Alfa i Omega

BEZPŁATNE WSPARCIE PSYCHOLOGICZNE DLA UKRAIŃSKICH UCHODŹCÓW
Centrum Pomocy Profesjonalnej wraz z naszymi doświadczonymi terapeutami przeznacza pulę bezpłatnej pomocy psychologicznej dla osób dotkniętych wojną w Ukrainie. Naszą pomoc kierujemy do osób, które przybyły do Polski po wybuchu konfliktu i komunikują się w języku ukraińskim.

Kontakt pod numerem +48 22 24 12 444

No właśnie :-) Pamiętajmy, aby zachować spokój, jeśli w naszej obecności ktoś zadaje dziecku pytanie :-) Na szkoleniu Maggie Johnson polecała bawić się torebką (można ją przeszukiwać :-) ) czy długopisem, by pomóc sobie odwrócić uwagę od rodzicielskich obaw. Sprawdziliśmy, to działa!

Warto sobie uświadomić, że chcąc dobrze, często niechcący wywieramy presję, dlatego tak ważne jest zapoznanie się z właściwymi metodami pracy nad mw.

Gdy spotykacie dziecko z mw na swojej drodze, prywatnie czy zawodowo, pamiętajcie o tym...

10 września - Światowy Dzień Zapobiegania Samobójstwom.

107 dzieci i młodzieży w 2020 popełniło samobójstwo.
Najmłodsze z nich miało 8 lat.
8 lat.

Niestety nadal panuje w Nas przekonanie, że dzieci nie odbierają sobie życia, nie mają mysli samobójczych.
Otóż to nie jest prawda.
Dzieci i młodzież mają myśli samobójcze.
Dzieci i młodzież popełniają samobójstwa.

Nie bagatelizujmy żadnego sygnału.
Rozmawiajmy, pytajmy, nie oceniajmy, reagujmy.
Nawet 1 % wątpliwości to zbyt dużo, gdy mówimy o ludzkim życiu.

Jeżeli potrzebujesz pomocy, masz myśli samobójcze, powiedz o tym swoim bliskim.
Jeżeli jesteś z tym sam, możesz zadzwonić pod bezpłatny telefon zaufania:
❗116 111 (dzieci i młodzież) lub
❗116 123 (dorośli).

By zadzwonić na telefon zaufania dla dzieci i młodzieży NIE POTRZEBUJESZ zgody dorosłych.
Możesz to zrobić w każdej chwili.
Gdy wiesz, że zagrażasz samemu sobie lub wiesz, że ktoś z Twoich bliskich chce popełnić samobójstwo nie wahaj się zadzwonić pod numer alarmowy ❗112❗

Każdego roku w tym dniu czuję szczególną wdzięczność wobec Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę , w ramach której działa telefon zaufania dla dzieci i młodzieży.
Dziękuję Wam za Waszą pracę, która ratuje życia.
💛

💬 "Chce być sama!"
TRZAAASKKK drzwi.

Wychylam głowę z łazienki.
-"K. to ty?"- pytam, chociaż wiem, że nikt inny tak szybko nie wpada z pokoju do pokoju, ale chcę, aby wiedziała, że słyszałam, że reaguje na jej zachowanie. I nie, nie krzyczę, nie trzaskaj drzwiami, nie sugeruję słowami-"ciszej nie można?!", tylko czekam na jej odpowiedź. Na rozmowę o formie zamykania drzwi będzie czas później, po... eurupcji wulkanu.
Z tym właśnie kojarzą mi się wybuchy emocji u dzieci, z intensywnym, niepohamowanym i gorącym wulkanem. Kiedy więc lada jest gorąca, nie dolewamy do niej jeszcze...komentarzami, oczekiwaniami. O emocjach rozmawiamy zawsze po "emocjach". Poczekaj...

Ja czekam, na jej odpowiedź:
-"To ja! Ale tu nie wchodz! Nie chcę!"
-"Dobrze, słyszę, że nie chcesz, aby ktoś wchodził"
Wiem, że usłyszała. Czekam dłuższą chwilę. Biorę spokojny oddech. W emocjach dziecka, spokój dorosłego ma największą wartość. Podchodzę do drzwi.
-"Wiem, że chcesz być sama, ale gdybyś mnie potrzebowała, to będę tutaj"
I cisza. I dalej cisza.
I...-"Mamo jesteś tam?"
-"jestem"-
-"to możesz wejść, ale tylko Ty"
-"dobrze...Wchodzę.
K. siedzi na łóżku.
-" O widzę tu bardzo zmartwioną dziewczynę, coś musiało się stać"
-"Tak! Jest mi źle, przewróciłam się, a wcześniej też się potknęłam. Smutno mi, nic mi nie wychodzi! Do niczego"
-"aha, ale to musi być uczucie, ty się starasz, a tu nic nie idzie i jeszcze się wywalasz..." Wczuwam się w jej perspektywę.
-"Tak! Smutno mi i aaa... I tu pojawiają się łzy i tu..my dorośli i nasz spokój możemy dać wsparcie i nakierować na rozwiązanie sytuacji
Jak?
Oto kilka skutecznych sposobów

