Bocian Records

Z dniem 10 czerwca po 16 latach od początku działalności podnoszę po raz drugi ceny na wszystkie płyty które wydałem do tej pory i na nowe tytuły. Płyt jest mniej. Niektórych tytułów zostało po 10- 15 egzemplarzy i nie będzie drugich tłoczeń. Cena za pojedynczy LP będzie wynosiła 100 pln (23 EU) za podwójny 160 pln Zainteresowanych zapraszam na prv.

Now on Bocian Bandcamp
Natan Kryszk - solo "Reserve a Moment To Set Time", LP is almost sold out
Max Kohyt/ Maja Miro/Jerzy Mazzoll - "Okręty Trumny", LP is out on June.

Okręty/Trumny, by Max Kohyt/ Maja Miro/Jerzy Mazzoll/Katarzyna Podpora 2 track album

On Truly, Slightly, Overflowing, Whereabout of Good Will, Keiji Haino and Reinhold Friedl strip everything down to voice and piano interior: incantatory howls, whispered fractures and scraped strings tracing a stark ritual of tension, silence and imploding song.
Truly, Slightly, Overflowing, Whereabout of Good Will stages an encounter that feels both inevitable and astonishingly raw: Keiji Haino, the mercurial vocalist and talismanic figure of the Japanese underground, in intimate dialogue with pianist and sonic radical Reinhold Friedl. Rather than meeting in the expected zones of electric guitar overload or full ensemble density, they choose the most exposed configuration possible - voice and piano alone, the latter often played from the inside, strings struck, rubbed and caressed as much as they are conventionally keyed. What emerges is not a collection of “songs” in any familiar sense, but a sequence of charged situations in which timbre, breath and resonance are pushed to their breaking points.
From the opening moments, the album establishes a vocabulary of friction and suspension. Haino’s voice moves between near‑inaudible murmur, prayer‑like chant and full‑throated, torn‑edge cries, shifting register and grain in ways that feel less like theatrical gesture than like a real‑time x‑ray of thought and feeling. Friedl responds from within the piano’s body, drawing out dry, percussive thuds, metallic scrapes and choral overtones that swell out of the instrument’s frame. Sometimes his playing shadows Haino’s phrasing with clustered harmonics, sometimes it cuts against the grain in jagged cross‑rhythms or sudden, rumbling avalanches of sound, sometimes it simply holds a single texture for what feels like a dangerous length of time.
One of the album’s central shocks is its relationship to song tradition. When fragments of recognisable melody or lyric surface, they do so as if remembered from a dream: a contour that hints at blues, a cadence that recalls a folk lament, a line that brushes against the contours of a standard before evaporating into glossolalia. In those moments, Haino’s intensity feels almost unbearable, because it is channelled through forms usually associated with comfort or catharsis. Friedl’s prepared‑piano soundworld amplifies that unease, like an orchestra pit that has been disassembled and scattered across the floorboards, its ghosts still tuning up underfoot. The pair’s patience with silence and near‑silence only heightens the effect; long stretches hover on the brink of eruption, every intake of breath or faint string resonance charged with possibility.
For all its severity, the album is not a blunt assault. There is humour here, in the way dynamics can pivot from apocalyptic to almost lullaby‑soft within a phrase, and there is tenderness in the attention each musician pays to the other’s smallest inflection. You can hear Friedl leaving space for a single crack in Haino’s voice to bloom, or Haino leaning into a microtonal shimmer Friedl has coaxed from the strings, stretching a syllable until it seems to fuse with the instrument’s overtones. That sensitivity makes the record oddly inviting despite its surface extremity; it feels less like being shouted at than like being invited into a very intense, very private conversation and trusted to stay.
(Sound Ohm)

New Keiji Haino and Reinhold Friedl as well as other relases of Bocian. Now on Sound Ohm

Bocian Records – Soundohm Soundohm is an international online mailorder that maintains a large inventory of several thousands of titles, specialized in Electronic/Avantgarde music and Sound Art.

https://spontaneousmusictribune.blogspot.com/2026/03/keiji-haino-reinhold-friedl-are-truly.html?m=1&fbclid=IwdGRjcAQYI45leHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEe1yrTQaAIDYcNFfPbfC-so83tSDXqYCfe40EU2Rsd3ZNBLfG_OMypxJcvIGY_aem_inCjTisX4nCejhSbiPaI8A

Keiji Haino & Reinhold Friedl are truly, slightly, overflowing, whereabout of good will! muzyka improwizowana, freely improvised music

