CORTO VLOGZ

Di mo mapipigil Yun

Di ko parin tanggap nak
Para sa aking pinakamamahal na bunso,

Hanggang ngayon, anak, hindi ko pa rin matanggap na wala ka na sa piling ko. Para bang bawat araw ay may kulang—isang puwang na tanging ngiti mo, boses mo, at presensya mo lang ang makakapuno. Napakabilis ng panahon, at parang hindi ko nagawa ang lahat para maiparamdam sa’yo kung gaano kita kamahal. Sana nagawa ko pang haplusin ka, akayin ka, pangitiin ka, at iparamdam na ikaw ang pinakamahal kong bunso.

Iba ang sakit kapag langit na ang bumawi. Wala itong gamot, wala itong lunas, at kahit anong lakas ang pilit kong buuin, may bahagi sa puso ko na durog at hindi na muling buo. Ang sakit ng pagkawala mo ay parang sugat na hindi maghilom—araw-araw kong bitbit, araw-araw kong kinakausap ang langit, sana man lang maramdaman mo ang pagmamahal ko kahit nasa piling ka na Niya.

Pero anak, kahit gaano kasakit, kahit gaano kabigat, nais kong malaman mo: Hindi magbabago ang pagmamahal ko sa’yo. Nandito ka pa rin sa puso ko, sa bawat hininga ko, sa bawat dasal ko. At sa mga sandaling mahina ako, iniisip kong yakap-yakap mo ako, para kahit papaano, may kapayapaan sa gitna ng kirot.

Bunso, patawad kung kulang ang panahon natin. Patawad kung hindi ko naibigay ang lahat na nararapat para sa’yo. Pero tandaan mo, anak: Mahal na mahal kita, higit pa sa kayang sukatin ng salita o panahon. At hangga’t humihinga ako, dala-dala kita—hindi bilang isang pagkawala, kundi bilang isang pag-ibig na walang hanggan.

Mahal na mahal ka ni Mama / Papa, bunso ko. Hanggang sa muli nating pagkikita.