Progressus

„To samo środowisko pracy” nie działa tak samo na wszystkich.
I właśnie od tego zaczęliśmy webinar o neuroróżnorodności i well-beingu.

Podczas spotkania dla Helping Hand rozmawialiśmy o tym, jak organizacje mogą wspierać osoby neuroatypowe i wysoko wrażliwe - nie poprzez „specjalne traktowanie”, ale tworzenie środowiska, w którym różni ludzie mogą realnie dobrze funkcjonować.

Dużo mówi się dziś o efektywności, odporności psychicznej czy zaangażowaniu pracowników. Tylko że czasem problemem nie jest brak kompetencji czy motywacji, ale przeciążenie bodźcami, chaos komunikacyjny albo środowisko stworzone wyłącznie pod jeden styl funkcjonowania.

Rozmawialiśmy m.in. o:
• tym, dlaczego osoby z ADHD często świetnie działają pod presją i w zmianie, ale mogą mieć trudność z długotrwałym skupieniem,
• jak osoby w spektrum autyzmu potrafią dostrzegać wzorce i szczegóły niewidoczne dla innych,
• dlaczego część osób wysoko wrażliwych szybciej się przeciąża, mimo ogromnego zaangażowania i sumienności,
• i co organizacja może zrobić małymi zmianami, żeby nie wypalać ludzi, którzy często są jednocześnie bardzo wartościowymi pracownikami.

Padło też ważne pytanie:
ile osób w pracy codziennie „maskuje” swoje trudności tylko dlatego, że boi się oceny albo niezrozumienia?

Coraz więcej firm zauważa, że neuroróżnorodność to nie „problem HR-owy”, ale realny temat związany z dobrostanem, retencją i wykorzystaniem potencjału ludzi. I dobrze, że ten temat zaczyna wybrzmiewać coraz głośniej.

A Wy?
Czy w swoich organizacjach widzicie już zmianę w podejściu do neuroróżnorodności i dobrostanu pracowników? 💚

🫂 Maj w Helping Hand to miesiąc celebrowania różnorodności. Tej obecnej w sposobie myślenia, działania i budowania relacji.

Różnorodność wpływa na to, jak współpracujemy, podejmujemy decyzje i dbamy o zdrowie psychiczne. W maju skupiamy się na tym, jak świadomie ją uwzględniać i wzmacniać w codziennym funkcjonowaniu.

Dlatego w ramach miesiąca tematycznego przygotowaliśmy serię wydarzeń i materiałów, które pomagają lepiej rozumieć siebie i innych oraz budować bardziej inkluzywne środowisko pracy i życia.

Na naszych użytkowników w każdym miesiącu czeka kilkanaście wydarzeń na żywo - poniżej wybrane z nich:
◾ Aneta Kaniewska opowie o tym, jak funkcjonować, gdy bliska osoba się zmienia i gdzie przebiega granica między troską a bezradnością
◾ Natalia Orenczak pokaże, jak wspierać osoby neuroatypowe i wrażliwe, by wzmacniać ich dobrostan i zaangażowanie
◾ Jarosław Gibas przyjrzy się mechanizmowi poszukiwania aprobaty i jego wpływowi na nasze wybory
◾ Anna Dobrzańska wyjaśni, jak ciało sygnalizuje stres poprzez bóle, napięcia i migreny
◾Aleksandra Korotko pokaże, jak działa neuropsychologia decyzji i jak świadomie zarządzać procesami poznawczymi
◾ Magda Ostrowska przybliży temat lęku i jego różnych odsłon w codziennym funkcjonowaniu

W tym miesiącu pojawią się także nasze cykliczne wydarzenia, m.in.:
▪️ „Kwadrans z Mileną” – o byciu między bliskością a samotnością i potrzebie bycia widzianym
▪️ „Okiem Seksuologa” – o zdrowiu psychicznym i seksualnym gejów, lesbijek i osób biseksualnych

🫂 Maj w Helping Hand to zaproszenie do celebrowania różnorodności jako fundamentu zdrowych relacji i współpracy.
📌 Zadbaj o well-being z Helping Hand. Chcesz poznać nasze plany na maj? Dołącz do newslettera: helpinghand.hh24.pl/newsletter

Dwa zupełnie różne miejsca, temat ten sam - wczoraj zakład karny, dziś zespół marketingu.

