Behavior

„ 🤍 biblia” CBT 📚
…a w środku znajome nazwisko 🙃
Jak miło ❤️

Kolejny ważny krok w rozwoju 💙
Zakończyłam szkolenie w Instytucie Psychiatrii i Neurologii: „Opracowanie i realizacja specjalistycznych programów diagnozy i leczenia zaburzeń psychicznych”.

Uczenie się nigdy się nie kończy. 🙉🙈🙊

Wraz z .agata.strozyk dziękujemy za zaproszenie na spotkanie z cyklu „Dialogi o psychoterapii”. To było bardzo inspirujące doświadczenie – dziękujemy za zaangażowanie, trafne pytania i wartościową dyskusję.

Zapraszamy serdecznie!

Kiedy? Już 21 kwietnia (wtorek) o 15:30

Gdzie? Wydział Psychologii UW, ul. S.Banacha 2D, sala 3.15

Wstęp wolny

Z okazji Świąt Wielkanocnych życzę Państwu spokoju, równowagi i nadziei 🌿
Niech będzie to czas regeneracji, bliskości i dobrych doświadczeń 🐣

dr Katarzyna Bąbik-Bronić

Dzień Świadomości ASD 💙
Zrozum.
Zaakceptuj.
Wspieraj.

💙

🦙 Co alpaka może nas nauczyć o regulacji i zachowaniu?

Na pierwszy rzut oka – niewiele.
Na drugi – zaskakująco dużo 😉

W pracy klinicznej regularnie wracam do podstawowego pytania: dlaczego ludzie (i nie tylko ludzie) zachowują się w określony sposób?

Alpaka – podobnie jak pacjent – przypomina o kilku fundamentalnych zasadach:
🔹 Zachowanie zawsze pełni określoną funkcję
Unikanie, wycofanie czy selektywność nie są „problemem samym w sobie”, lecz formą adaptacji – najczęściej ukierunkowaną na redukcję dyskomfortu (np. sensorycznego lub emocjonalnego).
🔹 Bezpieczeństwo jest warunkiem zmiany
Pojawienie się nowych wzorców zachowania wymaga względnej regulacji układu nerwowego.
W stanie podwyższonego pobudzenia dominują strategie unikania i ucieczki.
🔹 Ekspozycja i uczenie się są procesami stopniowymi
Skuteczna zmiana opiera się na systematycznej, kontrolowanej ekspozycji oraz modyfikacji konsekwencji zachowania – z poszanowaniem granic i indywidualnego tempa.
🔹 Motywacja jest zmienną kontekstową
Nie jest stałą cechą jednostki, lecz funkcją warunków środowiskowych i historii wzmocnień.

W praktyce klinicznej – niezależnie od tego, czy pracujemy z ARFID, PFD czy z innymi trudnościami w karmieniu lub jedzeniu –
oznacza to konieczność analizy funkcjonalnej zachowania i stworzenia efektywniej interwencji w oparciu o zasady EBM.

A alpaka?
Pozostaje metaforą tego, że trwała zmiana zachowania zachodzi nie poprzez presję, lecz w warunkach bezpieczeństwa, przewidywalności i adekwatnego wzmocnienia – zgodnie z zasadami EBM oraz standardami etycznymi.

Dzisiaj na wystawie . Gratuluję dziewczyny! - dumna Mama ♡

Celem badania było zbadanie roli lęku przed jedzeniem w zaburzeniach odżywiania (ED) – jego nasilenia w różnych diagnozach (AN, BN, BED, OSFED), zmian na początku leczenia ambulatoryjnego oraz związku tych zmian z objawami ED i ogólną psychopatologią.

Do badania włączono 282 dorosłe pacjentki z ED (AN, BN, BED, OSFED) oraz 68 dobranych pod względem wieku i płci osób z populacji ogólnej.
Zastosowano:
🔹️Fear of Food Measure (FOFM) – trzy wymiary: lęk przed jedzeniem (AE), zachowania unikowe (FAB), obawy związane z jedzeniem (FC),
🔹️EAT-40 – ogólna psychopatologia ED,
🔹️EDI-3 – wskaźnik ryzyka ED i ogólnej dezadaptacji psychologicznej.

U podgrupy 79 pacjentek oceniono zmiany między początkiem leczenia a etapem „mid-treatment” (ok. 4 miesiące; 12 sesji CBT + 12 sesji rehabilitacji/poradnictwa żywieniowego).

Najważniejsze wyniki
🔹️Wszystkie grupy ED uzyskały istotnie wyższe wyniki FOFM niż grupa kontrolna, co potwierdza, że lęk przed jedzeniem jest rdzenną, transdiagnostyczną cechą ED.
🔹️Pacjentki z AN i BN miały wyraźnie wyższy poziom lęku przed jedzeniem i zachowań unikowych niż osoby z BED i OSFED.
🔹️Po 4 miesiącach leczenia odnotowano istotne obniżenie wszystkich komponentów FOFM oraz nasilenia objawów ED i ogólnej psychopatologii.
W analizach regresji zmiany w lęku przed jedzeniem (FOFM-AE) były najsilniej powiązane ze spadkiem objawów ED (EAT-40, EDI-3 Risk) oraz ogólnej dezadaptacji psychologicznej (EDI-3 GPM).
🔹Zmniejszenie lęku przed jedzeniem nie przekładało się jednak jednoznacznie na wczesne zmiany BMI u pacjentek z niedowagą.

