Diab MOM

Mam 40 lat 🎂

Kiedy patrzę wstecz, nie widzę upływającego czasu, widzę przede wszystkim drogę, która nie zawsze była łatwa, ale która uczyniła mnie kobietą, którą jestem dzisiaj.

Od 28 lat idę przez życie z cukrzycą typu 1. Dla wielu osób to choroba. Dla mnie towarzyszka podróży. Wymagająca, nieprzewidywalna, czasem odbierająca siły, ale jednocześnie ucząca pokory, odpowiedzialności i ogromnej wdzięczności za każdy kolejny dzień.

Miałam dwanaście lat, kiedy cukrzyca weszła do mojego życia. Nie wiedziałam wtedy, że stanie się częścią mojej historii. Nie wiedziałam, że nauczy mnie słuchać własnego ciała. Nie wiedziałam, że dzięki niej spotkam wspaniałych ludzi, odnajdę swoją misję i będę mogła wspierać innych na ich drodze.

Dziś wiem jedno – nie zamieniłabym tego doświadczenia na żadne inne.

Szczególnie dlatego, że pamiętam mojego Tatę.

Kiedy miał tyle lat, ile ja mam dzisiaj, był już niewidomy. Cukrzyca odebrała mu wzrok. Patrząc na niego jako dziecko, nie rozumiałam jeszcze wszystkiego. Nie wiedziałam, jak wielką cenę płaci za życie z chorobą. Nie wiedziałam, jak bardzo będzie kształtował moją przyszłość.

Dzisiaj, myślę o Nim z ogromnym wzruszeniem.

Tato, noszę w sobie Twoją siłę.

Jestem tutaj. Widzę świat. Widzę twarze ludzi, których kocham. Widzę uśmiech mojego syna. Widzę wschody i zachody słońca. Widzę życie w całej jego pięknej zwyczajności. I wiem, że to nie jest dane raz na zawsze. Dlatego doceniam każdy dzień.

Jestem wdzięczna za moją rodzinę.

Za ludzi, którzy byli przy mnie wtedy, gdy było trudno. Za tych, którzy wierzyli we mnie bardziej niż ja sama. Za mojego syna, który każdego dnia przypomina mi, co jest naprawdę ważne. Za miłość, przyjaźń i wszystkie relacje, które dają mi siłę.

Jestem wdzięczna za swoje sukcesy, ale jeszcze bardziej za porażki. To one nauczyły mnie wstawać. To one pokazały mi, że siła nie polega na tym, by nigdy nie upadać, ale by zawsze odnajdywać odwagę do kolejnego kroku.

Nie jestem już dziewczynką, która boi się przyszłości.
Jestem kobietą, która wie, że życie nie musi być idealne, żeby było piękne.

💙

6 maja 2020 roku. Godzina 22:05.
3130 gramów szczęścia. 52 centymetry miłości.
I cały mój świat, który właśnie się narodził.

Pamiętam ten moment tak dokładnie, jakby wydarzył się wczoraj. Pandemia. Niepewność. Samotność. Cukrzyca typu 1, która przez całą ciążę była moją codziennością.

Pamiętam strach, który towarzyszył mi przez całą ciążę. Strach, który zna chyba każda kobieta z cukrzycą typu 1. Ten cichy, siedzący gdzieś głęboko lęk, że mimo ogromnych starań, nieprzespanych nocy, alarmów pomp, liczenia wyminników i walki o każdy cukier, coś może pójść nie tak.... Każda hipoglikemia odbierała spokój. Każda hiper budziła poczucie winy. I te noce, w których płakałam po cichu ze strachu, że cukrzyca coś mi odbierze.

A potem pojawił się On - Mój Leo.
Zdrowy. Silny. Piękny.
10 punktów w skali Appgar. Bez hipoglikemii. Bez oddawania go gdziekolwiek nawet na chwilę. Mogłam go przytulić, poczuć jego zapach, patrzeć jak oddycha i płakać ze szczęścia, którego nie da się opisać słowami.

