Subiektyw

Po własnych śladach.
Tropem odnalezionych opowiadań mojej babci, robię małe wyprawy.
Na pamiątkę spotkań z własną historią, fotografuję przy użyciu podwójnej ekspozycji miejsca z opisanych historii, które odwiedzam oraz rodzinne fotografie.
Wybrane fotografie pochodzą z Grochowych Łąk, Szeląga, ul. Wielkiej w Poznaniu.
Za ten zestaw otrzymałam wyróżnienie od za co pięknie dziękuję!
https://fineartphotoawards.com/winners-gallery/fapa-2025-2026/amateur/open-theme/hm/24891

Berlin, kilka dni w lutym, kilka ujęć na pamiątkę.

Podczas zimy nasuwała mi się myśl, że to my jesteśmy jednak tłem do rzeczywistości przyrody. Tak dużo dzieje się wokół nas, ale bez nas, bez naszego wpływu i naszej świadomości.

Ale się w nocy działo na niebie!

Puszcza Zielonka. Zimno, wietrznie, ale i tak cudnie, bo mieszkam zaraz obok.
Samych dobrych dni życzę w nowym roku, trochę spokoju i oddechu w tym szalonym pędzie świata.

Dom Taty. Jesień.
Mija kolejny rok. Robię ostatnie fotografie i porządki. Robię co mogę, by nieobecności było mniej.
Na zimę schowam się w innym miejscu, ale wiosną wrócę.

Czy mogę jeszcze na chwilę z kolorami jesieni? Nie zdążyłam nacieszyć się, już przeminęły... Boję się, że zimę przegapię, gna wszystko i wszyscy.
Dziś na dworze biało, za chwilę biała głowa... Ech.

Warszawa, Chopin, muzea, spacer, jesień...

Islandia. Woda, woda i jeszcze raz woda wokół, i to co się z nią wiąże.
Wodospady w ilościach i wielkościach takich, że człowiek przestaje je liczyć i próbować zapamiętać nazwy.

Islandia, ciąg dalszy. Gdziekolwiek się nie zatrzymaliśmy, gdziekolwiek nie poszliśmy, czy daleko czy blisko, przestrzeń zachwycała, wciągała. Nie wiem jak to możliwe, pierwszy raz przez 14 dni, dzień za dniem byłam zachwycona kolejnym miejscem, jak małe dziecko. Każda noc gdzieś indziej, każdy dzień odmienny, a sama jazda samochodem i obserwacja wszystkiego co mijamy uszczęśliwiała.