Izes

Zastanawiam się czasem czy nie istnieje jakieś tajemnicze obciążenie genetyczne, które sprawia, że człowiek z uporem wybiera muzykę tak płaską, że można by nią wyrównywać chodniki.
Muzyczna anhedonia najgorzej.
Jeśli odkrywanie nowych struktur harmonijnych, brzmieniowych oraz rytmicznych wywołuje u Ciebie wzdryg, to powiedzmy jasno... jesteś muzycznym ignorantem.
PRO TIP: prawdziwa frajda zaczyna się tam, gdzie kończy autopilot, a włącza ciekawość.

fot. Dawid Weisbrodt

Ostatnio przypadkowo spotkałam znajomą, która mijając mnie powiedziała „graj, bo kto ma grać, jak nie Ty”. Tylko o jaką loterię chodziło? Nie zdążyłam zapytać. Na wszelki wypadek zagrałam w lotto.

David Axelrod na serduszkowy dzień (link w komentarzu) z utworem samplowanym przez mistrza DJ Shadow (Midnight in a perfect world). Axelrod przez długi czas był przeciwnikiem samplowania jego muzyki (a samplowany był często), bo uważał, że odbiera to muzykom pracę. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych sampli kiedykolwiek użytych jest właśnie od niego - pojawił się w utworze Dr Dre i Snoopa (oryginał David Axelrod „The Edge”). A nawiązując do Dre właśnie, powiedzcie, jak może on być tak zachłannym, żeby reklamować najbardziej znany program AI do robienia muzyki?

I łącząc kropki niech nawet nikt nie pomyśli, że samplowanie z początku było tym, czym teraz jest robienie muzyki za pomocą AI i świadczy to o rozwoju technologii.

A Baxter Dury - lubicie? W jednym z utworów cytuje wokalem linię melodyczną „The Fly” Davida. Można by wymieniać długo wpływ Axelroda na kolejne pokolenia. Co innego inspirować się i tworzyć na tej bazie nowe, a co innego… a… zresztą 🙂 Wracam do słuchania, bo przy połączeniu jazzu z instrumentami orkiestrowymi robi się cieplej na sercu, magia lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Idealne na dzisiaj i resztę roku. Albo taki Marc Moulin ☺️

„How the Good Guys Finally Won”.
Kanye West mówi, że cudze historie opisane na Reddit pomogły mu zrozumieć własną chorobę. Dzięki czemu się zreflektował, że czas na skruchę i przeprasza za swoje faszystowskie zachowania, uff.
To ważne, bo branża muzyczna ma większy wpływ na świat, niż mogłoby się wydawać (z tych dobrych LIVE AID! 1985, czy ostatnio Doda w patoschroniskach) niż żądni pieniądza i układów politycy…. Nie bez powodu zestawiam Panią Minister Kultury oraz Dodę, bo jedna i druga jest tak jak ja - z Ciechanowa. I nagle się okazuje, że to nie "kultura", a serce jest wartością nadrzędną. Reszta to tylko hałas.
Mój najnowszy idol miłosz brzeziński w jednym ze swoich podcastów zwraca uwagę, że najwięcej uczymy się na błędach innych, nie swoich.
Co więc wiemy z błędów historii? Głównie, że każde umniejszanie i znęcanie się na słabszych to ukrywanie przed sobą własnego bardzo niskiego poczucia wartości.

Historia przypomina także, że dobrzy ludzie ostatecznie mogą zwyciężyć („How the Good Guys Finally Won”, czyli Breslin o aferze Watergate i ustąpieniu z urzędu prezydenta Nixona).

Zdjęcie z koncertu HEDONE wykonane przez Petr Voneš podczas Festiwalu HOYM w Zabytkowa Kopalnia IGNACY.

