Program Kunszt

_moczary to projekt przestrzennego obiektu użytkowego inspirowanego roślinnością charakterystyczną dla terenów podmokłych – trzcinowisk, bagien i torfowisk.

Projekt eksploruje pojęcia przezroczystości, filtracji i przepuszczalności – tak istotne w krajobrazie mokradeł, gdzie granice między wodą, ziemią i powietrzem są płynne i dynamiczne.

Zasłanianie i odsłanianie w „moczarach” nie odbywa się jedynie poprzez obecność lub brak przesłony, ale poprzez subtelną grę światła, faktur i ruchu. Inspiracją do stworzenia formy były trzcinowe łodygi, wachlarzowate liście pałki wodnej oraz połyskujące powierzchnie wody odbijającej światło. Modułowy parawan, składa się z powtarzalnych segmentów, które można swobodnie multiplikować, konstruując zarówno kameralne przegrody, jak i rozbudowane struktury.

Do realizacji projektu wykorzystana została porcelana papierowa, materiał lżejszy niż tradycyjna porcelana, który dzięki obecności papieru w strukturze, po wypale staje się bardziej przejrzysty. Mimo że porcelana tradycyjnie kojarzy się z kruchością, zastosowana w tym projekcie papierowa porcelana charakteryzuje się wysoką odpornością na urazy mechaniczne, co czyni ją wyjątkowo trwałą i odporną na uszkodzenia, jednocześnie zachowując lekkość i elegancję formy.

Dzięki zastosowaniu podstawy w kształcie trapezu, _moczary umożliwiają tworzenie różnorodnych układów o różnych długościach, co pozwala na ich elastyczne dopasowanie do każdej przestrzeni i spełnianie indywidualnych potrzeb aranżacyjnych. Blacha stanowi estetyczne dopełnienie, wprowadzając surowy, brutalistyczny akcent, który kontrastuje z delikatnością porcelanowych płytek. Podkreśla nowoczesny i industrialny charakter projektu.

Materiały: papierowa porcelana, blacha miedziana




Fot.

Duchna Łosiak i Julita Dąbrowska to duet, który eksperymentuje z różnymi materiałami. Tak opowiadają o pracy z papierową porcelaną.

Praca nad _moczarami była trochę jak stąpanie po grząskim gruncie. Kiedy decydowałyśmy się na użycie porcelany papierowej w tak dużej skali, byłyśmy gotowe na to, że ten materiał wystawi nas na próbę. Z każdym kolejnym etapem coraz wyraźniej rozumiałyśmy jednak, że projekt nie polega na kontroli, lecz na współpracy - z materią, z czasem i ze sobą nawzajem.

Początkowo projekt miał wyglądać nieco inaczej - bardziej powtarzalnie i precyzyjnie. Jednak coraz silniej czułyśmy potrzebę wprowadzenia do niego zmienności. W nieprzewidywalności porcelany widziałyśmy potencjał - możliwość stworzenia obiektu, który nie będzie doskonały, lecz żywy. Eksperymenty z porcelaną papierową okazały się momentem przełomowym - modyfikacja odlewanych paneli przynosiła najciekawsze “moczarowe” rezultaty.

Dzięki temu, mimo powtarzalnej technologii odlewania, każdy panel stał się absolutnie wyjątkowy i niepowtarzalny. Innowacyjność projektu polega na wykorzystaniu porcelany – tradycyjnie kojarzonej z kruchością i statycznością – w funkcji ruchomego elementu architektury wnętrza. Przekształcenie pojedynczej płytki w interaktywny „liść”, przywołuje naturalny ruch roślin na wietrze czy pod wpływem wody. _moczary są żywe i zmienne – zależne od światła. Przestrzeń, którą tworzą, przypomina mokradło: niejednoznaczne, zawieszone między formą a płynnością, między tym, co ukryte, a tym, co ujawnione.




Fot.

„Gardine” Zofii Kusch to projekt inspirowany badaniami nad pasywnymi metodami chłodzenia na różnych obszarach kulturowych. Podobne maty, czy zasłony z naturalnych materiałów można zauważyć w krajach arabskich, Indiach czy Hiszpanii.

Ciepły klimat i duże nasłonecznienie sprawiają, że naturalne materiały plecionkarskie używane do produkcji zasłon pozwalają na regulację temperatury w mieszkaniach dzięki ewapotranspiracji wody, możliwości przepływu powietrza, czy funkcji zacienienia. Powstała plastyczna i przezierna forma prowadzi tym samym dialog ze światłem oraz przestrzenią.

Projekt nawiązuje do tradycji plecionkarstwa a wykorzystując rogożynę adresowana jest kwestia lokalności pozyskiwanych materiałów. Ważnym aspektem jest również świadomość zmieniających się warunków klimatycznych i konieczności ponownego zwrócenia się ku naturze oraz poszanowaniu zasobów ziemi.

