Progressus

2 czerwca 2026 roku zdałam egzamin końcowy przed Komisją Egzaminacyjną Szkoła Psychoterapii Gestalt.

Kilka dni później otrzymałam Certyfikat Psychoterapeuty.

To moment symboliczny, bo oznacza zakończenie czteroletniego procesu kształcenia i zmianę, na którą długo pracowałam.

Od dziś mogę powiedzieć: nie jestem już psychoterapeutką w trakcie szkolenia.

Za mną setki godzin nauki, praktyki klinicznej, superwizji, własnej terapii i pracy z klientami. Przede wszystkim jednak lata poznawania siebie i uczenia się odpowiedzialności za spotkanie z drugim człowiekiem.

Dziękuję wszystkim, którzy byli częścią tej drogi 💚.

Czuję wdzięczność, ale też dużą odpowiedzialność za pracę, którą wykonuję każdego dnia.

Do zobaczenia na sesjach! ☺️

„To samo środowisko pracy” nie działa tak samo na wszystkich.
I właśnie od tego zaczęliśmy webinar o neuroróżnorodności i well-beingu.

Podczas spotkania dla Helping Hand rozmawialiśmy o tym, jak organizacje mogą wspierać osoby neuroatypowe i wysoko wrażliwe - nie poprzez „specjalne traktowanie”, ale tworzenie środowiska, w którym różni ludzie mogą realnie dobrze funkcjonować.

Dużo mówi się dziś o efektywności, odporności psychicznej czy zaangażowaniu pracowników. Tylko że czasem problemem nie jest brak kompetencji czy motywacji, ale przeciążenie bodźcami, chaos komunikacyjny albo środowisko stworzone wyłącznie pod jeden styl funkcjonowania.

Rozmawialiśmy m.in. o:
• tym, dlaczego osoby z ADHD często świetnie działają pod presją i w zmianie, ale mogą mieć trudność z długotrwałym skupieniem,
• jak osoby w spektrum autyzmu potrafią dostrzegać wzorce i szczegóły niewidoczne dla innych,
• dlaczego część osób wysoko wrażliwych szybciej się przeciąża, mimo ogromnego zaangażowania i sumienności,
• i co organizacja może zrobić małymi zmianami, żeby nie wypalać ludzi, którzy często są jednocześnie bardzo wartościowymi pracownikami.

Padło też ważne pytanie:
ile osób w pracy codziennie „maskuje” swoje trudności tylko dlatego, że boi się oceny albo niezrozumienia?

Coraz więcej firm zauważa, że neuroróżnorodność to nie „problem HR-owy”, ale realny temat związany z dobrostanem, retencją i wykorzystaniem potencjału ludzi. I dobrze, że ten temat zaczyna wybrzmiewać coraz głośniej.

A Wy?
Czy w swoich organizacjach widzicie już zmianę w podejściu do neuroróżnorodności i dobrostanu pracowników? 💚

🫂 Maj w Helping Hand to miesiąc celebrowania różnorodności. Tej obecnej w sposobie myślenia, działania i budowania relacji.

Różnorodność wpływa na to, jak współpracujemy, podejmujemy decyzje i dbamy o zdrowie psychiczne. W maju skupiamy się na tym, jak świadomie ją uwzględniać i wzmacniać w codziennym funkcjonowaniu.

Dlatego w ramach miesiąca tematycznego przygotowaliśmy serię wydarzeń i materiałów, które pomagają lepiej rozumieć siebie i innych oraz budować bardziej inkluzywne środowisko pracy i życia.

Na naszych użytkowników w każdym miesiącu czeka kilkanaście wydarzeń na żywo - poniżej wybrane z nich:
◾ Aneta Kaniewska opowie o tym, jak funkcjonować, gdy bliska osoba się zmienia i gdzie przebiega granica między troską a bezradnością
◾ Natalia Orenczak pokaże, jak wspierać osoby neuroatypowe i wrażliwe, by wzmacniać ich dobrostan i zaangażowanie
◾ Jarosław Gibas przyjrzy się mechanizmowi poszukiwania aprobaty i jego wpływowi na nasze wybory
◾ Anna Dobrzańska wyjaśni, jak ciało sygnalizuje stres poprzez bóle, napięcia i migreny
◾Aleksandra Korotko pokaże, jak działa neuropsychologia decyzji i jak świadomie zarządzać procesami poznawczymi
◾ Magda Ostrowska przybliży temat lęku i jego różnych odsłon w codziennym funkcjonowaniu

W tym miesiącu pojawią się także nasze cykliczne wydarzenia, m.in.:
▪️ „Kwadrans z Mileną” – o byciu między bliskością a samotnością i potrzebie bycia widzianym
▪️ „Okiem Seksuologa” – o zdrowiu psychicznym i seksualnym gejów, lesbijek i osób biseksualnych

🫂 Maj w Helping Hand to zaproszenie do celebrowania różnorodności jako fundamentu zdrowych relacji i współpracy.
📌 Zadbaj o well-being z Helping Hand. Chcesz poznać nasze plany na maj? Dołącz do newslettera: helpinghand.hh24.pl/newsletter

Dwa zupełnie różne miejsca, temat ten sam - wczoraj zakład karny, dziś zespół marketingu.