🤝1. ZABAWA TO nie tylko wspólny czas, to język każdego dziecka.
✔Nie neguj emocji, a pomóż je nazwać, określić, poddać skali np.
-"jak duży jest ten smutek? Jak stąd na księżyc, czy wiem jak tylko droga do babci?"
✔-"mam unikalny i niezawodny sposób na smutek, ale...potrzebuje Twojej stopy? Podaj stopę! Nie chcesz, no to rozumiem, że smutek walczy zaciekłe, ale ja się nie poddaje!
Ja rycerz dzielny, oto wyzwam Twój smutek i mam stopę. I wyznam Ci, że smutek unicestwiamy naciskając duży palec, o tak! " I...tu puszczamy wodzę fantazji. Wspólne łaskotania i odgrywania scenek powodują całą masę frajdy i nie wiadomo gdzie, smutek był i "za sprawą wielkiej stopy" się zmył ;-) Zabawa pozwala oswoić emocje. Nie neguje ich, a uznaje za pełnoprawnych obywateli świata dzieci.
✔"Twój smutek chyba chce być zauważony i to dobrze. Musimy się dobrze mu przyjrzeć. Może go narysujemy? Nie? Nie masz ochoty? To jak rysuje, a ty opowiadasz jak wyglada. Musimy go poznać"

🤝2. POMILCZ, POCZEKAJ, PATRZ
Czasem gdy na zabawę nie ma możliwości, to sama obecność dorosłego może wiele zmienić.
✔"A więc chcesz tu leżeć i płakać? Tak? Rozumiem i wiesz co dołączę do Ciebie. Razem jest raźniej, serio!"
Połóż się obok dziecka, ukucnij. Pokaż, że jesteś.

Emocje odpinają racjonalizację i dlatego tak trudno nam zrozumieć, czemu nasze dziecko nie słyszy naszych słów, nie rozumie intencji. My się staramy a tam? Ściana niewzruszonych emocji. Zamiast zbędnych słów- spojrzenie, zamiast oceny- bliskość, zamiast "uspokój się"- podziel się swoim spokojem.

Emocje to ważny temat.
Emocje są nam potrzebne.
Emocje to inny świat.
Pokaż ten świat dziecku.

Już jutro kolejne sposoby.
Niech siła emocji będzie z Wami!

Ściskam.
Kamila Olga-psycholog ❤

‼️Nasze dzieci dorastają w świecie, w którym wykluczenie jest normą. Nie dziwmy się, że w szkole jest bullying i nie obarczajmy winą za to zjawisko dzieci - one potrzebują naszej pomocy w radzeniu sobie z rzeczywistością‼️

Trudno się dziwić, że dzieci wykluczają czasami inne dziecko tylko dlatego, że jest rude, pochodzi z innego kraju, jest znacznie niższe od pozostałych albo sepleni, podczas gdy inni w jego klasie/grupie mówią wyraźnie – dorastają one bowiem w świecie, w którym wykluczenie jest normą, nawet jeśli wydaje nam się subtelne i niewidoczne.

Nie mamy wpływu na to, co w mediach mówi osoba, której nie znamy, ale mamy wpływ na to, co i jak mówimy do dziecka i jakimi ludźmi się otaczamy.
Rozmowy, wykłady i pouczenia o tym, że innych trzeba szanować, nic nie dadzą, jeśli nie zaobserwuje ono tego na co dzień w naszej postawie i w sposobie, w jaki wypowiadamy się o innych.

Za pomocą małych gestów i uważnego dobierania słów możemy pokazać dziecku świat, w którym inność nie jest powodem do wykluczania kogoś, np.:
👉 powstrzymując się od krytykowania innych za ich plecami – dotyczy to zarówno znajomych, jak i osób, które np. oglądamy w telewizji
👉 jeśli z jakiegoś powodu nie chcemy się z kimś spotykać lub kogoś słuchać, powiedzmy dziecku jasno, dlaczego – mówiąc o sobie i swojej motywacji, zamiast o drugiej osobie: o jakie wartości chcemy zadbać, jakie potrzeby są naruszane w kontakcie z kimś, co wybieramy (np. zamiast mówić, że nie chcemy oglądać jakiegoś polityka w telewizji, bo opowiada bzdury albo jest idiotą, powiedzmy, że nie zgadzamy się z jego poglądami i zależy nam na tym, żeby politycy zadbali o to, co jest dla nas ważne – możemy podać konkretny przykład)
👉 jeżeli jakiś kolega lub koleżanka budzi nasze zastrzeżenia, zastanówmy się pięć razy, zanim powiemy o tym dziecku; jeśli zdecydujemy się to zrobić, upewnijmy się, że mówimy jasno o swoich obawach i potrzebach, zamiast krytycznie wyrażać się o dzieciach.
---------------------------------------------------------
Więcej znajdziecie w książce Katarzyny Mitschke "Kiedy szkoła jest problemem" .