Wyjątkowość grupy zeitkratzer tak jak innej grupy działającej ćwierć wieku wcześniej w tym samym mieście – Berlinie czyli Die Tödliche Doris polegała na tym, że nie są oni mimo wysokich kompetencji muzycznych „zespołem muzycznym” w tradycyjnym sensie, lecz projektem konceptualnym, który rzucił wyzwanie samej definicji sztuki i muzyki współczesnej.
Oba zespoły łączy fascynacja estetyką błędu i amatorstwa (tzw. Geniale Dilletanten).
Podczas gdy Die Tödliche Doris realizowała to poprzez punkową destrukcję formy, zeitkratzer dekonstruuje te idee przy użyciu wyrafinowanego instrumentarium.
Kiedy pierwszy raz poddałem pomysł liderowi zeitkratzer Reinholdowi Friedlowi aby wydać ten „wielki” i uznany zespół skadający się ze znakomitych instrumentalistów na małych jakby „dziecinnych” 5 calowych płytkach długo rozmawiaiśmy o Die Todliche Doris i ich kolekcji mini-płytek, eksponowanych w pobliskim Hamburger Nationale Galerie przy okazji wystawy Broken Music Vol 2. Jednak w tamtej chwili nie przeczuwałem że będzie to aż tak złożony wielopłytowy i długio projekt.
Zeitkratzer jeden z najbardziej wpływowych europejskich zespołów muzyki współczesnej, funkcjonujący jak „żywy sampler” – orkiestra kameralna, która wykonuje muzykę tradycyjnie kojarzoną z elektroniką, hałasem (noise) i rockiem, używając wyłącznie instrumentów akustycznych był wtedy po naszym spotkaniu z Reinholdem Friedlem po wydaniu swojego opus magnum plycie Scarlatti, muzyce opartej na Sonacie fortepianowej f-moll KV 466 Domenica Scarlattiego.
Abkratzen stanowi nawiązanie do soundtracków muzyki komponowanej do westernów. Zespół na tych wydawnictwach zajmuje się muzycznym bogactwem soundtracków do starych westernów takich kasyków jak Sergio eone czy Ennio Moricone i wykorzystuje ten materiał, aby ożywić go w nowej formie.
Podchodzi on jednak do gatunku westernu na własnych anarchistycznych warunkach, sugerując, że „dziki zachód” jest fikcją, którą można skonstruować w dowolnym miejscu na świecie. zeitkratzer wykorzystuje dźwięki suspensu w stylu Morricone oraz piosenki kowbojskie zebrane przez Alana Lomaxa i konfrontuje je z fragmentami filmów nakręconych w norweskich górach – wizualnymi pejzażami marzeń, będącymi połączeniem dokumentacji i scen z wyimaginowanych filmów kowbojskich.
Mikrotonowa muzyka saloonowa na rozstrojone instrumenty, skrzypiące drzwi wahadłowe, strzały, dzwony pogrzebowe, krople deszczu na rondach kapeluszy, napięte drony, chóry harmonijkowe, kiczowate piosenki kowbojskie, szelest liści podczas finałowej strzelaniny
Dzisiaj oddaję do Waszych rąk trzecią część tego niezwykłego wydawnictwa.
[Grzegorz Tyszkiewicz]

Keiji Haino& Reinhold Friedl, now on bandcamp

truly, slightly, overflowing, whereabout of good will, by Keiji Haino & Reinhold Friedl 2 track album

New Oren Ambarchi :” Long Story Short” (EP) is a record pf the week n Radio Kraków Kultura!

https://rkk.pl/recenzje/plyta-tygodnia-w-rkk-long-story-short-7-ep-bocian-records-2026?fbclid=IwZnRzaAPvIEtleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEezm4V5nf-tRdTHnFeruaivSYksoHi3jt1-_Gs7Z5ZnF6G2kT0idwR2A8ggic_aem_EHKXFj0Qrd7_mC8KRWDDrQ

Płyta tygodnia w RKK: Long Story Short 7” EP (Bocian Records, 2026) Oren Ambarchi od lat rozmontowuje gitarę na czynniki pierwsze. Na „Long Story Short” robi to w małej skali, wymagającej precyzji i skupienia. Stworzył trzy krótkie, ale treściwe i różnorodne formy, które zamiast narracji proponują zgiełkliwe napięcie, świetliste brzmienia oraz rozmi...