Biuro Rachunkowe RK Roma Kamrowska

Dzisiaj wyjątkowo wcześnie.
Bo wczoraj długo pracowałam.
A potem długo nie spałam.
Nie dlatego, że zabrakło czasu.
Nie dlatego, że dzień był trudny.
Nie spałam, bo mieliłam myśli.
Wiecie, co mnie ostatnio najbardziej uwiera?
Pytanie, czy potrafię być jakaś.
Czy jestem jakaś.
Bo bycie nijakim zawsze wydawało mi się najwygodniejszym schronieniem i jednocześnie najgorszym więzieniem.
Z wiekiem nie złagodniałam.
Wręcz przeciwnie.
Coraz częściej staję w czyjejś obronie.
Coraz częściej mówię „nie”.
Coraz częściej wybieram prawdę zamiast świętego spokoju.
I nie dlatego, że jestem odważna.
Po prostu coraz trudniej mi patrzeć, jak ktoś krzywdzi drugiego człowieka, a wokół zapada wygodna cisza.
Bo cisza bywa elegancka.
Bywa opłacalna.
Bywa dobrze oceniana.
Ale czasami jest tylko lepiej ubranym strachem.
Żyjemy w świecie, który kocha ludzi bez kantów.
Takich, którzy nikogo nie drażnią.
Nie mają zdania.
Nie zajmują stanowiska.
Płyną z prądem.
A przecież człowiek nie jest liściem na wodzie.
Powinien wiedzieć, dokąd płynie.
I może właśnie dlatego po niektórych dniach nie śpię.
Bo powiedzenie prawdy ma swoją cenę.
Bo obrona słabszego ma swoją cenę.
Bo bycie określonym ma swoją cenę.
Ale brak zasad też ma swoją cenę.
Tyle że tę płaci się później.
Wieczorem.
W ciszy.
Patrząc w lustro.
Wiecie, coraz częściej myślę, że martwe ryby zawsze płyną z prądem.
Żywe wybierają kierunek.
I im jestem starsza, tym mniej interesuje mnie, czy płynę sama.
Coraz bardziej interesuje mnie, czy płynę we właściwą stronę.
Dlatego czasami nie śpię.
Dlatego czasami mielę w głowie każde słowo, każdą decyzję i każdą konsekwencję.
Bo wolę stracić spokojną noc niż samą siebie.
A jeśli mam być jakaś…
to chcę być człowiekiem, który potrafi stanąć po właściwej stronie.
Nawet wtedy, gdy ta strona nie jest najwygodniejsza. ❤️

Wczoraj były dwa powody do zatrzymania.
Dzień Księgowego i Dzień Przyjaciela.
O księgowych już było.
Dziś o słowie, które z wiekiem staje się coraz cięższe.
Przyjaciel.
Kiedy jesteśmy młodzi, rozdajemy ten tytuł jak cukierki na festynie.
Potem życie robi swoje.
Zabiera ludzi.
Zdejmuje maski.
Sprawdza deklaracje.
I nagle okazuje się, że połowa osób, które mówiły „zawsze”, miała na myśli „dopóki jest łatwo”.
Przyjaźń przypomina stary most nad rwącą rzeką.
Nie zachwyca wyglądem.
Nie świeci.
Nie robi wrażenia na Instagramie.
Ale kiedy przychodzi powódź, idziesz właśnie po nim.
I albo wytrzyma…
albo razem z nim wpadasz do wody.
Dla mnie przyjaźń to człowiek, który zna wszystkie moje wersje.
Tę w szpilkach.
Tę w dresie.
Tę, która zarządza firmą.
I tę, która siedzi w kuchni o północy, patrzy w kubek zimnej herbaty i nie ma już siły udawać, że wszystko jest dobrze.
To ktoś, kto potrafi powiedzieć:
„Roma, mylisz się.”
I zostać.
Bo lojalność nie polega na przytakiwaniu.
Lojalność polega na tym, że prawda jest ważniejsza niż święty spokój.
To ktoś, kto nie nosi Ci walizek przez życie.
Ale kiedy pęka uchwyt…
łapie za drugi koniec.
I niesie razem z Tobą.
Wiecie, co jest najpiękniejsze?
Że przyjaciele są jak latarnie morskie.
Nie odpędzą sztormu.
Nie zatrzymają fal.
Nie poprowadzą statku za ster.
Ale kiedy wokół jest ciemno i nie wiesz już, gdzie jest brzeg…
świecą.
Tylko tyle.
I aż tyle.
Mam w swoim życiu kilka takich latarni.
Kilka osób, do których mogę zadzwonić o drugiej w nocy.
Nie po radę.
Nie po rozwiązanie.
Po obecność.
Bo człowiek najczęściej nie tonie dlatego, że nie zna odpowiedzi.
Tonie wtedy, kiedy wydaje mu się, że został sam.
A ja nie zostałam.
I dlatego jestem naprawdę cholernie bogata. ❤️

