TrzyMaj

PRZYWIĄZANIE, przy wiązaniu, przy-wiązać się. Wiązać. Węzeł.
Przywiązanie to jedna z podstawowych form ludzkiej relacyjności. Oznacza stan, w którym coś lub ktoś nabiera dla nas trwałego znaczenia, wpływając na to, jak myślimy, czujemy i działamy. To więź – czasem dobrowolna, czasem nieuświadomiona – która kształtuje nasze decyzje i sposób doświadczania rzeczywistości.

Wraz z przywiązaniem pojawiają się węzły. Są to szczególne punkty skupienia doświadczenia; momenty, w których coś zostaje w nas zatrzymane i utrwalone: wydarzenie, relacja, obraz czy emocja. Węzły działają jak punkty orientacyjne – wyczuwalne „zgrubienia” naszej biografii. To właśnie one uruchamiają uwagę, a często także nostalgię, która porządkuje przeszłość nie taką, jaka była, lecz taką, jaka pozostała w naszej pamięci.

Przywiązać się to dopuścić, by coś zamieszkało w środku – niezależnie od tego, czy sprzyja to naszemu dobrostanowi. Przywiązują się w nas rozmowy niedokończone, drogi porzucone i gesty, które nie zdążyły wybrzmieć do końca. Jednak proces ten nie dotyczy wyłącznie relacji z tym, co zewnętrzne. Istnieje również forma przywiązania skierowana do wewnątrz: więź z własną historią, obrazem siebie, przekonaniami i nawykami. Jest ona równie silna jak relacje interpersonalne, a bywa trudniejsza do zmiany, mając charakter emocjonalny, pamięciowy i cielesny. Węzły, które tworzy auto-przywiązanie, oznaczają miejsca naznaczone intensywnością: sukcesem, stratą, bolesnym wyborem czy doświadczeniem granicznym.

Zapraszam na interdyscyplinarną wystawę białoruskich artystów w piątek 12.12.25 o godzinie 17:00. Prezentowane prace stanowią osobistą interpretację fenomenu „przywiązania” – próbe uchwycenia tych niewidzialnych nici i węzłów, które definiują naszą tożsamość. Obrazy, wideo, perfomans, instalacja.

Cześć, jestem Vika. Pochodzę z Białorusi, a od 10 lat mieszkam w Polsce. Nie chcę wracać do całej historii mojego życia, tylko zatrzymać się przy chwili, w której stoję teraz.

Za moment skończę 33 lata, mieszkając przy ulicy 3 Maja — i ta potrójna trójka układa się w symbol, który nie daje o sobie zapomnieć. Nawet jeśli nie wierzę do końca w numerologię, trudno mi odrzucić znaczenie tych powtarzających się znaków. Ostatnio zobaczyłam w swojej głowie obraz białych drzwi zatrzaskujących się z wyraźnym echem, jakby jakaś część mojego życia, mój etap, moja stara skóra — właśnie domknęła się na dobre.

Teraz stoję na progu czegoś nowego. Przede mną rozpościera się przestrzeń podobna do kosmosu: pusta, a jednocześnie pełna dalekich, rozsypanych gwiazd. Nie widzę dróg, map ani wyraźnych śladów, które mogłabym śledzić. Czuję jednocześnie fascynację i lęk — pragnienie wejścia dalej i drżenie tego kroku, który dopiero ma się wydarzyć. To, co będzie dalej, jest dla mnie niewiadomą, ale wierzę, że część tej przyszłości tworzę sama, nawet jeśli coś dopisuje też los.

Dziękuję wszystkim, z którymi moje ścieżki się splatają — i tym, którzy zniknęli z mojego życia — za to, że każdy z Was poszerzał moje widzenie świata, uczył, dotykał emocji, dodawał nowe doświadczenia. Dzięki Wam czuję szerzej, głębiej i odważniej.

Zapraszam Was do wspólnej zabawy i do przekroczenia kolejnego progu mojego życia — w piątek, 28 listopada o 18:00. Można wpadać wcześniej na kawę lub herbatę, drzwi będą otwarte przez cały dzień. Muzycy, bierzcie instrumenty, widzowie — dobry humor.

Nie oczekuję prezentów, ale też ich nie zabraniam 🙂 A jeśli ktoś chce przynieść w prezencie alkohol — lepiej dorzuć coś na rozwój TrzyMaju. A na własny użytek alkohol jest oczywiście jak najbardziej wskazany.

adres: 3 Maja 22 (bedzie napisane)
pytania: 733863844 Vika