Niesamowite jak dużym kołem czasami trzeba obejść życie, ile ewidentnych znaków, wskazówek, aluzji, wręcz miliona migających strzałek jest potrzebnych, żeby dotrzeć… z powrotem do korzeni. Dzisiaj taki komentarz otrzymałam (w odpowiedzi do mojej zaczepki) od Tomasz Pągowski, który wraz z Moniką robią świetną robotę designerską - i którzy do świata muzyki, myślę, jeszcze wrócą.
Otóż o korzenie chodzi, Kochani, korzenie!
Siedzę i dłubię w dźwiękach i słowach. A mogłabym kliknąć „zrób utwór w takim i takim stylu mój ty przyjacielu AI” i utwór byłby za moment załączony w komentarzu do tego posta. Mogłabym, ale nie chcę :) Wśród zdjęć z realizacji wnętrzarskich Pągowski Studio znalazłam foto z otwartą książką na cytacie Alberta Einsteina „Prawdziwa sztuka to taka, która powstaje dzięki potrzebie tworzenia”. Tworzenia - nie kliknięcia „zrób za mnie”.

Oczywiście jest to temat na obszerną dyskusję pt. kiedyś to było. Mój dobry ludzki przyjaciel powiedział jakiś czas temu (pozdrowienia dla Janosika) - zobacz, teraz młodzi te nasze muzycznie ulubione lata 90te pewnie odbierają tak samo, jak my odbieraliśmy lata 60te, bo to ten sam odstęp czasowy.

A w tle gra Beanfield - Charles (1997).

Uwielbiam moje muzyczne korzenie. Zarówno jako źródła inspiracji, jak i fundamentu mojej metodyki tworzenia. Poczekajcie jeszcze chwilę na nowe.

Pewnego dnia wyszedł. Dla wielu zamknął rozdział życia czarną gwiazdą, ale dla mnie to nie było pożegnanie. To było zaproszenie do tańca Danse macabre - ustawił światła, włączył muzykę i wyszedł. Do dziś nie potrafię słuchać Blackstar.
Mimo wszystko jestem mu wdzięczna, że opanował się na czas - z dragami pod koniec lat 70. i z fajkami (wiele lat później, ale jednak), dzięki czemu mógł nagrać wiele wyjątkowych albumów.
Dziesięć lat temu 10 stycznia zmiotło mnie totalnie, ledwo byłam w stanie poprowadzić zajęcia z Photoshopa w szkole foto.
Jednak cokolwiek się wydarzy, muzyka nie przestaje grać, a ci co zostali tańczą dalej.
Put on your red shoes and dance the blues.
To the song they’re playin’ on the radio

David Bowie 🖤

Jest takie popularne wystąpienie Jacka Walkiewicza na TEDx, które opisuje jak przez lata jako Polacy uczyliśmy się patrzeć na świat i swoje możliwości. I to rezonuje i to jest, kurczę, piękne co czytam w komentarzach, bo dostaję poczucie wspólnoty i mobilizacji. Zbliża się Blue Monday, to idealny moment, żeby ponownie posłuchać Pana Jacka (link⤵️).
Nawiązując do treści - już nie piję, nie palę, nie było łatwo „wyjść" z tej knajpy z początku wypowiedzi, ale powiem Wam, że fajny ten spacer przed siebie.
Tylko mróz skwierczy pod butami. Zdjęcia z lata, bo zaraz lato, a latem będzie cieplej.

w tle utwór Leon Vynehall - Be Brave, Clench Fists

📷 Wojtek Szulc

2025 finiszowałam na scenie.
W 2026 marzy mi się nowy album The Chemical Brothers i możliwość zobaczenia ich jeszcze raz na żywo. Ale równie mocno marzy mi się świat, w którym wciąż słucha się albumów w całości. Takich, które zabierają w podróż.
I świat, w którym analogowe nośniki wciąż mają sens, uruchamiając swoją fizycznością inne zmysły, zanim pojawi się dźwięk.

W ramach koncertu BIELIZNA wykonałam cztery utwory trójmiejskiej legendy:
„Torreador”, „Miłość w Jugosławii”, „Śpij synku”, „Nie wolno”. Wykonanie jest na yt (linki⤵️).

Prawie 300 osób znających te piosenki na pamięć.
Gorąc jak zapowiedź lata, którego nam życzę.
I Spatif - miejsce, w którym w 2012 roku zaczynałam nowy rozdział życia premierą albumu „Emotional Risk”.
Trzynaście lat później bieliznowy występ był równie emocjonalnym wyzwaniem.
Utwory Bielizny (Goeringa) zabrzmiały po raz pierwszy z innym wokalem niż głos Jarka „Doktora” Janiszewskiego.
Ciężar historii. Odpowiedzialność.
I wdzięczność, że można je nieść dalej.

