PhotoLuna

Większym hardkorem,jest powiedzieć komuś: „Żyj ze mną”.
Żyj ze mną, kiedy mam gorszy dzień i fukam jak wściekły kot. Żyj ze mną, kiedy rano wyglądam, jakby mnie ktoś pobił, a z moich ust ulatuje zapach nocy, który nie ma nic wspólnego z fiołkami. Żyj ze mną i znoś moje małe neurozy, a ja obiecuję znośnie znosić twoje. To jest dopiero wyczyn, to jest prawdziwe, krwiste wyzwanie.

Dom to jest po prostu ta druga osoba. Bezpieczna przestrzeń, w której twój płacz nikogo nie brzydzi, a twoja słabość nie jest żadnym wstydem.

Niniejszy dokument stanowi oficjalny protokół odcięcia zasilania dla relacji opartej na fałszu. W przypadku wykrycia u Obiektu X symptomów skrajnego narcyzmu oraz powtarzających się kłamstw, należy natychmiast wdrożyć czterofazowy system deinstalacji.
UWAGA: Podczas realizacji procedury Obiekt X może próbować zakłócać sygnał, twierdząc, że bez niego system ulegnie awarii. Jest to błąd systemowy.
Rezultat końcowy: Pełna autonomia. System działa płynnie, basy w głośnikach grają czysto, a przestrzeń życiowa została oczyszczona z toksycznych zanieczyszczeń.

Mawiają że wszystko czego potrzebujemy jest w nas ...a ja miałam setki pomysłów na posta , ale to zdjęcie z dzisiejszej sesji wszystko zweryfikowało.. i już nie mam nic prócz zachwytu 😅

Obraz mówi sam za siebie. Ja również nie mogę się doczekać reszty zdjęć 😅

Dorosłość jest mocno przereklamowana. To jest ciągłe podpisywanie umów, których się nie rozumie, i kupowanie kremów, które obiecują, że cofną czas do momentu, w którym... byłyśmy tymi małymi dziewczynkami.
Więc gdybym była nią znowu, usiadłabym na krawężniku, jadła lody wodne za złotówkę i pozwoliła, żeby słońce świeciło mi prosto w ten , niczego jeszcze nieświadomy pysk.

Gdyby ktoś mi kiedyś powiedział, że zostanę etatową płaczka-dokumentatorką własnych przyjaciółek, poprosiłabym o namiary na jego terapeutę, bo ewidentnie dawkował coś za mocno… i do tego jeździła po całej Polsce w tym celu…? Wolne żarty…
A jednak. Kiedy słyszę to sakramentalne, „planujemy ślub”, w moim mózgu natychmiast odpala się dziwaczny program. Ja już wtedy wiem. Wiem, że nie skończy się na uprzejmym „o, jak miło, gratulacje”. O nie. Ja w to wchodzę cała, z butami, z sercem na wierzchu i aparatem w pogotowiu. Przeżywam te pozy, te serwetki, styl, obrusy, odcienie bieli (umówmy się , dla panny młodej- ZWŁASZCZA tej konkretnej panny młodej, dekoracje to kwestia życia i śmierci).

I potem nadchodzi TEN dzień.

I ja, proszę Państwa, ryczę. Po prostu ryczę. Albo udaję, że nie ryczę. Gdybym stała tam jako zwykły gość, w cywilu, to żadna hurtownia chusteczek w tym kraju by nie nadążyła z dostawami.
Ale żarty na bok. Bo to jest, bez żadnego patosu, ogromny zaszczyt. Kiedy bliscy ludzie wpuszczają cię z obiektywem do swojego intymnego świata w tak ważnym momencie, to jest to rodzaj absolutnego zaufania. I ja wtedy staję na rzęsach. Daję z siebie wszystko, a nawet trochę więcej, niż mam w magazynie.
Kaszuby. Miejsce tak ładne, że aż trochę kłuje w dołku z zazdrości. Woda, zieleń, słońce , no, bezczelnie idealnie. I Oni. Tak potwornie zakochani, że aż to było magnetyczne. I o zgrozo , tak bardzo mi ufający. Był tam taki jeden moment, wiecie, ten kluczowy sekundy, którego za nic w świecie nie chciałam spaprać. Presja level hard. Ale... chyba się udało. Przeżyłam, oni przeżyli, aparat nie wybuchł.

Kochani Moi. To był spektakularnie piękny ślub. Wy wiecie, że ja Wam życzę MIŁOŚCI. Takiej przez duże „M”, która przetrwa wszystkie burze.

Love❤️