EGo FILM

Let’s meet in Annecy!

🎉Our team, Paulina Talarska and Olivia Piekutowski, will be attending the Festival international du film d'animation d'Annecy and Market (MIFA) from June 23–26.

We will also be taking part in the Polish Animation – Spotlight on Future Projects event organised by SPPA - Stowarzyszenie Producentów Polskiej Animacji on the 25th June at 13:30.

See you there👋🏻
—

W tym roku ponownie spotkacie nas w Annecy!

🎉 Paulina Talarska i Olivka Piekutowski będą uczestniczyć w Annecy International Animation Film Festival and Market (MIFA) w dniach 23–26 czerwca.

Będziemy również częścią wydarzenia Polish Animation – Spotlight on Future Projects organizowanego przez SPPA w czwartek, 25.06, o 13:30.

Do zobaczenia na MIFA👋🏻

Bardzo nam miło, że nasza produkcja pt. ,,Kicia Kocia" jest przez Was - Widzów tak ceniona. Wszystkie trzy sezony serialu znalazły się w zestawieniu TOP10 najchętniej oglądanych Seriali na platformie Netflix w Polsce.

Dziękujemy serdecznie.
To dla Was robimy nasze filmy ❤️

Bardzo się cieszymy, że aż trzy nasze produkcje znalazły się w Konkursie Bajek podczas 40. Tarnowska Nagroda Filmowa 🫶🏻

W konkursie zostaną pokazane:
🎬 „Pucio i krokodyl” reż. Marta Stróżycka
🎬 „Kicia Kocia ma braciszka Nunusia” reż. Marta Stróżycka
🎬 „Malutki Lisek i Wielki Dzik” reż. Michał Śledziu Śledziński

To jednak nie wszystko - już 23 maja, w ramach sekcji Filmy Młodego Widza, będzie można zobaczyć przedpremierowo także nasz pełnometrażowy film „Ryjówka Przeznaczenia” (reż. Marcin Wasilewski, Jacek Rokosz)🎥

Do zobaczenia w Tarnowie!

Reżyser Kristoffer Rus i scenarzyst Rafał Skarżycki mieli okazję opowiedzieć więcej o pracy nad filmem “Tytus, Romek i A’Tomek” oraz samym projekcie🎬 Mamy nadzieję, że w przygotowywanym materiale znajdziecie odpowiedzi na niektóre z Waszych pytań - już w przyszłym tygodniu😉

Dziękujemy za ogromne zainteresowanie filmem “Tytus, Tomek i A’Tomek” oraz wszystkie wiadomości i reakcje po publikacji teasera🩵

🎬Z radością dzielimy się zapowiedzią naszej nowej pełnometrażowej animacji!

Film inspirowany kultowym komiksem Henryka Jerzego Chmielewskiego „Tytus, Romek i A’Tomek” powstaje z myślą o wiernych fanach oryginału, ale też o zupełnie nowych widzach. Tworzymy historię, która zachowuje ducha klasyki, jednocześnie nadając jej świeżą, współczesną energię i wizualną skalę na najwyższym poziomie.

W centrum opowieści znajduje się świat, w którym nonsensum – źródło ludzkiej kreatywności i radości – zaczyna znikać, prowadząc do globalnego kryzysu wyobraźni. Tytus, Romek i A’Tomek wyruszają wannolotem w pełną przygód i niebezpieczeństw misję ratunkową do rzeczywistości rządzonej logiką absurdu.

Za reżyserię filmowej adaptacji tej ikony polskiej popkultury odpowiada Kristoffer Rus, jeden z najbardziej cenionych twórców kina familijnego w Polsce.

EGoFILM jest w trakcie pozyskiwania środków na realizację produkcji Filmu. Na etapie rozwoju, projekt otrzymał wsparcie finansowe z Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, który obecnie proceduje decyzję dotyczącą finansowania produkcji filmu.

Twórcy:
Scenariusz i reżyseria teasera: Tomasz Leśniak
Art director: Michał “Śledziu” Śledziński
Opracowanie plastyczne teasera: Tomasz Lew Leśniak, Michał Śledziński
Tła: Ernesto Gonzales, Basia Swadźba, Michał Śledziński, Tomasz Lew Leśniak
Animacja teasera: Jakub Tarkowski, Tomasz Lew Leśniak
Produkcja: EGoFILM sp. z o.o., Ewelina Gordziejuk
Koprodukcja: PARIS HENDZEL Łukasz Hendzel
Development filmu współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej
Partnerem projektu filmu jest Wydawnictwo Prószyński i S-ka

W zwiastunie wykorzystano utwór zespołu Mitch & Mitch “I’m 30, I’m Lonely + I’m H***y"

👉 Link do teasera w komentarzu.

🌸Majówka czas start!🌸

Czas złapać oddech, nacieszyć się słońcem i zebrać piękne chwile 🎬☀️

W majówkę każdy znajdzie coś dla siebie nieważne, czy będziecie spacerować, leżeć na trawie, pójdziecie do teatru, wylecicie gdzieś daleko albo wyjedziecie na wieś - bawcie się tak jak lubicie!
Kicia Kocia wie jak spędzać wolny czas! ✨

Dziękujemy ❤️

Byłam w kinie z największą krytyczką filmową i literacką, jaką znam: z moją trzyletnią córką. I to było wielkie wydarzenie: rodzinne wyjście, wspinanie się po wysokich schodach, siadanie wysoko na czerwonych fotelach i on — Pucio.

Oczywiście w multipleksie nie oszczędzono ani dzieci, ani ich opiekunów. Przed seansem puszczono reklamy. Może trwały tylko dziesięć minut, ale za to były sugestywne, żeby nie powiedzieć: manipulacyjne. „Po seansie zabierz rodzica do Maca na zestaw z Mario” — oto pierwsza lekcja krytycznego odbioru kultury popularnej dla trzylatków.

