Gabinet Help

W ostatnim czasie cały internet został opanowany przez program „Love is Blind Polska”. Sieć huczy od plotek na temat dalszych losów uczestników, skrajnych opinii o ich zachowaniu, memów i reklam podchwytujących powiedzonka bohaterów. Jednocześnie panuje przekonanie, że zainteresowanie tego typu produkcjami to tzw. guilty pleasure, czyli grzeszna przyjemność, której należy się wstydzić. A co, jeśli powiem Ci, że wspólne śledzenie poczynań telewizyjnych par może stać się wartościowym czasem w gronie rodziny?
Po pierwsze: wspólne oglądanie może być dobrym pretekstem do rozmów o relacjach – zarówno romantycznych, jak i rodzinnych (bo kontakty z rodzicami i rodzeństwem są ważnym wątkiem na dalszych etapach programu). Czego w nich oczekujemy, a co jest dla nas nie do zaakceptowania? W jaki sposób możemy zaznaczać swoje granice i komunikować potrzeby? Czym się kierujemy przy wyborze osoby do związku? Jakie pytania warto zadać podczas pierwszych spotkań, by dowiedzieć się, czy dana osoba do nas pasuje?
Po drugie: w świecie, który skupia się głównie na negatywnych informacjach i treściach wzbudzających skrajne emocje, warto od czasu do czasu sięgnąć po nieskomplikowaną rozrywkę. Popularność memów związanych z programem dowodzi, że dostarcza on mnóstwa zabawy i radości, a dodatkowo zbudował wokół siebie swoistą wspólnotę. Wystarczy, że rzucisz do kogoś hasło „A fotowoltaikę macie czy nie?”, „Chrapusiałem?” albo „Auuu, najs”, by po jego reakcji stwierdzić, czy
należy do kręgu „wtajemniczonych”. Głupie? Może i tak, ale jeśli pomaga nawiązać porozumienie, to być może warto spróbować to wykorzystać, również w kontaktach z nastoletnimi dziećmi czy partnerem.
No i wreszcie: czy tego chcemy, czy nie, dzieci i młodzież czerpią swoją wiedzę o świecie z mediów, a te bywają bardzo niewiarygodnym źródłem. Nie inaczej jest w przypadku reality shows: to, jak odbieramy konkretnego uczestnika, zależy nie tylko od jego faktycznego zachowania, ale również wyboru scen podczas montażu. W efekcie bohaterowie stają się raczej postaciami napisanymi przez scenarzystów i nie mamy okazji dobrze ich poznać. Aby to zrozumieć, można zagrać w małą grę: niech każdy zastanowi się, z jakich momentów z ostatniego tygodnia można byłoby zmontować jego najgorszą, a z jakich najlepszą wersję? Takie ćwiczenie uświadamia, jak bardzo jesteśmy złożeni, a także może pozwolić na spojrzenie z dystansu na siebie i własne reakcje, a może nawet szczerą rozmowę o stojących za nimi emocjach. Kto wie? Nie zaszkodzi spróbować!