Seria Edukacyjna Natuli (dla rodziców dzieci 6+ i nauczycieli)
➡️"Kiedy szkoła jest problemem"
Książka https://bit.ly/Kiedy_Szkola_Jest_Problemem_natuli
Ebook https://virtualo.pl/.../kiedy-szkola-jest-problemem-i336972/
➡️"Nowa Szkoła"
Książka https://bit.ly/Nowa_szkola_n
Ebook https://virtualo.pl/ebook/nowa-szkola-i325042/

Bo dzieci są ważne!
Szkoła jest ważna!
Rodzice i nauczyciele mają głos!

Jakie skutki przynosi porównywanie? Jakie skutki przynosi porównywanie? - dziecisawazne.pl - opiniotwórczy magazyn dla rodziców

🎓 Szkoła ruszyła.
Mamy piórniki, mamy zeszyty, nowe plecaki i...czasem "ciche" oczekiwania...

Oczekiwania, że nasze dzieci będą radośnie, lub chociaż ze spokojem wstawały i szykowały się do szkoły.
Bez gry słów:- "nie chce mi się"; "jeszcze 5 minutek, proszę mamo".

Oczekiwania, że będą pamiętać, co jest zadane, kiedy sprawdzian i na, kiedy należy przygotować makietę kosmosu.

Oczekiwania, że będą bardzo dobre i dobre oceny. To ważne, bo na koniec roku szkolnego wstawimy przecież zdjęcie świadectwa z czerwonym paskiem, bo przecież "świadectwo", jak nazwa wskazuje świadczy o tym, jak nasz maluch radzi sobie w szkole.

Oczekiwania, że będzie ładnie jadł obiady i zdrowe rzeczy na drugie śniadanie. Zero słodyczy, batonów, gum do żucia podczas przerw.

Oczekiwania, że zawsze Wam od razu opowie, jak było w szkole? Jak było na matematyce? Jak kartkówka?

Oczekiwania, że będzie grzecznym, cichym, posłusznym, ułożonym uczniem...

Czasem tyle oczekiwań, a tylko jedno dziecko...
Zbyt dużo oczekiwań daje o sobie mocno znać i uderza w
poczucie własnej wartości, pewność siebie, poczucie kontroli, motywacje, satysfakcję...
Wszystko spada. Leci...czasem tak długo, jak trwa szkoła, czasem może i dłużej. Smutne...tym bardziej smutne, że przecież dla naszych dzieci chcemy jak najwięcej, jak najlepiej.
A jednak...
Gdy pojawiają się oczekiwania, to głównym punktem odniesienia staje się dorosły. Zaczynamy słuchać siebie. Umyka nam "głos" dziecka.
Głos jego potrzeb, uczuć, głos jego doświadczeń, głos obaw i lęków.
Aby oczekiwania były słuszne to...muszą być realne i muszą być przemyślnie, potrzebne. Dostosowane do sytuacji, możliwości i czasu, w którym jesteśmy. W innym wypadku oczekiwania stają się jak życzenia, które mogą być szczere, albo nie i mogą się spełnić, albo...głęboko rozczarować.

Pamietaj szkoła to nie miejsce na oczekiwania dorosłego. Wiem, że pewnie są myśli -" ale ja nie chce, aby moje dziecko popełniło takie błędy jak ja?""ale ja chce mu oszczędzić przygotowywania wszystkiego na ostatnią chwilę" i dużo innych podobnych i podpartych dobrą intencją argumentów. I znowu, na pierwszym planie MY, dziecko pozostaje w tyle. Dziecko "goni" oczekiwania dorosłych. A gdyby, tak zmienić oczekiwania. Gdyby tak sprawić, aby nasze dzieci, czuły, że jesteśmy wsparciem bez względu na jego oceny, pomysły czy wyniki... ZAWSZE!
Gdyby go zachęcać?
Jak to zrobić?

Zacznijmy właśnie od oczekiwań!