A jednak bardzo podobne wyzwania.

Niezależnie od tego, gdzie ktoś pracuje i w jakiej jest roli, wracamy do tego samego: komunikacji, emocji i relacji między ludźmi. Zmienia się kontekst, ale mechanizmy zostają te same.

To jest coś, co w tej pracy lubię najbardziej - ta różnorodność i jednocześnie to, jak bardzo jesteśmy do siebie podobni 💚.

Co u Was najczęściej psuje komunikację w zespole - emocje, tempo pracy czy coś innego?

„Szef powiedział, że nie znajdę innej pracy.”

To był jeden z komentarzy, który pojawił się podczas ćwiczenia na szkoleniu „Exit interview”, które prowadziłam wczoraj.

Poprosiłam uczestników, żeby przypomnieli sobie swoje ostatnie odejście z pracy i rozmowę z przełożonym.

I zaczęło się:
– „nie było żadnej rozmowy”
– „bałem się reakcji”
– „brak zrozumienia”
– „rozmowa była krótka… albo w ogóle jej nie było”

Z drugiej strony pojawiały się też pojedyncze sygnały:
– „rozmowa przebiegła spokojnie”
– „ze zrozumieniem”

I to jest dla mnie najciekawsze.

Bo exit interview to nie jest rozmowa „na koniec”. To moment, który bardzo często zostaje z pracownikiem na długo i wpływa na to, jak będzie mówił o firmie.

W teorii mamy strukturę, pytania, proces.
W praktyce decyduje coś innego:

👉 czy pracownik czuje się bezpiecznie,
👉 czy może powiedzieć coś niewygodnego,
👉 i czy ktoś naprawdę chce to usłyszeć.

Bo szczerość nie pojawia się dlatego, że zadajemy pytania. Pojawia się wtedy, gdy druga strona czuje, że nie musi się bronić.

I może właśnie dlatego niektóre organizacje dowiaduje się, dlaczego ludzie odchodzą… dopiero na końcu.

A jak wyglądała Twoja rozmowa przy odejściu z pracy?

Dlaczego ktoś rezygnuje z pracy, którą kocha i która dla wielu jest „pracą marzeń”? Dlaczego ktoś znika z YouTube, mając miliony wyświetleń pod ostatnim filmem?

O tym rozmawialiśmy ostatnio podczas szkolenia o przeciwdziałaniu wypaleniu zawodowemu. Pokazałam Uczestnikom historię Kai z kanału Globstory.

Miliony wyświetleń.
Podróże po świecie.
Dla wielu osób - idealna praca.

A jednak w pewnym momencie Kaja zniknęła.

Bo nawet w pracy, która z zewnątrz wygląda jak „spełnienie marzeń”, można się wypalić. Czasem z zewnątrz wszystko wygląda dobrze.
A w środku człowiek jest już bardzo zmęczony.

Psychologia opisuje to dość jasno. Christina Maslach wskazuje trzy elementy wypalenia zawodowego:
• wyczerpanie emocjonalne
• cynizm i dystans wobec pracy
• spadek poczucia skuteczności

A skala zjawiska jest naprawdę duża.

📌 Według badań nawet 23–35% pracowników w Polsce doświadcza wypalenia zawodowego, a 78% deklaruje przynajmniej jeden jego objaw.

📌 W 2024 roku wystawiono też ponad 1,6 mln zwolnień lekarskich z powodu problemów psychicznych, które często są związane z długotrwałym przeciążeniem i stresem w pracy.

Dlatego podczas warsztatów rozmawiamy nie tylko o tym, jak zapobiegać wypaleniu. Rozmawiamy też o tym, jak odzyskiwać wpływ na swoją pracę i energię do działania. Bo czasem problemem nie jest sama praca. Problemem jest to, że przestajemy mieć na nią wpływ.

Jestem ciekawa Waszych obserwacji.

Po czym w zespołach najczęściej widać pierwsze sygnały wypalenia?

Większość konfliktów w pracy nie zaczyna się od wielkich problemów.
Zaczyna się od drobnych zachowań, które z czasem zaczynają niszczyć relacje w zespole.

