Espanolia

„A będziemy dzisiaj grać?” — to pytanie słyszę bardzo często. I tak, gramy. Karty, kostka, Kahoot, zbieranie punktów. Gry na lekcjach hiszpańskiego są stałą częścią moich zajęć.
Tylko że każda gra językowa ma swoje zadanie: konkretne słowo albo reakcję po hiszpańsku. Nauka przez zabawę działa wtedy, gdy zabawa naprawdę uczy. Dziecko ma czuć, że się bawi. Ja muszę mieć pewność, że ćwiczy.
Grasz z dzieckiem w domu w coś, co przy okazji uczy? Napisz w komentarzu, w co.

espanolia

Uczeń powiedział mi kiedyś pod koniec roku:

„Ten hiszpański jest fajny, ale mama mówi, że bardziej przydałby się niemiecki”.

I to zdanie dobrze pokazuje, co dzieje się czasem przy wyborze języka obcego.

Dziecko może polubić hiszpański. Może dobrze czuć się na lekcji. Może mieć pierwsze poczucie, że ten język jest „jego”.

A potem słyszy, że inny język będzie rozsądniejszy.

Rozumiem rodziców, którzy myślą o przyszłości dziecka. Sama też patrzę na naukę języka bardzo praktycznie. Ale przy lekcjach hiszpańskiego dla dzieci trzeba zostawić miejsce na jeszcze jedno pytanie:

co uczeń widzi w tym języku dla siebie?

W ostatniej części pokażę, co mogę zrobić z taką odpowiedzią na zajęciach w małej grupie.

Ten sam język, ten sam nauczyciel, podobny materiał. A jednak lekcja hiszpańskiego może wyglądać zupełnie inaczej, jeśli uczeń nie miał wpływu na wybór języka.

W szkole język często wynika z planu lekcji i możliwości szkoły. Na zajęciach dodatkowych decyzję często podejmuje rodzic. W obu sytuacjach uczeń może usłyszeć: „musisz się uczyć”.

I wtedy samo pytanie „czemu się nie angażujesz?” bywa za szybkie.

Przy nauce hiszpańskiego ważne jest też to, czy dziecko znalazło swój powód. Czy widzi w tym języku coś swojego. Czy ma miejsce, żeby powiedzieć: „to mnie ciekawi” albo „nie wiem, po co mi to”.

W tej części serii mówię właśnie o tym wyborze. Bo przebieg lekcji hiszpańskiego zmienia nie tylko czas i liczba uczniów, ale też to, czy uczeń ma jakikolwiek udział w odpowiedzi na pytanie: po co ja się tego uczę?

W szkolnej lekcji hiszpańskiego liczba uczniów zmienia więcej, niż widać na pierwszy rzut oka.

Bo jedno pytanie zadane całej grupie to nie jest „chwilka”.

Uczeń musi usłyszeć pytanie, zrozumieć je, znaleźć odpowiedź, czasem się pomylić, dostać reakcję nauczyciela i spróbować jeszcze raz.

Przy 10–15 osobach robi się z tego realny kawałek lekcji.

I nie chodzi o to, że nauczyciel nie chce dać każdemu uwagi. Czasu po prostu nie da się rozmnożyć.

W tej części pokazuję, dlaczego lekcje hiszpańskiego w szkole i zajęcia prywatne mogą wyglądać inaczej, nawet gdy prowadzi je ten sam nauczyciel.

W kolejnym odcinku będzie o czymś, czego nie da się policzyć w minutach: kto właściwie wybrał ten język.

Uczyłam hiszpańskiego w szkole podstawowej. Znam ten moment, kiedy patrzysz na zegarek i zastanawiasz się, czy zdążysz jeszcze usłyszeć każdego ucznia i wprowadzić coś nowego.

Dziś prowadzę tylko zajęcia prywatne i tworzę materiały do samodzielnej nauki oraz dla innych nauczycieli. Nadal jestem tą samą nauczycielką, ale pracuję na innych zasadach. W tej serii pokażę, co konkretnie wpływa na przebieg lekcji hiszpańskiego.

Na początek biorę szkolne 45 minut. Co nauczyciel musi w nich zmieścić, zanim każdy uczeń dostanie szansę odpowiedzieć po hiszpańsku? W następnej części do tego czasu dołożymy liczbę osób w grupie.

Nie chwalę za wszystko, bo…

„Super!” powtórzone dwadzieścia razy w ciągu lekcji nie znaczy już nic.

Dziecko, które słyszy pochwałę tylko wtedy, kiedy na nią zapracowało, wie, ile jest warta.

Najprostsza domowa powtórka: dziecko na chwilę zostaje nauczycielem.

Niech nauczy Cię trzech słów. Bez kartkówki przy stole i odpytywania z listy.

Co wybieracie dziś: trzy słowa, kolory czy piosenkę?

Po miesiącu nauki hiszpańskiego nie obiecuję płynnych rozmów.

I dobrze.

Bo na początku szukam czegoś innego:
czy uczeń łapie pierwsze słowa,
czy zaczyna reagować,
czy próbuje mówić,
czy rozumie, że hiszpański służy do komunikacji.

To nie musi wyglądać efektownie po kilku lekcjach.

Ale powinno być widać, że język zaczyna pracować.

Dobry start jest ważniejszy niż szybki efekt na pokaz.