Tylko mama z cukrzycą typu 1 naprawdę rozumie, ile znaczy usłyszeć po porodzie, że dziecko jest zdrowe.
Ile znaczy spokojny pierwszy kontakt, bez strachu, bez pośpiechu, bez walki o kolejne parametry.

Pamiętam, jak leżał przy mnie taki malutki i spokojny, a ja płakałam ze szczęścia, bo po raz pierwszy od bardzo dawna mogłam przestać się bać.

Widzę siebie zmęczoną, zapłakaną i jednocześnie dumną z siebie najszczęśliwszą kobietę na świecie. Kobietę, która przez lata słyszała, że z cukrzycą wszystko jest trudniejsze.

Dziś… mój synek kończy 6 lat.
I choć minęło już tyle czasu, ja nadal czuję dokładnie te same emocje, które czułam wtedy.
Ten sam ścisk w gardle.
Tę samą wdzięczność.
To samo niedowierzanie, że dostałam największy cud swojego życia...

Cukrzyca typu 1 odbiera czasem spokój i poczucie bezpieczeństwa. Ale nie odbiera prawa do urodzenia zdrowego dziecka. A mój Leo jest najpiękniejszym dowodem na to, że nawet z cukrzycą można dostać od życia największy cud ❤️

Ten dzień nie jest dla mnie tylko dniem narodzin mojego syna, ale również dniem, w którym JA urodziłam się na nowo ❤️

______________

Pamiętam, jak jako młoda dziewczyna z cukrzycą słyszałam, że antykoncepcja „nie jest dla mnie”. Że najlepiej prezerwatywa i koniec tematu. Bez rozmowy, bez wyjaśnienia, bez spojrzenia na mnie jak na kobietę, która ma prawo do świadomego, bezpiecznego i spokojnego życia intymnego.

A przecież strach przed niechcianą ciążą potrafi skutecznie odebrać radość z bliskości.
Zamiast poczucia bezpieczeństwa - napięcie.
Zamiast swobody - kontrola i lęk.

Dziś wiem, że to nie była pełna wiedza. To były czasy, w których temat cukrzycy i antykoncepcji nie był dobrze zaopiekowany.

Na szczęście wiele się zmieniło. Współczesna medycyna jasno pokazuje, że kobieta z cukrzycą może korzystać z różnych metod antykoncepcji, pod warunkiem, że są one dobrze dobrane do jej stanu zdrowia, wyrównania glikemii i ewentualnych powikłań.
To zawsze powinna być decyzja podjęta wspólnie z lekarzem - świadoma, indywidualna i bez straszenia.

Bo masz prawo:
🤍 do wiedzy
🤍 do bezpieczeństwa
🤍 do wyboru
🤍 do bliskości bez lęku

Dlatego piszę to do Ciebie - jeśli czujesz, że brakuje Ci informacji, że coś budzi Twój niepokój, że ktoś kiedyś „ucięł temat” bez wyjaśnienia - wróć do niego. Zapytaj. Poszukaj specjalisty, który Cię wysłucha i potraktuje poważnie.

Cukrzyca nie odbiera Ci prawa do świadomego życia jako kobieta. Ona wymaga tylko trochę więcej uważności i dobrego prowadzenia.

Daj znać w komentarzu, jak to było u Ciebie?
Czy ktoś rozmawiał z Tobą o antykoncepcji w kontekście cukrzycy, czy raczej był to temat pomijany?

_________________________



antykoncepcja l cukrzyca l ginekolog l diabetolog l medycyna l wiedza l kobiecość l ciąża l świadomość l lęk l strach l temat tabu

Jeszcze nie tak dawno kobietom z cukrzycą typu 1 mówiono: „lepiej nie zachodź w ciążę…”.

Dziś siedzę w studiu Pytania na Śniadanie razem z moim synem Leo i opowiadam o kampanii „Słowa od serca”. I myślę sobie, jak ogromną drogę przeszłyśmy - MY, kobiety z cukrzycą.