Wczoraj prowadziłam warsztat online dotyczący zasad współżycia społecznego w środowisku pracy.

To jeden z tych tematów, który w organizacjach często pojawia się dopiero wtedy, gdy napięcia w zespole zaczynają być już bardzo widoczne.

W praktyce wiele trudnych sytuacji w pracy rodzi się z pozornie drobnych zachowań:

– ironicznych komentarzy
– publicznego podważania czyjejś pracy
– ignorowania granic innych osób

Z czasem takie zachowania zaczynają wpływać na atmosferę, współpracę i poczucie bezpieczeństwa w zespole.

Dlatego rozmowa o zasadach współżycia społecznego w pracy to w gruncie rzeczy rozmowa o kulturze relacji i odpowiedzialności za to, jak traktujemy innych ludzi.

Temat prosty w nazwie.
Dużo bardziej złożony w praktyce.

Poprowadziłam kolejną interwencję kryzysową w organizacji.

Po nagłym, trudnym wydarzeniu, które dotknęło cały zespół.

Mogą to być sytuacje takie jak nagła śmierć pracownika, poważny wypadek, próba samobójcza czy inne zdarzenie traumatyczne destabilizujące funkcjonowanie zespołu.

W takich momentach firma nie potrzebuje motywacji ani warsztatu rozwojowego.
Potrzebuje stabilizacji, bezpiecznej przestrzeni na reakcje i mądrej komunikacji.

Prowadzę interwencje kryzysowe w formie spotkań grupowych oraz indywidualnych sesji wsparcia. Dla pracowników i menedżerów, w pierwszych godzinach i tygodniach po tym, co się wydarzyło.

Nie jest łatwo o tym pisać. To nie są „instagramowe” tematy…

Mam jednak nadzieję, że takie posty jak ten przypominają firmom, że w sytuacjach kryzysowych można (i warto) zapewnić pracownikom pierwszą pomoc psychologiczną.

Cieszę się, że coraz więcej organizacji decyduje się na takie wsparcie.

Czterodniowe warsztaty rozwojowo-terapeutyczne „Powrót do siebie” na śródziemnomorskiej Malcie dobiegły końca.

To był intensywny proces.
W kameralnej grupie dziesięciu osób pracowaliśmy nad emocjami, przeciążeniem, relacjami, granicami i tym, jak funkcjonujemy na co dzień - w pracy i poza nią.

To był mój pierwszy workation w takiej formule.
I chyba mogę powiedzieć, że go polubiłam.

Plusem było dla mnie to, że jedzenie, miejsce i regeneracja stają się częścią doświadczenia, a nie tylko przerwą między kolejnymi punktami programu.
Baseny, dobre jedzenie, morze - nie były atrakcjami, ale elementami regulacji po głębokiej pracy.

Moja rola w tym wyjeździe to facylitacja procesu grupowego. Dbanie o jego przebieg, bezpieczeństwo i cel.
Resztę zrobiła grupa.

Dziękuję Uczestnikom za zaufanie i gotowość do pracy.
I dziękuję Bartłomiej Łukaszczyk za dopięcie całej organizacji, umów i logistyki. Szczególnie w czasie, gdy byłam na zwolnieniu po wypadku. Bez tego ten projekt nie miałby szans się wydarzyć.

Wracam z poczuciem, że to był bardzo dobry czas.
I że warto robić rzeczy, które mają sens 💚.

To był dla mnie trudny rok.
Pełen wydarzeń i emocji, na które nie da się przygotować…

A jednak, gdy patrzę na niego z boku, widzę też ważne rzeczy, które zrobiłam pomimo tego wszystkiego.

📌 Rozwój
• ukończyłam czteroletnią Szkołę Psychoterapii
• rozpoczęłam studia magisterskie z psychologii
• zamknęliśmy Szkołę Trenerów Kompetencji Miękkich Progressus, aby zrobić miejsce na mój rozwój i więcej życia poza pracą
• dostałam diagnozę ADHD, która wiele mi wyjaśniła i pozwoliła z większą łagodnością spojrzeć na siebie

👩🏻‍🏫 Liczby
• przeprowadziłam 52 dni szkoleń
• udzieliłam ponad 387 godzin wsparcia psychologicznego, kryzysowego i coachingowego
• wspierałam zespoły w sytuacjach nagłej straty współpracownika - prowadząc interwencje kryzysowe w miejscu pracy i pomagając przejść przez pierwsze etapy żałoby. To praca, której nie widać na zdjęciach, a która ma dla mnie ogromny sens.

