Intibag

👍To jest coś, na co czekałam kilka lat.
Niezwykle kobiecy obiekt sensoryczny.
W dotyku po prostu boski❤️

Wałek marzeń.
Poduszka idealna.
Do spania.
Do masowania.
Do dociskania.
Do przytulania.

👍Podoba Wam się?

Mnie bardzo❤️

#

👍Idzie nowy, absolutnie wspaniały, obiekt sensoryczny dużego kalibru. Dla tygrysków o dużych potrzebach sensorycznych w obszarze docisku.

To także świetna propozycja dla wiecznie "fruwających" poszukiwaczy przygód.

Porządny docisk, uziemienie i doświadczenie pauzy, która przynosi ulgę.

To nie jest tylko ulga dla ciała, ale dla umysłu, który dostaje od ciała sygnał, że może sobie zrobić przerwę od gonitwy.

👍Kto ma ochotę spróbować?

Ciało wysyła 80% sygnałów czuciowych do mózgu szlakami nerwu błędnego, który unerwia m.in.nasze organy, przeponę, płuca, serce, a nawet struny głosowe. Nerw błędny łączy ciało z mózgiem między innymi po to, abyśmy czuli się bezpiecznie.

Bezpiecznie, czyli w połączeniu, w całości - dokładnie tak, jak było na samym początku życia u większości z nas, kiedy dojrzewaliśmy w brzuchu Mamy.

Wracajmy do całości.
Wracajmy do połączenia.

Zapraszamy Państwa na szkolenie stacjonarne Metodą Intibag dla profesjonalistów. To aż 17 godzin praktyki i teorii dotyczącej czucia i świadomego ruchu w metodologii Intibag.
18 i 19 kwietnia w Łodzi. Ilość miejsc jest ograniczona.
Po więcej szczegółów zapraszam pod link:
https://intibag.eu/produkt/szkolenie-powrot-do-ciala-o-czuciu-i-swiadomym-ruchu-w-metodzie-intibag/

Twoja miednica w życiu codziennym potrzebuje innego sposobu siedzenia.

Co powiesz na lepsze wykorzystanie anatomii Twojego ciała i zamianę krzesła na obiekt Human bag big?

Dziś przedstawiam Wam rozwiązanie problemów większości ludzi na świecie. Tym problemem jest ból pleców I ból kręgosłupa.

Co jest rozwiązaniem?

Rozwiązaniem jest obiekt do siedzenia, który zapewnia:

- właściwą pozycję miednicy
- odpowiednie oparcie stóp na podłodze
- brak oparcia zapewnia wykorzystanie mięśni wzmacniających nasz kręgosłup
- ruch i niezbędne "wiercenie się" podczas długiego siedzenia
- a jakby tego było mało to rzut obiektem na podłogę rozładuje emocje ;)
- a jakby tego j.w. było mało - to docisk obciążeniem 18 kg wyciszy każdy układ nerwowy;)

Co tu dużo mówić - nie wyszły nam te ergonomiczne krzesła. Trzeba zmienić meble w domu na obiekty Intibag;)

Kochamy piękno. Wierzymy, że każdy człowiek rozwija się pełniej w harmonijnym środowisku.

Zwracamy uwagę na szczegóły, materiały, kolory.

Różnorodne i abstrakcyjne formy tworzą przestrzeń, która pobudza wyobraźnię i pomaga przenieść się w świat czucia.

Czujemy potrzebę tworzenia miejsc, w których ludzie też tworzą - swój świat.

Czteroletni Olgierd powiedział : będę nurkował.
I zanurkował.

Każdy człowiek, niezależnie od wieku, może tutaj być kim chce. Najczęściej jest po prostu...sobą.

Pojawia się wydech i to wrażenie ulgi...
- wreszcie mogę być sobą.

Miejsca wyciszenia systemu nerwowego, szczególne warunki bezpieczeństwa i środowisko służące zdrowieniu - to nasza specjalność. Aktualnie trwa instalacja autorstwa Tomasza Bergmanna w Zamku Ujazdowskim w Warszawie, na zaproszenie IV Kongresu Tańca. Jeszcze dziś 16 listopada odbędą się dwa warsztaty - dla rodzin o g.16.15 oraz dla dorosłych o godz.18 prowadzone przeze mnie osobiście.
To wspaniała sprawa, pracować w tak pięknej oraz regulacyjnej przestrzeni.
Dziękujemy za zaproszenie i zapraszamy do odwiedzin!

Zapraszamy do zapisów na rodzinne warsztaty sensoryczne prowadzone Metodą Initbag w Wawerskim Centrum Kultury w Warszawie 12 października :)
Szczególnie zapraszamy rodziców z dziećmi z wyzwaniami rozwojowymi!!!!
Ilość miejsc jest ograniczona, więc łapcie miejsca.
Koszt warsztatu dla rodziny to tylko 50zł, a korzyści z zabawy sensorycznej wprost nieocenione :)

https://www.wck-wawer.pl/marysin/aktualnosci/archiwum-2025/sensoryczny-plac-zabaw-warsztaty

Sztuka życia. Szkoła życia.
Uczę się każdego dnia.
Uczę się rano przed wstaniem i po południu, kiedy mam kryzys, wieczorem, gdy nachodzi mnie 1000 myśli i przed snem trenuję. Bycie przy sobie trenuję.
Uczę się czasem w nocy, gdy nie mogę spać. I nad ranem, gdy miauczy do mnie kot.

Uczę się siebie, relacji i świata - odkąd pamiętam.
Nie pamiętam tylko czy pomogła mi w tym szkoła, dzwonki, oceny i oczekiwania. Nie pamiętam bezpieczeństwa i swobody, ufności i wsparcia.
Po prostu nie pamiętam. Może zapomniałam?
Poznałam kilku wspaniałych nauczycieli, którzy otoczyli mnie rodzicielskim ciepłem i noszę ich w sercu do dziś.

Ale większość z tych lat (aż 16 lat mojego życia!) wolałabym spędzić na wolności dojrzewania do siebie, na samopoznaniu, umacnianiu wiary w swój potencjał.

Gdzie ja bym dziś była, gdybym miała drogę edukacji domowej, którą wybrałam dla swojego syna?

Trzymam kciuki za wolność i samodzielność myślenia, kształtowanie swojej drogi w relacji ze swoim sercem i naturą.

Czy naprawdę musimy chodzić do szkoły?