Menthalia

👣Kiedy przestaliśmy biec...
..okazało się, że od dawna nie idziemy już w tym samym kierunku.

💭 Znasz to uczucie?

Wracasz po całym dniu do domu. Rzucacie sobie szybkie „co tam?”, jecie obiad, scrollując telefony. Potem siedzicie na jednej kanapie, metr od siebie, a czujesz taką pustkę, jakby drugą osobę dzieliły od Ciebie kilometry. W końcu gasicie światło i zasypiacie odwróceni plecami do siebie.

🤍 I nagle dociera do Ciebie, że ta cisza to nie jest „święty spokój”. To jest moment, w którym trzeba przestać okłamywać samego/samą siebie. Ile można udawać, że wszystko jest w porządku i że „jakoś to będzie”.

🕊️ Związki umierają w absolutnej ciszy.

Po prostu przestaje nas obchodzić, co ta druga strona naprawdę czuje, co ją boli, z czego się śmieje. Przestajemy pytać z prawdziwą ciekawością: „jak minął Twój dzień?”. Zaczynamy żyć jak współlokatorzy, którzy po prostu dzielą rachunki i lodówkę. Uwięzieni we własnych sprawach i własnej rutynie.

🎧 Niedawno usłyszałam piosenkę Margaret i Dawida Kwiatkowskiego **„Później Ci opowiem”**.

Muszę przyznać, że już dawno żaden utwór nie zrobił na mnie takiego wrażenia.

Nie opowiada o spektakularnym rozstaniu. Wręcz przeciwnie. Jest o czymś, co wydaje mi się znacznie bardziej przejmujące – o cichym oddalaniu się od siebie. Takim, które dzieje się dzień po dniu, aż w końcu uświadamiasz sobie, że od dawna nie idziecie już w tym samym kierunku.

Jeśli jeszcze jej nie słyszeliście, zatrzymajcie się na chwilę i posłuchajcie.

💬 A jak to wygląda u Was? Złapaliście się kiedyś na tym, że łatwiej jest żyć „obok” niż „z”?

# ❄️ Najgorsza jest obojętność.

Wiele osób boi się złości. Traktuje ją jak emocję, której najlepiej jak najszybciej się pozbyć.

A przecież złość sama w sobie nie jest problemem.

⚡ To znak, że coś jest dla nas ważne. Że jakaś granica została przekroczona. Że nie zgadzamy się na to, co się dzieje. To właśnie złość często daje odwagę, by powiedzieć „dość”, odejść, zawalczyć o swoje prawa, zmienić pracę, zakończyć relację albo zacząć żyć po swojemu.

Dlatego, paradoksalnie, złość bywa dobrym objawem.

Bo dopóki czujemy emocje – cokolwiek jeszcze się w nas dzieje. Walczymy. Szukamy. Próbujemy. Mamy nadzieję, że coś można zmienić.

Najbardziej niepokoi mnie coś zupełnie innego.

🧊 Obojętność.

To moment, w którym przestajemy się złościć, bo uznajemy, że nie warto. Przestajemy rozmawiać, bo i tak nic to nie zmieni. Przestajemy zabiegać o relację, angażować się w pracę, walczyć o siebie.

Nie dlatego, że wszystko jest w porządku.

Dlatego, że przestaliśmy wierzyć, że cokolwiek ma jeszcze sens.

💔 To właśnie obojętność najczęściej kończy związki. Nie kłótnia. Nie złość. Nie różnica zdań.

To ona sprawia, że ktoś odchodzi emocjonalnie na długo przed tym, zanim odejdzie naprawdę.

To ona zabiera satysfakcję z pracy, gdy przestajemy widzieć sens w tym, co robimy.

To ona odbiera człowiekowi gotowość do zawalczenia o siebie.

Dlatego nie oceniaj swoich emocji zbyt pochopnie.

🌱 Bo dopóki potrafisz się złościć, wzruszać, cieszyć czy smucić, dopóty coś w Tobie żyje.

Największym zagrożeniem nie jest burza.

Największym zagrożeniem jest cisza, która przychodzi po niej.

🎵 Pamiętacie piosenkę „Gdybyś był” zespołu Łzy? Za każdym razem, gdy jej słucham, uderza mnie, jak wiele mówi o tym, co dzieje się między ludźmi, kiedy zamiast emocji pojawia się pustka.

👂 Słuchają, ale nie słyszą

Czasem mam wrażenie, że ludzie słuchają tylko po to, żeby odpowiedzieć, a nie po to, żeby zrozumieć.

Mówisz wprost, czego chcesz, czego nie chcesz, co byłoby dla Ciebie pomocne. A w odpowiedzi i tak dostajesz coś zupełnie innego — bo ktoś uznał, że wie lepiej.

💭 Wie, co powinnaś zrobić. Wie, co jest dla Ciebie dobre.