🌍 Odpoczynek
• zrobiłam najdłuższy w życiu 3-tygodniowy urlop
• pojechałam też na drugi, dwutygodniowy wyjazd + kilka krótszych
• odwiedziłam 7 krajów, a miast w nich jeszcze więcej
• świętowaliśmy rocznicę ślubu na Malediwach. Miła odmiana po ślubie na kole podbiegunowym 😉. Odpoczynek był mi w tym roku naprawdę potrzebny.

🤝 Ludzie
• dziękuję firmom i partnerom, którzy zaprosili mnie do współpracy
• dziękuję osobom, które wybrały pracę ze mną w gabinecie
• dziękuję również zespołowi Progressus za wspólne działanie przy projektach
• a najbardziej jak co roku, nieocenionemu Bartkowi za wsparcie 💚

❓ Co mi nie wyszło?
• nie udało mi się przywrócić kolana do pełnej sprawności, choć na razie udało się uniknąć kolejnego zabiegu
• nie przeczytałam tylu książek “dla przyjemności”, ile planowałam – powieści (nie o psychologii) towarzyszyły mi właściwie tylko na urlopie
• nie nagrywałam regularnych rolek na TikToka. Ten projekt musi jeszcze poczekać

🌱 Co dalej?
• na początku roku jedziemy z grupą świetnych ludzi na warsztat rozwojowo-psychoterapeutyczny na śródziemnomorskiej Malcie ✈️
A o reszcie - dam znać wkrótce 😉.

I na koniec jeszcze jedno zdanie, które zostawiam sobie i Wam na przyszły rok:
Doceniaj siebie za to, że jesteś i idziesz – nawet jeśli nie biegniesz.

Dziękuję Wam za kolejny wspólny rok 💚.
Natalia

Zamykam czteroletni proces kształcenia w Szkole Psychoterapii Gestalt.

To był najbardziej wymagający etap mojego rozwoju osobistego.
Proces stawania się psychoterapeutą okazał się dużo trudniejszy, niż się spodziewałam.

Gestalt jest nurtem doświadczeniowym.
Uczymy się nie tylko teorii - przechodzimy proces na sobie, pracujemy na własnych doświadczeniach i wnosimy do sali swoje case’y. To właśnie ten wymiar był dla mnie najbardziej wymagający.

W praktyce oznaczało to:

– cztery lata dojazdów z Poznania do Warszawy
– ponad 32 000 przejechanych kilometrów
– mnóstwo nocy poza domem
– 600 godzin teorii i metodologii w formie doświadczeniowej
– 150 godzin superwizji
– 801 godzin praktyki klinicznej
– 77 godzin terapii indywidualnej
– 150 godzin terapii grupowej
– 50 godzin warsztatów „free choice” w nurcie Gestalt
– 68 godzin dokształcania z psychologii
i pewnie jeszcze wiele rzeczy pominęłam 😉.

Największą zmianą było lepsze poznanie siebie.
To przełożyło się nie tylko na moją pracę terapeutyczną, ale też na to, jak dziś prowadzę grupy i szkolenia. Jest we mnie więcej uważności, struktury i odpowiedzialności.

Dziękuję koleżankom z grupy za wspólną drogę, wsparcie, uważność i akceptację. Za bycie obok w momentach trudnych i w tych, które naprawdę coś zmieniały.

Dziękuję trenerom, a szczególnie Iwo Tarkowskiemu - promotorowi mojej pracy poświęconej psychoterapii Gestalt w pracy z pacjentem w kryzysie suicydalnym.

Zamykam ten etap z innym poziomem dojrzałości zawodowej i większą świadomością wpływu, jaki ma się, pracując z drugim człowiekiem.

I tak - było trudno. Ale dałam radę! 💚