Cudownie czytać takie słowa! Uwielbiamy z Wami pracować ❤️

📊📚 Z okazji Dnia Księgowej składamy najserdeczniejsze życzenia wszystkim osobom, które każdego dnia z ogromną dokładnością, cierpliwością i zaangażowaniem dbają o porządek w finansach. 💙

Niech każda kolumna się zgadza, terminy nie zaskakują, a codzienna praca przynosi satysfakcję i uznanie. Życzymy wielu sukcesów zawodowych, nieustającej energii oraz powodów do uśmiechu – nie tylko w czasie zamknięcia miesiąca! 😊🌷

Serdeczne podziękowania kierujemy do naszej Pani Księgowej - Biuro Rachunkowe RK Roma Kamrowska. Dziękujemy za profesjonalizm, dokładność i sumienność!🩷🙌

Dziękujemy za Waszą profesjonalność i odpowiedzialność. Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Księgowej! 🎉📑💐

Gdyby ktoś powiedział mi 30 lat temu, że zostanę księgową, wybuchłabym śmiechem.
Takim szczerym. Do łez.
Bo moje dzieciństwo wyglądało mniej więcej tak:
Mama siedzi nad wielką księgą zwaną „amerykanką”.
Ja siedzę obok.
Kalkulator większy ode mnie.
I słyszę:
– Romcia, sprawdź sumę.
A ja w środku umieram.
Naprawdę.
Patrzyłam na te kolumny cyfr jak na najgorszą karę wymyśloną przez ludzkość.
Dlatego robiłam wszystko, żeby księgową nie zostać.
Było zarządzanie.
Był ISO.
Były wielkie plany i jeszcze większe ambicje.
A potem życie, które ma poczucie humoru większe niż ja, posadziło mnie przy biurku i powiedziało:
– Kochana, usiądź. Policzymy sobie podatki.
I przepadłam.
Bo okazało się, że podatki są trochę jak kryminał.
Są tropy.
Są zagadki..
Czasem jest też trup w postaci kontroli skarbowej.
I nagle odkryłam, że to uwielbiam.
Do tego stopnia, że dziś liczę wszystko.
Drzewa przy drodze. 🌳
Lampy na parkingu.
Nagrobki na cmentarzu.
Nie wiem, czy to już pasja, czy jednostka chorobowa wymagająca konsultacji specjalisty. 😅
Ale jedno wiem na pewno.
Nie dostałam firmy.
Nie dostałam pieniędzy na pierwszy segregator.
Dostałam coś znacznie cenniejszego.
Zaufanie.
Klientów, którzy powiedzieli:
„Spróbujmy.”
Pracowników, którzy powiedzieli:
„Idziemy z Tobą.”
Ludzi, którzy uwierzyli we mnie często wcześniej niż ja sama.
I tak krok po kroku z dziewczyny, która nie chciała liczyć cyferek, stałam się kobietą, która dziś zarządza firmami, zespołami, restauracją, hotelem, projektami i ciągle ma apetyt na więcej.
Bo ja chyba po prostu lubię budować.
Firmy.
Ludzi.
Marzenia.
A dziś rano wydarzyło się coś jeszcze.
Zapaliła mi się w głowie mała lampka.
A może... studia na Koźmińskim?
I natychmiast odezwał się rozsądek:
Romo, nie jesteś już trochę za dojrzała?
Na co druga część mnie odpowiedziała:
A od kiedy rozwój ma datę ważności?
Więc kto wie.
Może jeszcze niejedną rzecz policzę.
I niejednym pomysłem Was zaskoczę.
A dziś świętuję.
Dzień Księgowego.
Z kawą w ręku.
Z badaniem sprawozdania finansowego w kalendarzu.
I z ogromną wdzięcznością.
Bo choć całe życie uciekałam przed księgowością...
To ona dogoniła mnie pierwsza.
I okazała się jedną z najpiękniejszych przygód mojego życia. ❤️