I w pewnym momencie człowiek zaczyna się zastanawiać, po co w ogóle mówić, skoro i tak trafia to gdzieś obok.

To trochę jak rozmowa z czatem GPT — słowa przechodzą przez filtry i schematy interpretacji i wracają już w innej wersji niż zostały wypowiedziane.

❤️ Nie każdy potrzebuje rady. Chce tylko, żeby go usłyszano i uszanowano jego decyzję.

📩 Jeśli czujesz, że potrzebujesz przestrzeni, w której możesz naprawdę zostać wysłuchana/y — możesz się do mnie odezwać.

🎧 A jeśli chcesz zostać z tym na chwilę — posłuchaj utworu „Odłamki” zespołu Afromental.

🧸 W każdym z nas wciąż jest dziecko 🌿✨

Lubię wracać do tego wiersza. Przypomina mi dzieciństwo, kiedy czas płynął wolniej, a zwykłe rzeczy miały w sobie coś wyjątkowego. ☀️

Bywa, że chcemy wracać
do prostych rzeczy. Do ziemi, do kamieni,
do trawy i wiatru. Do rzeczy znanych nam
od dawna, do tego, co wiedzieliśmy kiedyś,
gdy nasze godziny wypełniały patyczki
wbite w ziemię, sterty zeschłych liści,
albo cieniutkie białe kości
od dawna martwych ptaków.
Tak łatwo było wtedy położyć się
na wielkiej skale przy potoku
i czuć na ciele ciepło słońca.
Za to nie czuliśmy presji czasu,
jak teraz. Świat zdawał się solidny
i prawdziwy, a życie było powolne i długie, i dobre.

— Carolyn Elkins, "Co wiedzieliśmy kiedyś"

✨ I zastanawiam się, czy to świat się zmienił tak bardzo… czy to my zaczęliśmy zbyt szybko i zbyt głośno iść przez życie, żeby zauważać jego prostotę?

🎵 Polecam utwór Sylwii Grzeszczak – „Och i ach”. Wsłuchajcie się w słowa; to przypomnienie, by zawsze pielęgnować w sobie dziecko. 🍭

W czyich rękach jest Twoje życie?

🧠 Życiem nie rządzi pech ani fatum.

Czasem znacznie prościej jest powiedzieć „tak wyszło”, „los tak chciał”, niż zastanowić się, na ile sami dokładamy cegiełkę do tego, co później nazywamy „pechem”.

Bo sukces lubimy przypisywać sobie.
A porażkę łatwo zrzucamy na okoliczności zewnętrzne.

Tylko że gdzieś po drodze tracimy kontakt z tym, na co realnie mamy wpływ.

To prawda — nie mamy wpływu na wszystko. Pogoda, choroba, śmierć bliskich, wypadki, nagłe zdarzenia czy decyzje innych ludzi nie zależą od nas.

⚖️ Ale są też sytuacje, które wynikają z naszych decyzji.

I ważne jest, żeby umieć to odróżnić.

🪡 Bo wtedy wraca sprawczość — poczucie, że nie jesteśmy bezwolnymi marionetkami i nie każde wydarzenie jest wyłącznie dziełem przypadku.

🤲 Że możemy wziąć sprawy w swoje ręce i pokierować swoim życiem.

Jeśli czujesz, że chcesz mieć większy wpływ na swoje życie — zapraszam Cię na rozmowę. 🌿

🎧 Na koniec zostawiam Ci „Ostatnią nadzieję” Sanah i Dawida Podsiadły.

🌿To ja goję rany, nie czas...

W kryzysie często słyszymy: „daj sobie czas”. ⏳
I to jest ważne — bo upływ dni może trochę obniżyć napięcie,
uspokoić ciało i uporządkować myśli. 🧠

Ale samo czekanie nie leczy. ❗

Kluczowe jest to, co dzieje się w tym okresie:
czy masz przestrzeń, żeby poczuć trudne emocje, 💔
czy próbujesz je odsunąć, zagłuszyć albo przeczekać.

Unikanie daje chwilową ulgę,
ale zatrzymuje proces zdrowienia.

Dlatego wiele osób mówi:
„minęło tyle miesięcy, a ja nadal jestem w tym samym miejscu”.

Gojenie ran zaczyna się wtedy, kiedy krok po kroku: 👣
zauważasz swoje emocje,
nazywasz je,
i uczysz się z nimi być — bez uciekania od siebie. 🤍

Czas może w tym pomóc.
Ale nie zrobi tego za Ciebie.

💬 Jeśli jesteś teraz w kryzysie i czujesz, że trudno Ci przez to przechodzić samodzielnie — zapraszam do kontaktu.

🎧 Na koniec zostawiam Cię z piosenką Margaret "Tańcz głupia".
Z pozoru prosty tytuł, ale tekst niesie dużo więcej, niż może się wydawać...

