The Side Hustler

Who wants free Crypto?

Try this new Moby app just released if you download today you'll receive free Crypto. I just claimed 10000 MOBY = $142.00

Its a good app for tracking whales and trending tokens

Join me on Moby! Use my link:

Join me on the Moby Mobile App The best way to discover and trade tokens on Solana

Let's go, let's grow

TP na ba or HODL? anyone!

Engagement time!!

Count me in!!!
Lapag na!!

“Sa Likod ng Pintuan.” Part 3

Ito na ang kasagutan sa lahat ng hiwaga.

Ang Liwanag ng Sumpa

Ang Larawan ng Nakaraan

Nagising si Lea sa loob ng silid na malamig, dilim, at amoy lumang kahoy.
Ang paligid niya ay puno ng polaroid photos — kanya mismong mukha, bawat galaw, bawat gabi. Sa sahig, nakasulat sa pulang tinta:

“Ang kumuha ng larawan, siya ang susunod.”

Habang nanginginig, napansin niyang may lumang journal sa tabi ng kamera. Sa unang pahina:

“Ramil Javier — Enero 12, 2023.”

Binasa niya.
Nakasaad doon na dating may-ari ng gusali si Don Ernesto Javier, ama ni Ramil.
Isang taong obsessed sa pagkuha ng litrato. Noong 1980s, ginagamit niya raw ang kamera para “hulihin” ang kaluluwa ng mga nangungupahan — sinasakripisyo ang isa kada taon para manatiling buhay ang anak niyang may sakit… si Ramil mismo.

Pero nang tumigil si Don Ernesto, naipasa ang sumpa sa kamera.
At bawat taong kukuha ng larawan gamit iyon, nagiging tagapangalaga ng mga kaluluwa.

Unti-unti, naunawaan ni Lea:
Hindi lang biktima si Ramil — isa na rin siyang bahagi ng sumpa.

Ang Pagtatapat ni Ramil

Sa isang kisap, sumindi ang ilaw.
Nasa harapan niya si Ramil, maputla, parang multo, ngunit malinaw na malinaw ang mga mata.

“Lea, hindi mo na dapat binuksan ‘yung silid,” sabi niya. “May paraan para tapusin ito — pero kailangan mong pumili.”

“Anong paraan?” tanong ni Lea.

“Dalawa lang ang pagpipilian mo,” sagot ni Ramil. “

Sunugin mo ang kamera, pero kasama kaming lahat na nakulong dito — mawawala kami magpakailanman.

Gamitin mo ang kamera, at ipasa ang sumpa sa iba. Mabubuhay ka… pero mag-isa.”

Tumulo ang luha ni Lea.
Sa gilid ng silid, nakita niya ang mga kaluluwang nakatingin sa kanya — tahimik, umaasang palalayain. Ngunit sa kabilang banda, naramdaman niyang malamig ang hangin, at sa dilim, may pabulong na tinig:

“Gamitin mo ako, Lea… mabubuhay ka…"

Hawak niya ang posporo. Sa kabilang kamay, ang kamera.

Ang Huling Larawan

Mabilis ang tibok ng puso ni Lea.
Nanginginig ang kamay niya habang inilalagay ang posporo sa mesa. Isang hinga.
Pagkatapos ay kinuha niya ang lumang kamera.

“Pasensya na, Ramil,” bulong niya. “Ayoko nang may masaktan pa.”

Binuksan niya ang bintana, at itinapon ang kamera sa lupa. Sinindihan niya ang buong silid. Nagliyab ang mga larawan, isa-isa. Sumigaw ang mga tinig, parang hangin na humahabol sa apoy.

Nang lamunin ng apoy ang lahat, nakita niyang ngumiti si Ramil — sa unang pagkakataon, mapayapa. Salamat,” sabi nito bago tuluyang naglaho.

Sa Liwanag ng Umaga

Lumipas ang tatlong buwan.
Giniba ng mga awtoridad ang lumang apartment building. Sa lugar na iyon, nagtayo ng bagong gusali — isang modernong condo.

Isang umaga, isang security guard ang naglilinis sa paligid. May nakita siyang lumang polariod na kamera sa ilalim ng lupa, Hindi nasunog, walang gasgas. Nang pindutin nya ang shutter, lumabas ang Isang litrato.
At sa larawan isang babae sa lumang banyo, nakangiti, si Lea.

Sa likod ng litrato, may nakasulat na bagong linya:

“Huwag mong papatayin ang ilaw.”

💀 WAKAS 💀

SA likod ng Pintuan Part 2

Ang Katotohanang Nakabaon

Tumakbo palabas si Ramil, pero bago siya makalabas sa gusali, biglang nagbrownout ulit.

Nagsindi siya ng flashlight at bumalikwas — nasa likod niya ang isang lalaki, nakaitim, may hawak na lumang kamera.

“Bakit mo kinuha ‘yung mga litrato ko?!” sigaw ni Ramil.

Ngunit nang tumapat ang ilaw sa mukha ng lalaki, kamukha niya ito. Parehong mukha, parehong damit, parehong galaw.