Jestem dowodem na to, że MOŻNA.
MOŻNA być mamą.
MOŻNA kochać bez granic.
MOŻNA wychowywać dziecko w poczuciu bezpieczeństwa, bliskości i czułości.

Cukrzyca nie odebrała mi macierzyństwa.
Nie odebrała mi marzeń.
Nie odebrała mi możliwości budowania relacji opartej na uważności i słowach, które mają moc.

Dziś wiem, że słowa naprawdę tworzą świat naszego dziecka.
Te wypowiadane szeptem przed snem.
Te w chwilach trudnych.
Te, które mówią: „jestem przy Tobie”, „jesteś ważny”, „kocham Cię takim, jaki jesteś”.

Kampania „Słowa od serca” jest dla mnie czymś więcej niż projektem.
To przypomnienie, że najważniejsze, co możemy dać naszym dzieciom to nasza obecność, uważność i miłość zamknięta w słowach.

Leo… dziękuję, że jesteś moim „MOŻNA” ❤️

Marysiu dziękuję za poprowadzenie nas przez tę wyjątkową drogę oraz wyjątkowe rozmowy

Marta Grzegorz dzięki za przemiłą rozmowę w PnŚ

Pozdrawiam wszystkich, którzy wraz z nami brali udział w kampanii społecznej "Słowa od serca" oraz twórców tak wspaniałego projektu

____________________________



Pytanie Na Śniadanie l diab MOM l Słowa Od Serca l kampania społeczna l telewizja l telewizja śniadaniowa l TVP l macierzyństwo l miłość l wsparcie l motywacja l cukrzyca typu 1 l cukrzyca

Dziś w mojej szkole wydarzyło się coś, co zostanie ze mną na bardzo długo 🤍

Odwiedził nas Sebastian Grzywacz

Człowiek, który mimo utraty wzroku w wypadku żyje pełnią życia. Podróżuje, edukuje, inspiruje, uprawia sporty, opowiada o codzienności bez światła w oczach, ale z ogromnym światłem w sercu ✨

Słuchałam go nie tylko jako nauczycielka.
Słuchałam go jako osoba z cukrzycą typu 1.
I słuchałam go jako córka.

Mój tata stracił wzrok z powodu powikłań cukrzycowych. Widziałam, jak choroba potrafi odbierać coś tak bezcennego jak możliwość patrzenia na świat… na bliskich… na własne dziecko...

To doświadczenie na zawsze zmieniło moje podejście do leczenia, do kontroli glikemii, do odpowiedzialności za siebie.

Kiedy dziś Sebastian mówił o samodzielności, odwadze i sprawczości w mojej głowie mieszały się dwa obrazy:

Strata i siła.

Ból i motywacja.

Ja żyję z cukrzycą od lat. Ona jest częścią mnie, ale nie jest wyrokiem. Jednak wiem też, że nieleczona, zaniedbana, może prowadzić do dramatycznych konsekwencji.

Historia mojego taty jest dla mnie codziennym przypomnieniem, dlaczego tak bardzo staram się dbać o siebie. Dlaczego edukuję. Dlaczego mówię głośno o profilaktyce powikłań.

Sebastian pokazał dziś młodzieży, że ograniczenia często są w naszej głowie. Że można nie widzieć oczami, a jednoczenie widzieć więcej niż inni. Że można stracić zmysł, a zyskać siłę.

A ja pomyślałam, że każda z nas, czy żyje z cukrzycą, czy z innym wyzwaniem, ma w sobie ogromną MOC.

Tylko czasem potrzebuje spotkać kogoś, kto o tym przypomni 🤍

Dziękuję za tę lekcję życia.
Dla uczniów.
Dla mnie.
Dziękuję Sebastianie, że jesteś dla mnie inspiracją i motywacją do dalszego edukowania innych 🌸

Dbajcie o siebie.
Bo wzrok, sprawność, zdrowie - nie są dane nam raz na zawsze...

_______________________



Mentor l cukrzyca l diabMOM l edukacja l wzrok l zmysły l serce l siła l wdzięczność l przestroga l doświadczenie l zdrowie