Projekt Ali

To nie do wiary, jak ten czas szybko płynie.
Kończy się maj.
Nie nacieszyłam się nim, a miałam taką chęć!

Czy to już tak będzie, że nie będę zauważać tych miesięcy, które przede mną i uświadamiać sobie, że były jak się będą kończyć?

Nie przestawaj.
Marzyć, śnić na jawie, cieszyć się z codzienności, błyszczeć.

To niesamowite jak wiele znam osób, które urodziły się tego samego dnia co ja.
Więc składam Wam i sobie życzenia.
Nigdy nie gaście swojego światła.

A ja ciągle odpoczywam. I nie zamierzam przestać.
I marzenie mam takie, żeby robić wszytko wolniej, mniej się przejmować i zgadzać tylko na dobre. Złemu poświęcać tylko tyle, ile to niezbędne i ani odrobiny więcej.
Czytać, oglądać teatr, słuchać muzyki, rozmawiać tylko z tymi, którzy się do mnie uśmiechają. Resztę mijać. Nie zatrzymywać się.
Pięknie się ubierać. Nie czekać na okazje. Przesuwać horyzonty. I cieszyć się więcej. Dużo więcej. Ze wszystkiego.

I kupię sobie ołówek. Do rysowania. Jak kiedyś.

Pracownia odpoczywa po całym roku goszczenia Was.
Trochę się w niej zmieniło… przywędrowały nowe meble, dołączyło pianino…
Jedno pozostaje niezmienne- cudowna cisza, nastrój i światło.
Dziękuję Wam za odwiedziny, wspólne projekty i spędzony razem czas.
Bardzo mi miło, że niektórzy z Was wybierają mnie i to, co robię konsekwentnie od wielu lat. I nawet nie chcą słyszeć o zmianach 😅🙂
To bardzo mnie buduje i nadaje sens temu, co robię.
Mam nadzieję na nowe z Wami w przyszłym roku.

❤️

Sama nie wierzę.
Nadrabiam wyjazdowe zdjęcia jak szalona.
Jeszcze wczoraj wieczorem byliśmy w Sopocie, a dziś rano kawa w Paryżu.
Zdjęć z tego wyjazdu mam 800, więc to tylko mała zapowiedź.
Ale jak miło się tam wraca!
Odwiedziliśmy nowe miejsca, natrzaskaliśmy kosmiczną ilość kilometrów, jedliśmy pysznie- to był bardzo udany wyjazd. Najprzyjemniej, że razem z dziewczynkami. Patrzeć na Paryż ich oczami- to było fascynujące.

Miłego dnia! Myślcie pozytywnie 🫡

Nie od wczoraj wiadomo, że prywatne zdjęcia czekają w kolejce do zrobienia najdłużej.
W końcu się udało…
Biorąc pod uwagę, że mam zaległe Włochy i Paryż, to ten Sopot nawet jakoś długo nie czekał.

A dziś taki dzień, że nic tylko wspominać. Piasek, słońce, ciepły wiatr.
Kawę na plaży, spacery.

W Cieszynie listopadowo na maksa, wiecie, tak bez litości- mgła wdziera się do domów, deszcz lada moment ma zmienić się w śnieg. Ciemno.

To jedynie do schyłku lata w Sopocie, no bo gdzie.

Wiem, że jest listopad. Wiem.
Czas wakacji minął, czekamy na śnieg i kolędy.
Ale jakoś w tym czasie zawsze wracam tam, gdzie było mi dobrze. Robię to intuicyjnie. Teraz mocniej doceniam i więcej widzę, tak jakby wszystko się uleżało i zaczyna lepiej smakować.
No więc dziś Włochy.

Chciałabym, żeby świat nigdy nie przestał mi się podobać.

Bardzo to lubiłam. Gościć, karmić, gotować.
Nie wiem, kiedy przestałam.
Szkoda.

Myślę, że mogłabym do tego wrócić, gdyby nie pośpiech i zmęczenie.
Obserwuję to od dłuższego już czasu. Niby nic się nie zmieniło, a jednak wszystko jest inaczej. Mniej się spotykamy, mniej rozmawiamy, mniej się cieszymy. Odhaczamy tylko zadania z listy i najfajniej jest wtedy, kiedy znikną. Wtedy plan maksimum jest zrealizowany i można spokojnie iść spać.

Ten rok mocno poświęcam na zwolnienie i powrót do tego, co cieszyło mnie najbardziej.
No nawet sobie nie wyobrażacie, jakie to trudne.
Okazało się, że potrafię nieźle się dojechać i z wiekiem wymagam od siebie coraz więcej.
Brakuje mi energii na wszystkie te artystyczne działania, które mnie nakręcały i dodawały mocy. Ale to już pewnie zauważyliście.

Dlatego w tym roku odpuszczam więcej niż zwykle- na przykład zimowe sesje.
Jeśli je zrobię to po swojemu- w powolności, uwadze i spokoju.

A za Was dziewczyny fotografki trzymam mocno kciuki! Jeśli tylko macie siłę i przestrzeń działajcie i dzielcie się efektami! Chętnie zaczerpnę tego klimatu i inspiracji.

Kiss & love

Już dawno nie zmieniałam niczego w mieszkaniu. Był czas, że co tydzień robiłam jakieś ruchy- zmieniałam kolory, przestawiałam meble, zmieniałam dodatki.
Potem przyszedł taki moment, że kompletnie nie miałam na to czasu, a później już ochoty.
Ostatnio z kolei mam chęć zmienienia wszystkiego.
Nie mam za to ani kasy, ani dokładnego planu.
Wiem natomiast, co mi się podoba.
I gdybym mogła pstryknąć na palcach i sobie czegoś życzyć to mój salon wyglądałby jak krakowska kawiarnia. Taka na przykład. Albo

Zagrałabym starymi lustrami, pięknym światłem i kolorami ścian. Zrobiłabym klimat pod jazz, piękne albumy fotograficzne i czas z książką- bardzo powolny, nastrojowy i błyszczący.

No i jeśli się to zacznie dziać to będziecie pierwsi po moim mężu, którzy się o tym dowiecie. 🙃

Dobra, niech będzie te czterdzieści.
Jakoś to ogarnę.