Ang lalaki ay ngumiti. “Matagal na kitang hinahanap,” sabi nito. “Ako ang naunang nakatira rito. Hindi ka dapat nandito.”

Lumingon si Ramil sa paligid. Nakita niyang puno ng mga litrato ang dingding — iba’t ibang mukha ng mga nangupahan sa apartment noon. Lahat may parehong mensahe sa likod

Ang lalaki ay ngumiti. “Matagal na kitang hinahanap,” sabi nito. “Ako ang naunang nakatira rito. Hindi ka dapat nandito.”

Lumingon si Ramil sa paligid. Nakita niyang puno ng mga litrato ang dingding — iba’t ibang mukha ng mga nangupahan sa apartment noon. Lahat may parehong mensahe sa likod:

“Huwag kang magpatay ng ilaw.”

Bago siya nakatakbo, narinig niyang muli ang click ng kamera. Maliwanag ang flash.
Pagmulat niya ng mata, wala na ang lalaki — at siya na ang nakatayo sa harap ng kamera, hawak ito.

Sa kanyang harapan, sa mesa, nakapatong ang isang bagong sobre. May litrato, at ang nasa larawan isang bagong nangungupahan sa unit 2A.

Ang Bagong Nangungupahan

Lumipas ang tatlong araw.

Isang babae ang lumipat sa apartment — si Lea Cruz, 27 anyos, nurse sa isang ospital sa Quezon City. Tahimik at magalang, pero may kutob na kakaiba sa lugar.

Pagpasok pa lang niya, napansin niya na malamig ang hangin sa unit 2A, kahit tanghaling-tapat. Sa ilalim ng mesa, may nakita siyang sobre na may pangalan niya.

“Maligayang pagdating, Lea.”

Napahinto siya. Wala naman siyang sinabi sa kahit kanino na lilipat siya rito.
Nang buksan niya, isang litrato ang laman — siya, kuha habang papasok sa apartment.
Sa likod ng litrato:

“Huwag mong papatayin ang ilaw. Tulad ni Ramil.”

Hindi niya kilala kung sino si Ramil, pero sa likod ng isip niya, parang narinig na niya ang pangalang iyon dati.

Kinagabihan, habang nag-aayos ng mga gamit, may narinig siyang mahina, halos pabulong na tinig mula sa banyo.

“Lea… huwag kang lumingon…”

Napahinto siya. Nang tumingin siya sa salamin, may lalaking nakatingin sa kanya sa likod — ngunit paglingon niya, wala namang tao.

Ang Tinig sa Tape Recorder

Kinabukasan, dumaan si Lea sa lumang bodega sa likod ng gusali. Doon niya nakita ang isang lumang tape recorder na may label na “R.J.”

Pinindot niya ang play, may boses na lalaki.

“Ako si Ramil Javier. Kung naririnig mo ‘to, ibig sabihin isa ka na sa amin. Hindi mo sila makikita, pero nakatingin sila, lagi.”
“Ang ilaw lang ang hadlang. Kapag namatay ‘yan… makikita mo sila lahat.”

Biglang nag-static ang tape, tapos may ibang boses — malamig, pabulong:

“Ibalik mo kami.”

Sa gilid ng recorder, may nakadikit na polaroid photo. Si Ramil nga. Pero sa larawan, nakatalikod siya, parang may humahawak sa balikat niya — isang aninong walang mukha.

Nang bumalik si Lea sa unit niya, nakasindi lahat ng ilaw. Pero may isa sa kisame na kumikislap, parang gustong mamatay.
Tuwing namamatay iyon kahit saglit, may aninong dumaraan sa likod ng kurtina.

Ang Silid sa Ilalim

Desidido si Lea na tapusin ang misteryo, tinawagan niya ang dating landlord, si Ate Liza, para magtanong tungkol kay Ramil.

Sa kabilang linya, mahina ang boses ni Ate Liza.

“’Wag ka nang makialam, hija. Nawala si Ramil, tulad ng iba. Nasa silid sila sa ilalim… huwag mong bubuksan ‘yun.”

Ngunit sa gabing iyon, dahil sa lakas ng ulan, bumigay ang sahig ng banyo.
May butas sa ilalim — isang madilim na lagusan. Bitbit ang flashlight, bumaba si Lea.

Sa ilalim ng apartment, may mga lumang litrato nakasabit sa pader. Lahat ng dating nangungupahan. At sa gitna ng silid, may camera na nakatutok sa upuan, may bagong sobre.

“Umupo ka, Lea.”

Nang umatras siya, biglang bumukas ang camera nang kusa. Flash! Sa kisapmata ng liwanag, nakita niya ang mga mukha ng mga dating nakatira — nakapalibot, maputla, nakangiti, parang mga multo sa larawan.

Isa roon si Ramil, nakatingin diretso sa kanya.
Sa sumunod na iglap, namatay ang ilaw. At sa dilim, narinig ni Lea ang boses na pamilyar na:

“Ngayon, ikaw na ang kukuha ng litrato.”

Abangan ang huling bahagi sa susunod.....