Maja Laura

Zapraszam na koncert 20 czerwca

⚡️

Nie zamierzam milczeć obserwując ocean pomyj, jakimi Mentzen oblewa tak zwanych "artystów". Piszę "tak zwanych" nie po to, by kogoś dewaluować. Chodzi mi o to, że definicja pojęcia "artysta" jest bardzo trudna do zobiektywizowania. Mimo zajmowania się muzyką od najmłodszych lat, mimo 15 lat edukacji w szkołach artystycznych, mimo dziesiątek współprac z instytucjami kultury, mimo szeregu pozytywnych recenzji mojej twórczości czuję zahamowanie przed określeniem siebie artystką. Utarło się jakoś, że to takie wielkie, prawie nieosiągalne, artystą być. I właściwie nie wiadomo, komu nazwanie się w ten sposób przysługuje.

Funkcjonuję głównie w kręgach muzyki i innego rodzaju sztuk niszowych, a może lepiej "nie mainstreamowych". Obserwuję, jak wybitni muzycy, kompozytorzy, aktorzy, reżyserzy, którzy nie są Marylą Rodowicz (a takich jest zdecydowana większość), walczą o przetrwanie. I tak samo walczy o przetrwanie zdecydowana większość ludzi na tym świecie, mówiąc konkretnie o horrendalnych kosztach utrzymania się, leczenia, i tym podobnych. Nie gloryfikuję więc w żaden sposób osób zajmujących się sztuką. Nie uważam - mimo tego jak twierdzi Sławomir Mentzen wrzucając mnie do jednego worka z każdym "artystą" - bym była od kogokolwiek lepsza.

Ale twórcy, obok własnego przetrwania, walczą o coś jeszcze. Walczą o kulturę. Walczą o muzykę, walczą o film, walczą o poezję. Walczą o historię. Obok dzieł, czy tworów, jakie współcześni "artyści" produkują i wprowadzają na rynek, bardzo często zajmują się oni również walką o nie-zapomnienie kultury z przeszłości. Osobiście robię jedno i drugie. Gram koncerty w ramach różnego rodzaju projektów autorskich, tworzę muzykę i teksty od zera, ale zajmuję się również tym, co staje się widmem przeszłości. Gram, z kolegami i koleżankami muzykami, do niemych filmów przedwojennych, nagrywam swoje wersje przedwojennych piosenek, aranżuję muzykę legend takich jak Thelonious Monk, gram w projekcie Korzyński Ultimate, w którym z innymi muzykami przedstawiamy współczesnym słuchaczom muzykę polskiego kompozytora Andrzeja Korzyńskiego. Piszę o sobie, bo własna historia przekonuje chyba najbardziej, ale było mi dane poznać wielu twórców, zajmujących się podobnymi rzeczami, nie rzadko dużo większymi, niż to, co robię ja.

To, czy jest to coś warte, oceniają ludzie - owszem. Mimo, że do tej pory tworzyłam i tworzę muzykę nie mainstreamową, jakimś cudem dzięki ciężkiej pracy i wytrwałości udaje mi się wiązać koniec z końcem, a na moje, nasze koncerty przychodzą ludzie. Żyjemy w dobie streamingu, gdzie można słuchać muzyki całego świata praktycznie za darmo, a mniejsi twórcy dostają z tego marny grosz. Owszem, moglibyśmy zająć się muzyką infantylną, patologiczną w tekstach, promującą przemoc i narkotyki i wtedy mielibyśmy większe pieniądze (zakładając, że udałoby się przebić). Ale czy to jest dobra droga?

Dlatego dziękuję wszystkim znajomym muzykom, aktorom, reżyserom i innym za to, że oprócz walki o siebie walczycie także o kulturę i o nie-zapomnienie. Często sztuka jest również narzędziem walki o najważniejsze wartości, takie jak prawo do życia, do podstawowej wolności. W utworach muzycznych czy literackich często zostaje też wiedza historyczna.
Zastanówmy się czym byłby ten świat bez chwil, w których zakładasz słuchawki i znikasz. Bez żaru, który zostawiają w sercach i mózgach niektóre filmy, teksty, książki. Przecież nie jednemu z nas sztuka zmieniła życie na lepsze, zainspirowała, skłoniła ku zmianie dla innych i dla siebie. Zastanówmy się, ilu z nas sztuka pozwala na ucieczkę od trudów tego świata.

Piękno jest tak cholernie ważne. Wiem, że o nim już dzisiaj praktycznie się nie rozmawia. Dla Platona było ono jedną z najważniejszych wartości - obok miłości i dobra. O tym również praktycznie już się nie rozmawia.

Ogólnie nie lubię rozmawiać o sztuce, uważam, że mówi ona sama przez się. Chciałam tylko powiedzieć coś o ludziach. Ludziach, którzy płacąc podatki zrzucają się na płacę dla takich ludzi jak Mentzen. Nie zamierzam go w żaden sposób obrażać, dewaluować, ani odbijać piłeczki. I myślę, że bardzo ważnym jest, by nie zniżać się do jego poziomu.

Dodam jeszcze, że np. muzycy, tak jak ja, bardzo często zajmują się również działalnością edukacyjną, która pozwala na ciągłość zarobkowania.

To tyle, trochę w biegu, ale i tak wystarczająco dużo czasu poświęciłam na odniesienie się do kogoś, kto jest na tyle cyniczny, by nie okazać drugiemu człowiekowi szacunku.

Wiem, że Dzień Matki powinien być pozytywnym dniem. Ale nie dla każdego taki jest.

Dla tych, których Mam już nie ma — tak jak mojej.

Jeden z moich pierwszych i najtrudniejszych wierszy. ❤️‍🩹

Mama napisała mi kiedyś dedykację - „żyj odważnie, żyj śmiało, a przede wszystkim - żyj pięknie”, stąd ten zwrot w moim wierszu. ❤️‍🩹