Kinowy „Pucio” to 45-minutowy zestaw siedmiu krótkich odcinków, przygotowany z myślą o najmłodszych widzach. W seansie znalazły się historie: „Pucio nie wie, w co się bawić”, „Pucio i zguba”, „Pucio i nowa grzechotka Bobo”, „Pucio i Wróżka Zębuszka”, „Pucio i konfitury babci”, „Pucio i pożegnanie pieluszki” oraz „Pucio i krokodyl”. Reżyserką nadzorującą jest Marta Stróżycka, a za reżyserię odpowiadają Marta Stróżycka, Anna Błaszczyk i Dominik Litwiniak. Scenariusz napisali Martyna Wojcieszek, Marta Galewska-Kustra i Rafał Skarżycki, a produkcję przygotowało studio EGoFILM. (EGo FILM, Młode Horyzonty)

Film jest oczywiście adaptacją bestsellerowej serii książek Marty Galewskiej-Kustry z ilustracjami Joanny Kłos, wydawanej przez Naszą Księgarnię Wydawnictwo Nasza Księgarnia. W końcu, po dziesięciu latach istnienia ukochanego bohatera dzieci, możemy zobaczyć go na dużym ekranie.

Jako mama jestem tą animacją naprawdę zachwycona. To spokojna bajka, w której narracja nie jest zagmatwana, świat nie atakuje nadmiarem bodźców, a ćwiczenia logopedyczne pojawiają się naturalnie, wplecione w fabułę. Jest też chwila na zatrzymanie się — jak w „Bingu” — i podsumowanie tego, czego się nauczyliśmy. Dzieci są zapraszane do powtarzania dźwięków, nazywania emocji i liczenia zębów.

Podoba mi się także to, że Pucio ukazuje codzienność. Wystarczy zgubić zabawkę, nie chcieć się myć, chcieć nosić majtki z helikopterem, zbierać owoce u dziadków, robić konfiturę, nudzić się i zastanawiać, czy trzeba się dzielić wszystkim i natychmiast. I to jest bardzo dobre. Dziecięca codzienność naprawdę bywa wielką przygodą, tylko dorośli często zapominają, że z perspektywy trzylatka mycie krokodyla w wannie ma rangę spraw ostatecznych.

Dobrze wypadają również rodzice Pucia. Mama pracuje z domu, odbiera ważny telefon, jest obecna, ale nie jest też na pewno figurą bezbłędnej matki z reklamy. Tata idzie z córką do lekarza, opiekuje się dziećmi, reaguje spokojnie i chętnie się z nimi bawi.
W historii, w której Pucio nie chce się myć, tata idzie po zabawkowego krokodyla i udaje, że to właśnie jego trzeba umyć. To przykład przekierowania uwagi przez zabawę symboliczną, a także modelowania czynności w bezpiecznej formie, która rozładowuje napięcie. Dziecko nadal robi to, co było celem dorosłego, ale nie traci poczucia sprawczości.

W filmie dzieci mają właśnie tę sprawczość. Pomagają w codziennych obowiązkach, uczestniczą w życiu rodziny, wymyślają zabawy. Dziewczynki bawią się lalkami-pilotkami. Pucio poznaje koleżankę Olenę. Dzieci zatem nie są dekoracją w świecie dorosłych, tylko aktywnymi uczestnikami. To niby oczywiste, ale dobrze, że jest to właśnie taka, współczesna bajka.

Cenię też to, że zachowania Pucia nie są etykietowane przymiotnikami. Nikt nie mówi mu ciągle, jaki jest: grzeczny, niegrzeczny, dobry, zły, dzielny. Pucio po prostu jest trzylatkiem. Czasem chce, czasem nie chce, czasem się wstydzi, nudzi, potrzebuje wsparcia.

Film pokazuje małego bohatera w świecie, który jest bezpieczny, uporządkowany i życzliwy. A to, zwłaszcza podczas pierwszych wizyt w kinie, ma ogromne znaczenie. I tak, wiem, jest tu pełna rodzina i czuli dziadkowie - wszyscy są mili i wspierający. I bardzo dobrze! Takie wzorce też są potrzebne. Nie każda bajka dla dzieci musi być o problemach dorosłych.

Dwie historie — „Wróżka Zębuszka” oraz „Pucio i pożegnanie pieluszki”, czyli opowieść bliska książce „Pucio chce siusiu” — znamy z książek, ale w wersji filmowej zostały fabularnie przekształcone i dostosowane do języka animacji (Tak, znam wszystkie “Pucie”, a o co chodzi?). To nie są więc po prostu historie z kart książki. Jednocześnie całość pozostaje wizualnie spójna z książkowym pierwowzorem, ponieważ styl ilustracji Joanny Kłos został w adaptacji zachowany jako ważny składnik świata Pucia.

Właśnie ta spójność bardzo mi odpowiada. Kolory są łagodne, mimika czytelna, tempo spokojne, a muzyka — skomponowana przez Grzegorza Turnaua — nie odciąga uwagi od dialogów i zdarzeń.

A moja krytyczka? Reagowała śmiechem, ale bała się, gdy Pucio zostawił w parku samolot i biegł po niego. Nie wiem, czy po seansie sformułowała pełną recenzję, bo trzylatki rzadko udzielają komentarzy prasowych na żądanie. Wiem jednak, że film jej się podobał, bo wieczorem mówiła, że chce Pucia. A to w kinie dla najmłodszych jest testem ważniejszym niż wszystkie dorosłe analizy.

Byłam za swoje. To nie jest wpis sponsorowany.

----