Pielęgnując w sobie ciepło oglądam live z erupcji Etny i słucham Piero Piccioni.

📷Rozalia Zaręba

1997 rok, pod choinką wymarzona kaseta magnetofonowa Apollo 440 „Electro Glide in Blue”. Jedyny dobry album tego zespołu, który stał się jednym z tych najważniejszych.
Posłużył mi jako soundtrack do sienkiewiczowskiej lektury „W pustyni i w puszczy”. Jak myślę o tym po…28 latach to pamiętam swoją ekranizację w wyobraźni jako coś na wzór „Diuny”. Takie rzeczy kształtują na całe życie.
Swoją drogą w 1996 i 1997 roku wydane zostały moje ulubione wydawnictwa, więc pewnie pojawi się tu trochę wspomnień. Zajechałam tę kasetę. W kolekcji mam jeszcze soundtrack „Lost in Space”, na którym poza Apollo Four Forty jest Juno Reactor, Fat Boy Slim, Propellerheads. Ach 🙂
Pięknych Świąt dla wszystkich 🎄

Trip hop - lubicie? Na Bandcamp właśnie pojawił się remix „Counterfeiter” w wykonaniu Meeting by Chance czyli Marcina Cichego ze Skalpel w jego najbardziej hipnotycznej odsłonie.
Jeden z tych utworów, które przypominają, że elektronika potrafi być równie otulająca, co bezczelnie chłodna. Remix wykonany został w 2014 roku. Na zdjęciach okładka singla przód-tył.
Jeśli lubicie trip-hop - koniecznie wpadnijcie posłuchać, link w komentarzu.

Wracam pamięcią do występu inaugurującego mój premierowy album Emotional Risk. Dlaczego o tym wspominam? Bo już za miesiąc 30 grudnia ponownie pojawię się w sopockim Spatifie, gdzie zaśpiewam cztery utwory zespołu Bielizna.
Zachował się wpis na stronie internetowej, który Arek Hronowski opublikował tuż po tamtym koncercie:
„Dobry wieczór. Premiera, debiut, koncert, performance, cisza, skupienie, komplet gości, wtorek, fajnie, dobrze, praca, i w ogóle. Premiera płyty ‘Emotional Risk’ debiutującej artystki IZES była godna. Była wydarzeniem, była sukcesem, była taka jak sobie to wyobrażaliśmy. W kraju popowym g*wnem płynącym takie perły są jak wrzód na dvpie największych artystów wszechświata. Jak go przetniemy to rozleje się na społeczeństwo i stanie się balsamem wszechobecnej pożogi muzycznej wśród emocjonalnie ubogiego pospólstwa. Dobranoc.”
Jest również archiwum, z którego wciąż można pobrać paczkę ZIP ze zdjęciami Krzysztofa Sadowskiego (jedno z nich publikuję). Film niestety już się nie ładuje - koniec czasów Adobe Flash Player :)⌛️
Tak właśnie było 13 lat temu.
Nie pamiętałam, że koncert odbył się we wtorek.
Pamiętam za to ilość osób zaangażowanych i obecnych na wydarzeniu, na myśl o których robi mi się ciepło w sercu.
Link do spatifowej strony w komentarzu.

“Bycie ofiarą jest częścią tożsamości narodowej Polaków. Są po prostu Afroamerykanami Europy" - stwierdził polityk AfD Fabian Keubel. O, człowieku… na dowód daję foto z 2010 roku (Izes “Purgatory’s Gate”). Dodatkowo kiedyś miałam zwyczaj mówić, że w moich żyłach płynie czarna krew, bo całym moim sercem kocham muzykę ciemnoskórych z jej groovem, wyczuciem, duchowością. Bez nich nie byłoby bluesa, jazzu, soulu, r’n’b, funku czy muzyki gospel…rapu, hip-hopu… Bylibyśmy ubożsi duchowo. Z perspektywy muzyka to wręcz żałuję, że nie mam genów afroamerykańskich!
Zwolennicy Mentzena i innych Braunów, błagam, zastanówcie się jeszcze nad swoimi poglądami.

W tle słychać Joannę Newsom - Have on on me
“But there is nothing I adore, apart from that whore's black heart”🖤
Dużo miłości z mojego bijącego czernią serca dla Was wszystkich.