49 rozmów telefonicznych

Czterdzieści dziewięć

Nie wiem, czy to jeszcze dzień pracy, czy już jakaś konkurencja olimpijska dla osób z ADHD 😉

Od rana byłam księgową, hotelarką, restauratorką, rekruterką, psychologiem, strategiem, mediatorem, specjalistką od sukcesji i kobietą od:

– Romo, masz chwilę?

Nie miałam

Ale oczywiście znalazłam

I wiecie co?

Dzisiaj zachwycam się sobą

Tak zwyczajnie

Bo czasami człowiek powinien

Nie zawsze trzeba wyliczać sobie błędy, porażki, zmarszczki i źle podjęte decyzje

Czasami można spojrzeć na siebie i pomyśleć:

„Babe, Kamrowska, dajesz radę”

Bo projekty nie rodzą się w Excelach

One rodzą się między pierwszą kawą a dwudziestą rozmową

Między pomysłem a odwagą

Między „to się nie uda” a „potrzymaj mi kawę, zaraz pokażę”

I właśnie wtedy przyszła do mnie pewna myśl

Chciałam ponarzekać na młodych

Ale chyba bardziej na nas

Bo coraz częściej spotykam młodych ludzi, którzy mają perfekcyjnie ułożone brwi, świetne zdjęcia w social mediach i ogromny problem z powiedzeniem zwykłego „dzień dobry”

Piękne dziewczyny

Mądre dziewczyny

Tylko czasami bardziej uczone pozowania niż rozmowy

A przecież człowieka poznaje się nie po filtrze

Tylko po tym, jak traktuje innych ludzi

Pamiętam siebie jako dwudziestolatkę

Profesor zapytał mnie kiedyś:

– Romo, jak minęła podróż?

A ja opowiedziałam mu wszystko 😅

Patrzył chwilę i powiedział:

– Romo, to było pytanie grzecznościowe

Zapamiętałam na całe życie

Bo życie jest najlepszym nauczycielem

Znacznie skuteczniejszym niż mama powtarzająca po raz dwudziesty:

– Powiedz dzień dobry

I wiecie co?

Prędzej czy później świat wystawia rachunek za brak wychowania

I to jest ten rodzaj podatku, którego nie da się odliczyć 😉

Dlatego coraz bardziej marzy mi się uczenie młodych nie tylko podatków i biznesu

Ale też rzeczy prostych

Jak podać rękę

Jak patrzeć w oczy

Jak słuchać

Jak być człowiekiem

Bo dyplom można wydrukować

Zdjęcie można poprawić

Ale klasy i kultury osobistej nie da się zamówić przez internet

Bo życie, w przeciwieństwie do Instagrama, bardzo szybko weryfikuje, co jest filtrem, a co charakterem ❤️