Wnioski kliniczne
Lęk przed jedzeniem stanowi kluczowy cel terapeutyczny w ED – jego wczesne obniżenie wiąże się nie tylko z redukcją objawów związanych z jedzeniem, ale też z poprawą ogólnego funkcjonowania psychicznego. Wyniki wspierają stosowanie zintegrowanych programów CBT + rehabilitacja/poradnictwo żywieniowe, ze szczególnym naciskiem na techniki ekspozycyjne ukierunkowane na lęk przed jedzeniem.

Celem pracy było zbadanie roli lęku przed jedzeniem w zaburzeniach odżywiania (ED) – jego nasilenia w różnych diagnozach (AN, BN, BED, OSFED), zmian na początku leczenia ambulatoryjnego oraz związku tych zmian z objawami ED i ogólną psychopatologią.

Do badania włączono 282 dorosłe pacjentki z ED (AN, BN, BED, OSFED) oraz 68 dobranych pod względem wieku i płci osób z populacji ogólnej. Zastosowano:
👉Fear of Food Measure (FOFM) – trzy wymiary: lęk przed jedzeniem (AE), zachowania unikowe (FAB), obawy związane z jedzeniem (FC),
👉EAT-40 – ogólna psychopatologia ED,
👉EDI-3 – wskaźnik ryzyka ED i ogólnej dezadaptacji psychologicznej.

U podgrupy 79 pacjentek oceniono zmiany między początkiem leczenia a etapem „mid-treatment” (ok. 4 miesiące; 12 sesji CBT + 12 sesji rehabilitacji/poradnictwa żywieniowego).

☀️Najważniejsze wyniki
🔹Wszystkie grupy ED uzyskały istotnie wyższe wyniki FOFM niż grupa kontrolna, co potwierdza, że lęk przed jedzeniem jest rdzenną, transdiagnostyczną cechą ED.
🔹️Pacjentki z AN i BN miały wyraźnie wyższy poziom lęku przed jedzeniem i zachowań unikowych niż osoby z BED i OSFED.
🔹️Po 4 miesiącach leczenia odnotowano istotne obniżenie wszystkich komponentów FOFM oraz nasilenia objawów ED i ogólnej psychopatologii.
🔹️W analizach regresji zmiany w lęku przed jedzeniem (FOFM-AE) były najsilniej powiązane ze spadkiem objawów ED (EAT-40, EDI-3 Risk) oraz ogólnej dezadaptacji psychologicznej (EDI-3 GPM).
🔹️Zmniejszenie lęku przed jedzeniem nie przekładało się jednak jednoznacznie na wczesne zmiany BMI u pacjentek z niedowagą.

☀️Wnioski kliniczne
Lęk przed jedzeniem stanowi kluczowy cel terapeutyczny w ED – jego wczesne obniżenie wiąże się nie tylko z redukcją objawów związanych z jedzeniem, ale też z poprawą ogólnego funkcjonowania psychicznego. Wyniki wspierają stosowanie zintegrowanych programów CBT + rehabilitacja/poradnictwo żywieniowe, ze szczególnym naciskiem na techniki ekspozycyjne ukierunkowane na lęk przed jedzeniem.

🧠 Jakie cechy pacjentów z napadowym objadaniem się (BED) przewidują lepszą odpowiedź na DBT-BED vs intensywną CBT+?

🔍 Co zbadano?
203 osoby z (subprogowym) BED, leczone w warunkach klinicznych:

🔹️DBT-BED – skupiona na regulacji emocji

🔹️CBT+ – bardziej intensywny program poznawczo-behawioralny, ukierunkowany na schematy dot. masy/kształtu ciała, restrykcje i samoocenę

💡 Najważniejsze wnioski „what works for whom”:

👉Wysokie jedzenie emocjonalne → większy spadek epizodów objadania w DBT-BED (szczególnie na końcu terapii).

👉Duża trudność w rozpoznawaniu uczuć (aleksytymia) → lepsze wyniki w DBT-BED po 6 mies. follow-up.

👉Silna nadwartościowość wagi/kształtu, nasilone obawy o wygląd, niska samoocena → ogólnie gorsze rokowanie, ale osoby z wyższą psychopatologią bardziej korzystają z DBT-BED niż z CBT+.

👉Wyższy poziom depresji → słabsza odpowiedź na leczenie niezależnie od typu terapii.

🎯 Praktyczna implikacja dla klinicystów:

👉Warto dobierać terapię do profilu objawowego.

DBT-BED może być szczególnie sensowną opcją u pacjentów z:

👉nasilonym jedzeniem emocjonalnym,

👉trudnościami w rozpoznawaniu emocji,

👉bardziej złożoną, cięższą psychopatologią.

U osób z łagodniejszym obrazem (niższe nasilenie powyższych cech) CBT+ pozostaje bardzo dobrą, często wystarczającą opcją.