Cqidde Ptsath

Bohater o imieniu Frank Schwartz robi to wszystko, ponieważ po prostu nie miał wyboru. W pracy (i to bardzo dobrej) w Ministerstwie został wrobiony i straszony - albo idzie do kopalni i ucierpi cała rodzina (a ma żonę i dwoje dzieci), albo pracuje dla państwa jako tajny informator. A jeśli jako zarządca budynku robimy to głównie dla pieniędzy i w imieniu

Na przykład za ciężko zarobione pieniądze codziennie musimy naprawiać pralki, systemy grzewcze i wyrzucać śmieci. Trzeba nawet kraść w mieszkaniach lokatorów, a potem sprzedawać skradzione towary. Musisz tylko najpierw upewnić się przez wizjer, że nikogo nie ma w mieszkaniu, w przeciwnym razie wymierzą grzywnę za nielegalne wtargnięcie lub nawet przyjedzie policja.

A finanse są ciągle potrzebne, abyśmy terminowo opłacali rachunki za wodę i prąd, do tego wciąż są podatki i grzywny (np. za nieprawidłowo wykonany donos, gdzie ważne jest prawidłowe zaklasyfikowanie materiału dowodowego), opłata za naprawę wakatu mieszkania w celu wynajęcia ich nowym lokatorom i wiele innych wydatków.

A w obu pracach też będziemy musieli pukać, stosując metody znane z dwóch pierwszych części. Włamujemy się do mieszkań mieszkańców czy biur kolegów, umieszczamy tam kamery monitoringu, szukamy na nich kompromitujących dowodów, powołując się na listę tego, co jest zabronione w kraju (a lista jest ogromna, łącznie z zakazem tańca, a nawet na zielonych jabłkach) lub sami je sadzimy.

Rzeczywiście, nowi deweloperzy ze studia Paintbucket Games nie wymyślili koła na nowo, ale postanowili wykorzystać, a nawet połączyć motywy i rozwinięcia dwóch pierwszych części. To znaczy, teraz jesteśmy zarówno zarządcą domu, jak i pracownikiem Ministerstwa w fikcyjnej totalitarnej Wielkiej Unii, którą Wielki Przywódca rządzi żelazną pięścią.

Firma składała się z 17 deweloperów. A tylko dwóch z nich miało prawdziwe doświadczenie w branży gier. Gonzalo Suarez został mianowany kierownikiem projektu jako najbardziej doświadczony ze wszystkich. Innymi kluczowymi osobami w zespole byli główny programista Jon Beltran de Heredia i dyrektor artystyczny Jorge Blanco. A przed tym młodym zespołem programistów było prawie niemożliwe zadanie. Bez doświadczenia i z niewielkim 1 milionowym budżetem, aby stworzyć grę, która mogłaby konkurować z innymi grami na rynku.

Początek drogi

W 1996 roku bracia Ignacio Pérez Dolset i Javier Pérez Dolset postanowili założyć nową firmę zajmującą się grami w Madrycie. Dołącza do nich Gonzalo „Gonzo” Suarez (Gonzalo Suarez Girard) jako partner i współzałożyciel. W ten sposób powstaje „Pyro Studios”, jedna z odnoszących największe sukcesy hiszpańskich firm zajmujących się grami.