Slow Impro

Semestralny kurs Slow Show zakończyliśmy trzecim spektaklem, który zarówno my, jak i widownia, na pewno zapamiętamy na długo 😃
Łzy wzruszenia, chwile grozy i śmiech przeplatały się jak palce pary wojskowych, chemia między panią profesor a jej protegowaną, moralne dylematy dwóch kajakarek i oczekiwania z rzeczywistością u pary artystek.

Nie tylko wspaniała przygoda dla tej paczki, ale też piękny dowód na to, że Slow ćwiczone wystarczająco długo może przynosić tak piękne efekty 😍

Dziękuję i już tęsknię!

Uczenie Slow to jedno z największych wyzwań jakie napotkałam, pośród wszystkich moich ścieżek zawodowych.
Tak samo dużym wyzwaniem (w większości przypadków) jest samo uczenie się Slow...

Co jakiś czas dostaję pytanie od kursantów/ek, dlaczego akurat Slow stało się oczkiem w mojej głowie. Co mnie tak w nim pociągało, że pociągnęło na dekadę eksplorowania i zgłębiania.

Z perspektywy czasu myślę, że była to tęsknota za autentycznością. Za możliwością bycia sobą wśród innych, bez widma bycia odtrąconą.

Mechanizmy obronne (w tym tak powszechne w autyzmie czy ADHD maskowanie) to solidna tarcza, dzięki której faktycznie przeżywamy wiele lat i nawet dochodzimy do rzeczy, o jakich by nam się nie śniło.

Jednak tarcza ta waży sporo i sporo zasłania.

Spotykanie ludzi, przy których możemy ją odłożyć (i czuć się bezpiecznie) to zwykle pierwsze sygnały dla struchlałej jaźni, że być może można inaczej.

Spotkania te to prawdziwe dary, bo sama świadomość, że można choć na chwilę tarczę odłożyć, zaczyna rodzić myśli, że może da się to zrobić na stałe i wyczula nasz wewnętrzny kompas na okazje, które - do tej beztarczowej wersji nas - mogłyby nas przybliżać.

Dla mnie to było kilka podejść w różnych dziedzinach. Improwizacja okazała się najskuteczniejszą z nich, a Slow robi to, co impro, tylko do kwadratu.

Gdy uczymy się Slow, przede wszystkim szukamy siebie.

Swojej prawdy i natury, ze wszystkimi jej odcieniami.

Momenty prawdy na scenie pięknie widać na publiczności, która zamiera i nie może oderwać wzroku w napięciu lub - przeciwnie, gdy prawdy nie ma - wraca plecami na oparcia, zaczyna się rozglądać po scenie i jakby nie może sobie znaleźć dobrej pozycji do siedzenia.

Znika napięcie, uwaga, zainteresowanie.

Zamyka się kanał między nami a widzem, a jeszcze wcześniej między nami a drugim człowiekiem na scenie.

A żeby ten kanał odsłonić, trzeba odłożyć tarczę...

Trzymam kciuki za kolejne podejścia i dziękuję za zaufanie i możliwość towarzyszenia w tej pięknejchoćniełatwej ścieżce ku sobie ❤️

Chela

W trakcie SOLD OUT: Łódź: SLOW SHOW - semestralny kurs improwizacji teatralnej w nurcie Slow mamy do zagrania 3 występy. Pierwszy już za nami i chyba nie mogliśmy być bardziej z niego zadowoleni 🥰

Publiczność, która zajęła dosłownie wszystkie dostępne krzesła, każdy występ nagradzała takimi brawami, że z każdym kolejnym mogła rosnąć presja, że "tego to już się nie przebije, poprzeczka za wysoko" itd. A tu niespodzianka - każdy z pięciu występów spotkał się z tak samo entuzjastycznym przyjęciem i brawami gromkimi. Każdy był inny, ale wszystkie łączyła jedna istotna rzecz - poziom uważności i bycia w 'tu i teraz' były na takim poziomie, że historie pisały się same i były komediowe tam, gdzie grający zupełnie się nie spodziewali. Tak więc pierwszy etap wchodzenia w świat Slow oficjalnie zaliczony z wyróżnieniem! 😊

Nie wszystkim udało się wystąpić, bo zima zbiera żniwa, ale już 20.04. będziecie mogli zobaczyć na scenie te i nowe twarze w czasie drugiego występu. Tym razem będzie nie tylko uważnie, relacyjnie i komediowo, ale o tym przekonacie się już w kwietniu :)

Chela