Meres

Od niedawna jestem tak zszokowany złem, jak nigdy wcześniej. Nie dlatego, że się pojawiło. Zło było obecne od początku historii człowieka. Nie dlatego, że ludzie grzeszą. Grzeszyli zawsze. Zszokowało mnie, jak wielu pośród nas przestało nazywać zło złem. Jeszcze bardziej boli to, że wielu, po których byśmy się tego nigdy nie spodziewali, nie tylko je usprawiedliwia, ale oczekuje, by inni również uznali je za dobro lub przynajmniej przestali o nim mówić.

Największym zwycięstwem zła nie jest to, że człowiek upadnie. Największym zwycięstwem jest chwila, gdy przestaje widzieć, że upadł. Gdy sumienie milknie, a jego miejsce zajmują wygodne argumenty. Wtedy nie pyta już: „czy to jest zgodne z wolą Boga?”, lecz: „czy to mi odpowiada?”, „czy inni też tak robią?”, „czy ktoś ma prawo mnie oceniać?”. Tak rodzi się serce, które nie szuka prawdy, lecz usprawiedliwienia.

Chrystus nigdy nie usprawiedliwiał grzechu. Nikogo nie odrzucał, ale też nikomu nie powiedział, że zło przestało być złem. Jego miłosierdzie zawsze prowadziło do nawrócenia, nigdy do samozadowolenia w grzeszeniu. Miłość bez prawdy nie jest miłością - jest obojętnością. A prawda bez miłości staje się surowością. Jezus przyniósł jedno i drugie: prawdę, która leczy, i miłość, która podnosi.

Może więc największym pytaniem nie jest dziś: „co dzieje się z innymi?”, ale: „co dzieje się z naszymi sumieniami?”. Czy jeszcze pozwalamy Bogu je kształtować, czy raczej próbujemy naginać Ewangelię do własnych wyborów i wygody? Bóg zawsze przebacza temu, kto przychodzi z pokorą. Nie może jednak uleczyć serca, które uparcie twierdzi, że nie potrzebuje uzdrowienia.

Prawdziwa wolność zaczyna się tam, gdzie kończy się chaos naszych własnych oczekiwań. Często myślimy, że musimy opróżnić swoje życie ze wszystkiego, by znaleźć spokój. A tak naprawdę chodzi o właściwą hierarchię – o to, by w sercu zrobić miejsce na to, co najcenniejsze. Nie bój się zburzyć starych schematów, by na ich miejscu mogło powstać coś trwałego i prawdziwego. ✨

Często patrzymy na kogoś i myślimy, że ma wszystko idealnie poukładane. Ale prawda jest taka, że każdy z nas to „plac budowy”. 🏗️

Usłyszałem dzisiaj ten kawałek „Faith Under Construction” i mocno mnie zainspirował, bo idealnie pasuje do tego, co ostatnio przeżywam. Nie musisz być od razu mistrzem świata i mieć wszystkiego dopiętego na ostatni guzik, żeby iść przed siebie z podniesioną głową. Ja też wciąż się uczę, popełniam błędy i składam to wszystko do kupy dzień po dniu. 🙌🏼

Ważne, żeby się nie zatrzymywać i być szczerym ze samym sobą. Budowanie charakteru zajmuje czas, więc nie ma co się spinać, że jeszcze nie jesteśmy u celu. Cieszę się z tego co jest, ale robię swoje dalej. 💪🏼💚

Dajcie sobie czas, nic nie przychodzi od razu.

2 maja stuknęło mi 37 lat. 🎂 Dzisiaj patrzę na ten czas z ogromną wdzięcznością. Dziękuję Bogu za dar życia i za to, że mogę doświadczać świata tutaj, na ziemi. Każdy dzień to dla mnie lekcja tego, jak zbliżyć się do Niego i uczyć się kochać tak, jak On nas kocha.

Dziękuję Bogu za życie, za rodziców, brata i całą rodzinę. Za żonę, która jest wymodlonym cudem w moim życiu. Dziękuję za każdą napotkaną osobę na mojej drodze przez te blisko cztery dekady.

Uczę się kochać, uczę się żyć pełnią i doceniać zarówno te piękne, jak i te trudniejsze momenty. Wszystko to kształtuje mnie jako człowieka i dziecko Boże. Cieszę się, że tu jestem! 🌍🤍

🕊️ Wierzę, że nadejdzie ten jeden dzień,
Gdy moje słowo ciałem stanie się,
Pełen Bożej łaski śnię ten sen,
Dzisiaj wiem, że naprawdę kocham Cię! 🤍