 2024 r.

Fragment mojej pracy magisterskiej:

„Dwa obrazy z cyklu serigrafii zostały zaprojektowane w nieco odmiennym kierunku
niż pozostałe. Ich forma nawiązuje do stylu, który wcześniej pojawiał się w moich linorytach. To właśnie te realizacje, stworzone rok
wcześniej, stanowiły dla mnie punkt wyjścia – były zalążkiem idei i motywów, które z czasem przerodziły się w bardziej złożoną i dojrzałą formę sitodruku. Choć różnią się estetyką, traktuję je jako integralną część procesu
twórczego, który doprowadził do powstania serii “Szczęście jako proces”. W tym kontekście pełnią one rolę symbolicznego mostu, łączącego wczesne eksperymenty z późniejszymi działaniami sitodrukowymi. Mimo wizualnej odrębności, stanowią koncepcyjny
fundament i ważny kontekst dla mojej refleksji(…)”

Rysunek jest dla mnie medium szczególnie bliskim. Rysuję odkąd pamiętam – nie robiłam tego pod publikę, a pod siebie. Gdy jestem smutna, podekscytowana, zainspirowana, gdy czekam w kolejce, chwytam za ołówek. Mam mieszane uczucia co do nazywania sztuki pracą, bo ostatecznie nigdy to nie była dla mnie praca.

Na zdjęciu płynna, organiczna struktura, nienarzucające się żadnym sztywnym schematem. Tworzę z poziomu intuicji, nie według ustalonego planu.