„To za nami. Co przed nami — kto wie?”
O przełomie połowy życia

💭 Coraz częściej wracasz myślami do swojego życia — analizujesz wybory, zastanawiasz się, co dalej?

Jeśli jesteś między 35. a 50. rokiem życia, to bardzo możliwe, że jesteś właśnie w przełomie połowy życia.

To naturalny moment, któremu towarzyszy potrzeba podsumowania. Zaczynasz przyglądać się temu, co się wydarzyło, jakie decyzje zostały podjęte i do czego one doprowadziły.

📊 To właśnie wtedy przychodzi czas na bilans — obejmujący nie tylko osiągnięcia, ale też wybory, które okazały się nietrafione oraz możliwości, które zostały utracone lub odłożone.
I od tego, jak ten bilans wypadnie, zależy dalszy kierunek — czy pojawi się napięcie i poczucie niespełnienia, czy raczej impuls do zmiany i uporządkowania życia w bardziej świadomy sposób.

🤝 Jeśli czujesz, że ten temat jest Ci bliski i chcesz przyjrzeć się temu, gdzie jesteś teraz w swoim życiu — zapraszam na spotkanie ze mną. W spokojnej rozmowie możemy uporządkować to, co się w Tobie dzieje, i sprawdzić, w którą stronę naprawdę chcesz iść dalej.

🎧 Na koniec zostawiam też muzyczną przestrzeń do zatrzymania się przy tym temacie — posłuchaj „Amsterdam” Anity Lipnickiej.

Zawsze taki sam?

💬 Przez długi czas uważałam, że człowiek zmienia się w toku życia. Dziś coraz częściej mam poczucie, że raczej odkrywamy to, kim od początku jesteśmy.

📖 James Hillman w „Kodzie duszy” używa metafory żołędzia. W nim zapisany jest nasz archetypowy rdzeń – wzór, który kieruje naszymi pasjami, decyzjami i reakcjami. Nie tylko talenty, ale też trudności, które powracają, są odbiciem tego rdzenia. Mówi też o dajmonie – wewnętrznej sile, która nas prowadzi i przypomina, kim naprawdę jesteśmy.

🧠 Ten rdzeń w końcu daje o sobie znać. Nawet jeśli próbujemy go ukryć czy dopasować się do oczekiwań innych. To on wyznacza granice i pokazuje, co dla nas naprawdę ważne.

🌿 Życie nas nie zmienia – ono jedynie ujawnia to, co w nas już istnieje. Czasem subtelnie, czasem uderzająco – w postaci napięć, zagubienia czy kryzysów. To sygnały od naszego żołędzia: warto wrócić do siebie i swojego rdzenia.

💬 Jeśli chcesz przyjrzeć się temu bliżej, zapraszam na spotkanie. 🎵 Warto też posłuchać „Taki sam” zespołu IRA – muzyka potrafi czasem powiedzieć więcej niż słowa.

❓ A Ty jak to widzisz – człowiek zmienia się w ciągu życia, czy pozostaje taki sam od początku do końca?

Z szeroko zamkniętymi oczami…o utracie złudzeń

🌱 Są momenty, w których łapiesz się na tym, że już nie patrzysz na świat tak jak kiedyś.

Na początku jest prosto: wierzysz, że ludzie są raczej dobrzy, że intencje są czyste, a relacje mogą opierać się na zaufaniu.
Bez nadmiernej analizy, bez dystansu.

💔 Z czasem pojawiają się doświadczenia, które to podważają.
Rozczarowania, zranienia, sytuacje, które zostawiają ślad.

Z wiekiem dostrzegamy rzeczy, które wcześniej umykały naszej uwadze, ale jednocześnie tracimy pewną lekkość w przeżywaniu świata.

Najtrudniejsze okazuje się znalezienie równowagi –
między chronieniem siebie a pozostawaniem otwartym na innych.
Między świadomością tego, jacy ludzie potrafią być,
a zdolnością zauważania w nich dobra.

💡 Dla osób wrażliwych zderzenie z rzeczywistością bywa szczególnie bolesne i czasem prowadzi do kryzysów. Z własnego doświadczenia wiem, jak wymagające są takie momenty i ile potrzeba uważności, by w nich funkcjonować.

🤝 Jestem konsultantem kryzysowym, a przede wszystkim osobą wysoko wrażliwą. Jeśli jesteś w momencie, w którym tracisz dawne złudzenia i próbujesz się w tym odnaleźć, możemy razem poszukać sposobów, by przywrócić równowagę i spokój w tych doświadczeniach.

🎵 Nikt tak subtelnie nie opisuje chwili, gdy świat przestaje być taki, jak go sobie wyobrażaliśmy, jak Edyta Bartosiewicz. Posłuchaj piosenki „Niewinność”.