Zamieńmy "ciche" oczekiwania w pomysły i rozwiązania, które będą wspierać dziecko i rodzica, a także i będą pomocne dla relacji rodzic-dziecko. Poniżej kilka wskazówek :-) jak skutecznie zorganizować szkolny czas:

WSKAZÓWKA 1.
1. Pamiętaj, że poranne wstawanie, to nie lada wyzwanie, szczególnie po wakacyjnych porankach. Nie denerwuj się na smyka, że nie robi wszystkiego tak szybko, jak ty, ale pomóż mu wyszykować się na pierwsze szkolne dni.
- przyszykujcie wszystkie potrzebne rzeczy dzień wcześniej.
- nastawcie zegarek i...zagrajcie w grę, kto pierwszy wstaje, ten decyduje o poobiednim deserze.
- poćwiczcie kilka dni wcześniej, przed szkolnymi dniami, wcześniejsze wstawanie,
- i pamiętajmy o pytaniach pełnych ciekawości-" jak mogę Ci pomóc, abyś wstał jutro na czas?", "jak myślisz, co możesz zrobić, aby wyszykować się jutro do szkoły na czas?". Szukamy wspólnie rozwiązań.

WSKAZÓWKA 2.
Notowanie i kolorowe karteczki.
Pamięć bywa zawodna i to w każdym wieku ;-). Opracujcie ze smykiem własny sposób zaznaczania tego, co jest zadane. Może np. Przy zadanym ćwiczeniu domowym nakleić dinozaura czy narysować słoneczko?

Jak mawiał "Stary Doktor", czyli wspaniały pedagog dziecięcych serc, Janusz Korczak - "Nie ma dzieci, są ludzie, tylko o innej skali pojęć, innym zasobie doświadczenia, innych popędach, innej grze uczuć".

Szkoła to ważny i wymagający etap dla naszych dzieci.
Wspierajmy, jak najlepiej potrafimy!
Dziś, jutro, zawsze, w każdych okolicznościach ❤😊.

Już jutro kolejne wskazówki!

Pozdrawiam Was i Wasze dzieciaczki ☺
Kamila Olga

ADHD - film, który pomoże Ci zrozumieć to zaburzenie Dzieci, u których zdiagnozowano ADHD (pełna nazwa: zespół nadpobudliwości z deficytem uwagi), nie zachowują się w sali lekcyjnej tak, jak...

Do poczytania 😊

👇Małe przypomnienie, ale jakże ważne👇
🌿Obgryzanie paznokci🌿

👉Czy znasz ten temat?
👉Czy dotyczy Twojego dziecka?

Wiem, że to kolejny problem, za który często "zabieramy się" nie od tej strony co należy. Preparaty z gorzkim smakiem nie działają na przyczynę, lecz skutek. I to, mam wrażenie z marnym rezultatem🥴

Warto postawić sobie pytanie "dlaczego dziecko to robi?".
Najczęściej mówi się, że jest to sposób na rozładowywanie napięć emocjonalnych👉I tutaj już sprawa wykracza poza moje kompetencje, a staje się sprawą dla psychologa.

Ja natomiast jako terapeuta integracji sensorycznej chcę dzisiaj przedstawić Wam grafikę ilustrującą możliwe przyczyny obgryzania paznokci wynikające z zaburzeń w odbiorze informacji sensorycznych.

🦋🦋🦋

Warto przyjrzeć się dziecku i znaleźć przede wszystkim przyczynę.
Jeśli wykluczycie przyczyny emocjonalne- może warto zastosować poniższe propozycje stymulacji? Pamiętajcie jednak, że warto przede wszystkim konsultować niepokojące objawy ze specjalistą, szczególnie jeśli obgryzanie paznokci nie jest jedynym objawem.

🔷Na co warto zwrócić jeszcze uwagę?
✅Czy dziecko nie gryzie przedmiotów, np. ołówków, kredek itd.
✅Czy nie gryzie koszulek, rękawów i sznurków przy bluzie?
✅Czy nie wkłada przedmiotów do ust?

Z własnego doświadczenia powiem Wam, że często wystarczy kilka tygodni terapii SI by problem znikł- więc jak dla mnie upatrywanie podłoża takiego zachowania w zaburzeniach sensorycznych ma ogromny sens.

Ale...

Pamiętajmy, że nie możemy wszystkich "wrzucić do jednego worka"‼️

👀Ciekawostka👀

Czy wiedzieliście, że nawykowe obgryzanie paznokci to inaczej onychofagia❓❓❓

Onychofagia (gryzienie paznokci) to zachowanie, które w łagodnej postaci polega na wkładaniu do ust paznokci w taki sposób, że dochodzi do kontaktu pomiędzy płytką paznokcia a zębami. Jest to zaburzenie należące do grupy zaburzeń BFRB (body focused repetitive behaviors). W sytuacji nasilenia tego zachowania dochodzi do obgryzania krawędzi paznokcia aż do granicy miękkich tkanek. Osoby cierpiące na onychofagię często gryzą paznokcie do całkowitego usunięcia wystającej części, często gryząc również naskórek znajdujący się wokół paznokcia. Najczęściej dochodzi do obgryzania paznokci u rąk, jednak notowane są także przypadki obgryzania paznokci stóp.

🔷A jakie sposoby u Was się sprawdziły? Jak długo to trwało?