PolandInTheLens

Za oknami coraz cieplej, a u mnie nadal sporo materiału z ostatniej zimy w. Warszawie. Takie miękkie światło o wschodzie słońca robi piękny klimat i jest świetną okazję, żeby pokręcić się drenem w powietrzu.

Salar de Uyni w Boliwii to ponad 10 tysięcy kilometrów bezkresu położonego na płaskowyżu Altiplano w Andach. Gdzieś na wysokości 3600 metrów n.p.m. ziemia pokryta jest skorupą pod którą znajduje się bardzo bogata w lit solanka. Choć powierzchnia wydaje się twarda jak skała, to wylana na nią woda woda wsiąka jak w gąbkę. Z drugiej strony wyładowany 7 osobami Land Cruiser z załadowanym na maksa bagażnikiem dachowym, pojedzie po tym wyjątkowym miejscu nie tonąc (pod warunkiem, że kierowca wie gdzie można, a gdzie nie powinno się kierować samochodu).

Jeśli ma się trochę szczęścia to są tam takie miejsca, gdzie podczas bezwietrznej pogody na powierzchni tego ogromnego lodowiska warstwa wody tworzy piękne lustro. Nie tylko w dzień, ale również w nocy. To między innymi dlatego podczas zachodów słońca spokać tam można dziesiątki samochodów z turystami.

Salar de Uyuni, to na pewno jedna z najbardziej niesamowitych miejsc jakie widziałem podczas moich fotograficznych podróży. Wkrótce pokażę Wam jak wygląda struktura tej skorupy, a tymczasem zerknijcie na niesamowite widoki jakich doświadczaliśmy dwa tygodnie temu. Dla mnie magia.

Atakama. Możemy na nią spojrzeć na milion sposobów i każdy znajdzie to coś. Skały, piasek, laguny, gejzery, flora i fauna. Wiatr, słońce, niskie temperatury, upały. Błękitne niebo, chmury soczewkowe, piękne gwiazdy. Można wymieniać bez końca.

Ja mnóstwo czasu podczas tej wyprawy poświęciłem detalom. Większość zdjęć wykonałem na bardzo długich ogniskowych co miało tez swoje konsekwencje, ale o tym może przy innej okazji.

A tymczasem zerknijcie jak niskie słońce, piasek, drobne kamyki i wiatr krążący gdzieś między skałami tworzą piękne złote obrazy.

Niebieska godzina nad Laguna Colorado to czas kiedy większość ogromnej kolonii flamingów jeszcze śpi (to te różowe kulki w tle), jednak zawsze trafią się grupki dywersantów, które podążając za kierownikiem wycieczki postanawiają wstać po ciemku i rozgrzać się zanim pierwsze promienie słońca rozświetlą to piękne miejsce.

Flaming andyjski ma charakterystyczne żółte tyczki do brodzenia w wodzie i żółtą nasadę dzioba. Dorasta do około 1 metra wysokości i waży maks jakieś 2.4 kg, co szczerze powiedziawszy trochę mnie zaskoczyło, bo wygląda na dość dużego ptaka.

PS: Po nierównej walce z liniami lotniczymi dotarliśmy bezpieczeni do Warszawy.

Widok na centrum od strony Dzielnej. Słońce powoli wyłania się znad horyzontu, a cały skyline poili zaczyna odbijać ciepłe poranne światło.

Tym razem post do tych z Was, którzy pytają mnie niemal każdego dnia, co można wycisnąć z tych niewielkich matryc, które mamy dostępne w dronach. Niestety nie ma na to jednej odpowiedzi, bo jak mówią konsultanci w biznesie "to zależy". Zależy od wielu czynników i od zrozumienia na co możemy sobie pozwolić podczas fotografowania z powietrza, żeby uzyskać dobry obrazek. Mi udawało się robić ostre zdjęcia nawet z naświetlaniami 6 sekund, a znam osoby, które robiły 8 sekundowe ekspozycje z maszyny która wisi wysoko nad ziemią i musi non stop korygować swoją pozycję. Zarówno oprogramowanie drona jak i później aplikacje do postprodukcji pozwalają uzyskać coraz lepszy obrazek, jeśli tylko poprawnie go naświetlimy i na wszelki wypadek wykonamy więcej kadrów, żeby mieć z czego wybrać te najlepsze i ostre ekspozycje.

Te 4 zdjęcia, to efekt wykonania jednej panoramy złożonej z 20 zdjęć. Zdjęcie 1 to panorama o wymiarach około 10000x6500 pikseli. trzy pozostałe to fragmenty wycięte z tej panoramy, którym moim zdaniem nie brakuje nic jeśli chodzi o jakość (nie wiem co zrobi z tym FB przy publikacji).

Podsumowując, dron to takie samo narzędzie jak aparat fotograficzny lub telefon. Jeśli wiemy jak go używać, to pozwala na bardzo wiele.

Stadion Narodowy, to bardzo charakterystyczne miejsce w Warszawę, lubiane nie tylko przez kibiców, ale również przez fotografów i droniarzy (nie mylić z drobiarzami). Ten obiekt ma wiele twarzy, więc podzielę się z Wami kilkoma z nich, które w ostatnich latach utrwaliłem swoimi dronami.

Puszczajcie w świat jeśli Wam się spodoba.

Słowenia jesienią jest jedyna w swoim rodzaju. Ten niewielki kraj zadowoli każdego fotografa, a jak ktoś jest bardzo wybredny to może jeszcze wyskoczyć do Austrii lub Włoch. Na niewielkiej powierzchni jaką zajmuje Słowenia znajdziecie piękne jeziora, lasy, góry, rzeki, które jesienią maja wyjątkowy urok. Do tego wszechobecne kościółki takie jak ten najbardziej znany na jeziorze Bled lub ten mniej popularny tuż obok jeziora Bohinj.

Tuż po zachodzie słońca w centrum Warszawy zaczyna dominować sztuczne światło, które powoli wypiera kolory niebieskiej godziny. Spojrzenie z praskiej strony Wisły przez pylony mostu Świętokrzyskiego robi wrażenie.

Bardzo miękkie światło wschodzącego słońca i mgiełka w powietrzu tworzą zupełnie wyjątkowy klimat na zdjęciach robionych z powietrza. Uroku dodaje Wisła i piękna architektura.