Materiał: rogożyna, łac. typha latifolia
Technika: plecionkarstwo, splot gładki płaski / warkocz z 4

Fot.

Dziś przyjrzyjmy się Zofii Kusch, finalistce tegorocznej edycji konkursu programu Kunszt. znalazła się w finale programu z pracą „Gardine”.

Zofia Kusch w swojej twórczości eksperymentuje z różnymi materiałami. Jednym z nich jest rogożyna. Artystka w realizowanych projektach i badaniach skupia się na relacjach między człowiekiem, naturą a przestrzenią. Projekt wziął nazwę od słowa “gardina”- będąc zapożyczeniem z niemieckiego, po śląsku oznacza firankę, tkaninę używaną do zasłaniania okien. Zofia Kusch projektem gardyny wychodzi od prostej funkcji zasłaniania lub odsłaniania okna. Splotami otwiera i zamyka przestrzeń.

Rogożyna to materiał, przy którym uwzględnia się szereg etapów. Chcąc pracować z rogożyną trzeba myśleć o różnych aspektach tego procesu takich jak czas - sezonowość, czy właściwości samej materii.
Pierwsza styczność przy ścince rogożyny może być świeża i surowa. W dalszych krokach następuje sezonowanie snopków, ich suszenie i oczyszczanie. Kolejne czynności związane są z namaczaniem, wyplataniem i zszywaniem w celu utrwalenia uformowanych struktur.

Fot.

„KO” to brama światła i cienia.

Projekt przestrzennej rzeźby z nawarstwiających się ręcznie tkanych płaszczyzn z przędzy papierowej, pozwalający na tworzenie w pomieszczeniu gry światła, struktury i koloru.
 
Obiekt inspirowany jest japońskim terminem komorebi, oznaczającym zjawisko przesączania się światła słonecznego przez korony drzew. Cały proces tworzenia opiera się na rozłożeniu drzewa jako formy samej w sobie na czynniki pierwsze i przetłumaczeniu jej na sploty tkackie, które wykorzystując przędzę papierową swoją taktylną strukturą nawiązują do drzewnych powierzchni.
 
Eksperymentalny obiekt jakim jest KO ukazuje wzajemne relacje struktur i kolorów, których charakter może zmieniać się wraz z nasileniem wpadającego do wnętrza światła. Dzięki temu, że poszczególne tkaniny mogą być dowolnie komponowane faktury zmieniają się jak pory dnia lub roku.
 
Docelowe materiały:
Tkaniny: przędza papierowa, len, konopie, włókno termoaktywne, restki - autorski materiał wytwarzany z resztek przędz
Konstrukcja: drewno



Fot.

REST STUDIO - laureatki programu Zasłona | Odsłona

Dominika Gacka i Julia Piekarska to duet tworzący projektowo-badawcze studio tkackie.

Rest działa w obszarze tkaniny i designu. Filozofia poszukiwań studia to serendypia, czyli szczęśliwy traf dokonywania przypadkowych odkryć.

Rest to nazwa wieloznaczna. Splata się w niej sztuka odpoczywania, otulenia, symboliczna bliskość człowieka i materiału. Ten ostatni, będący często niezdefiniowanym i przypadkowym odpadem, ożywa na nowo w atrakcyjnej formie.

Tkaniny są wszechobecne w pracy Dominiki i Julii. Stanowią główny nurt eksperymentów. Twórczynie ręcznie wykonują materiały o unikatowej i bogatej strukturze z możliwie najbardziej naturalnych dla środowiska surowców. Eksperymenty z technikami tkackimi przynoszą niespotykane faktury splotów i zaskakujące formy tkanej materii.

Duet w swojej pracy bazuje na tradycyjnych technikach tkackich z wykorzystaniem krosien nicielnicowych. Dzięki łączeniu w projektach włókien naturalnych, termoaktywnych czy użyciu przędzy papierowej tkaniny dosłownie ożywają a nastrój zmienia się w zależności od ułożenia poszczególnych włókien. Materiały wchodzą w interakcje w obrębie pojedynczych splotów oraz poprzez przenikanie się, co wzbogaca kompozycję kolorem lub gęstością.

To uczta dla zmysłów wzroku i dotyku. 🌟

Fot.

Laureatkami III edycji programu KUNSZT Zasłona I Odsłona zostały Dominika Gacka i Julia Piekarska z Rest Studio (), z projektem „KO”.
Gratulujemy! 🎉

1. Laureatki Dominika Gacka & Julia Piekarska z projektem KO
2. Finalistka Zofia Kusch z projektem Gardine
3. Finalistki Duchna Łosiak i Julita Dąbrowska z projektem _moczary

Fot.