A jednak bardzo podobne wyzwania.

Niezależnie od tego, gdzie ktoś pracuje i w jakiej jest roli, wracamy do tego samego: komunikacji, emocji i relacji między ludźmi. Zmienia się kontekst, ale mechanizmy zostają te same.

To jest coś, co w tej pracy lubię najbardziej - ta różnorodność i jednocześnie to, jak bardzo jesteśmy do siebie podobni 💚.

Co u Was najczęściej psuje komunikację w zespole - emocje, tempo pracy czy coś innego?

„Szef powiedział, że nie znajdę innej pracy.”

To był jeden z komentarzy, który pojawił się podczas ćwiczenia na szkoleniu „Exit interview”, które prowadziłam wczoraj.

Poprosiłam uczestników, żeby przypomnieli sobie swoje ostatnie odejście z pracy i rozmowę z przełożonym.

I zaczęło się:
– „nie było żadnej rozmowy”
– „bałem się reakcji”
– „brak zrozumienia”
– „rozmowa była krótka… albo w ogóle jej nie było”

Z drugiej strony pojawiały się też pojedyncze sygnały:
– „rozmowa przebiegła spokojnie”
– „ze zrozumieniem”

I to jest dla mnie najciekawsze.

Bo exit interview to nie jest rozmowa „na koniec”. To moment, który bardzo często zostaje z pracownikiem na długo i wpływa na to, jak będzie mówił o firmie.

W teorii mamy strukturę, pytania, proces.
W praktyce decyduje coś innego:

👉 czy pracownik czuje się bezpiecznie,
👉 czy może powiedzieć coś niewygodnego,
👉 i czy ktoś naprawdę chce to usłyszeć.

Bo szczerość nie pojawia się dlatego, że zadajemy pytania. Pojawia się wtedy, gdy druga strona czuje, że nie musi się bronić.

I może właśnie dlatego niektóre organizacje dowiaduje się, dlaczego ludzie odchodzą… dopiero na końcu.

A jak wyglądała Twoja rozmowa przy odejściu z pracy?

Dlaczego ktoś rezygnuje z pracy, którą kocha i która dla wielu jest „pracą marzeń”? Dlaczego ktoś znika z YouTube, mając miliony wyświetleń pod ostatnim filmem?

O tym rozmawialiśmy ostatnio podczas szkolenia o przeciwdziałaniu wypaleniu zawodowemu. Pokazałam Uczestnikom historię Kai z kanału Globstory.

Miliony wyświetleń.
Podróże po świecie.
Dla wielu osób - idealna praca.

A jednak w pewnym momencie Kaja zniknęła.

Bo nawet w pracy, która z zewnątrz wygląda jak „spełnienie marzeń”, można się wypalić. Czasem z zewnątrz wszystko wygląda dobrze.
A w środku człowiek jest już bardzo zmęczony.

Psychologia opisuje to dość jasno. Christina Maslach wskazuje trzy elementy wypalenia zawodowego:
• wyczerpanie emocjonalne
• cynizm i dystans wobec pracy
• spadek poczucia skuteczności

A skala zjawiska jest naprawdę duża.

📌 Według badań nawet 23–35% pracowników w Polsce doświadcza wypalenia zawodowego, a 78% deklaruje przynajmniej jeden jego objaw.

📌 W 2024 roku wystawiono też ponad 1,6 mln zwolnień lekarskich z powodu problemów psychicznych, które często są związane z długotrwałym przeciążeniem i stresem w pracy.

Dlatego podczas warsztatów rozmawiamy nie tylko o tym, jak zapobiegać wypaleniu. Rozmawiamy też o tym, jak odzyskiwać wpływ na swoją pracę i energię do działania. Bo czasem problemem nie jest sama praca. Problemem jest to, że przestajemy mieć na nią wpływ.

Jestem ciekawa Waszych obserwacji.

Po czym w zespołach najczęściej widać pierwsze sygnały wypalenia?