W swojej pracy zawodowej często spotykam się z mamami-bohaterkami, których codzienność zasługuje na medal. Mimo to ich trud bywa niezauważany, bo przecież opieka nad chorym dzieckiem jest ich obowiązkiem. Co gorsza, one same również nie zawsze doceniają pracę, jaką codziennie wykonują.
Macierzyństwo uruchamia wyjątkowo silny system troski i czujności. Mózg rodzica jest biologicznie nastawiony na monitorowanie zagrożeń i wychwytywanie tego, co „mogłoby pójść lepiej”. Dlatego wiele mam zwraca znacznie większą uwagę na własne potknięcia niż codzienny wysiłek, który wkłada w opiekę, obecność i budowanie więzi.
Pamiętajmy jednak, że dzieci wcale nie potrzebują mamy, która poświęca dla nich wszystko i zapomina o sobie. Dobra mama jest zawsze obok, ale od czasu do czasu może, a nawet powinna odpocząć, powiedzieć „nie”, zrobić coś tylko dla własnej przyjemności. To bardzo ważna lekcja nie tylko na temat cudzych, ale również własnych granic.
Dlatego niech tegoroczny Dzień Matki nie będzie tylko momentem celebrowania relacji z dziećmi.
Niech stanie się również okazją do przyjrzenia się Twoim kontaktom z samą sobą. Zamiast nieustannie monitorować swoje metody wychowawcze w poszukiwaniu błędów, zadaj sobie kilka pytań:
Czy po trudnym dniu mówię do siebie z takim samym zrozumieniem, z jakim mówię do dziecka?
Czy widzę nie tylko swoje potknięcia, ale też wysiłek?
Czy pozwalam sobie być człowiekiem, a nie projektem do nieustannego ulepszania?
Z pewnością kojarzysz wyświechtane hasło o tym, że w samolocie zawsze należy najpierw założyć maskę tlenową sobie, a dopiero później dziecku – dlatego, że tylko w ten sposób można realnie mu pomóc. Hasłem na dziś niech więc będzie „samowspółczucie”*, czyli odnoszenie się do samej siebie z empatią, zwłaszcza w trudnych momentach. Wyższy poziom samowspółczucia wiąże się z mniejszym ryzykiem przeciążenia i wypalenia rodzicielskiego. Krótko mówiąc: troszcząc się o rodzinę, nigdy nie zapominaj, że Ty również jesteś jej członkiem i zasługujesz na tę troskę nie mniej niż inni.
Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Matki!

* jeśli interesuje Cię ten temat, sięgnij po książkę „Samowspółczucie” autorstwa Kristin Neff i Christophera K. Germera

Rodzicu maturzysty - to już młody dorosły, nie dziecko do pilnowania.

Im więcej kontroli, tym mniej współpracy.
Im więcej szacunku, tym więcej odpowiedzialności.

✔ Rozmawiaj o celu, nie o strachu.
✔ Daj przestrzeń na własny sposób nauki.
✔ Traktuj poważnie - nawet jeśli się nie zgadzasz.

Nastolatek jest bardzo wrażliwy na brak respektu.
Próby nadmiernego wpływania odbiera jako brak zaufania.

Matura to egzamin z wiedzy.
Ten czas to egzamin z relacji.

Rodzicu, Twoje dziecko bardziej zapamięta Twoją reakcję niż wynik egzaminu.

Egzamin to stres.
Ale relacja w tym czasie — to fundament.

Zamiast kontrolować:
✔ okaż zainteresowanie
✔ zapytaj, jak możesz pomóc
✔ pozwól wybrać kiedy i gdzie będzie się uczyć

Swoboda buduje sprawczość.
A sprawczość = odpowiedzialność.

Nie powtarzaj w kółko, co ma zrobić.
Dla nastolatka to komunikat: „Nie wierzę, że dasz radę.”

Przekonuj do celu.
Wzmacniaj, nie pomniejszaj.

Ja patrząca ze spokojem na to, co przyniesie kwiecień.

Bo nie wszystko trzeba kontrolować.
Czasem wystarczy ciekawość, otwartość i odrobina zaufania do tego, że poradzimy sobie z tym, co przyjdzie.

A Ty - z jakim nastawieniem patrzysz na najbliższy miesiąc? 🌱

Z okazji Świąt Wielkanocnych życzę Wam przede wszystkim spokoju wewnętrznego - takiego, który pozwala naprawdę odetchnąć i być bliżej siebie.

Niech ten wiosenny czas będzie symbolem odradzającej się nadziei, delikatnych nowych początków i odwagi do dbania o siebie. 🌿🌿

Życzę Wam:
🌼 łagodności wobec własnych emocji,
🐣 odwagi do stawiania granic,
🌸 uważności na swoje potrzeby,
☀️ oraz prawdziwego odpoczynku - bez poczucia winy.

Wierzę, że każdy, nawet najmniejszy krok w stronę siebie ma znaczenie. Dziękuję za Wasze zaufanie i za to, że mogę towarzyszyć Wam w tej drodze.



Niech te Święta przyniosą ukojenie, światło i poczucie, że nie musicie wszystkiego dźwigać sami. 💛