The Standard - Multimedia Cluster

𝗔𝗨𝗧𝗦𝟳𝟴 𝗜𝗦𝗦𝗨𝗘 𝟭 𝗢𝗨𝗧 𝗡𝗢𝗪!✒️ 📰

To practice campus journalism is to hold the pen that writes our history.

​As the watchdog and voice of the student body, we are honored to present Issue 1 for A.Y. 2025-2026 of Arellano University The Standard, the official student publication of Arellano University. We invite you to witness the legacy we continue to uphold through fearless and uncompromising journalism.

Unfold the news, insights, and impactful moments that defined the Chiefs community.

​Access the stories that shape our campus here:

https://tinyurl.com/AUTS78ISSUE1

𝐕𝐢𝐧𝐜𝐢𝐭 𝐎𝐦𝐧𝐢𝐚 𝐕𝐞𝐫𝐢𝐭𝐚𝐬

𝗕𝗥𝗘𝗔𝗞𝗜𝗡𝗚 𝗡𝗘𝗪𝗦 | Former Ako Bicol party-list representative Zaldy Co has been arrested in Prague after attempting to enter the Czech Republic "without proper documentation," President Ferdinand Marcos Jr. confirmed on Thursday, April 16.

"We are in close coordination with the Czech government to ensure that all legal processes are followed and to arrange for his return to the Philippines at the soonest possible time," the President said.

SOURCE: https://tinyurl.com/2kmat5hp

APRILS’ REMINDER⚠️

Keep the jokes fun but harmless. THINK before you PRANK—be sensitive, not offensive. 💛💙

As we celebrate April Fools' Day, let’s be mindful of the jokes we make.

Not everything should be turned into a prank—especially fake emergencies, death or serious illness, someone’s trauma, personal insecurities, coming out, pregnancy or fertility, and safety or security threats.

These are real, sensitive, and deeply personal matters that can cause fear, pain, or lasting impact.

Pause before you prank. Think before you act.

Let’s keep the fun without crossing the line—be a responsible chief. 💛

Text by Precious Clavecilla
Poster by Jade Luise Bernales

𝗕𝗔𝗞𝗔𝗦𝗬𝗢𝗡 𝗦𝗘𝗔𝗦𝗢𝗡 𝗡𝗔!🏖️

This is now the time para huminga, mag-recharge, at iwan muna sandali ang stress ng deadlines, exams, at sleepless nights.

Whether it’s a quick out-of-town trip, bonding with family and friends, self-care days, or simpleng pahinga sa bahay—deserve mong sulitin ang bakasyon na ‘to.

Pero habang nagpapahinga, huwag kalimutang maghanda pa rin para sa mga susunod na hamon. Rest today, comeback stronger tomorrow!

Happy April, Creative Chiefs!💆
__________

illustrated by John Louis Basa
caption by Lord Geon Bantola

𝗣𝗔𝗠𝗣𝗔𝗡𝗜𝗧𝗜𝗞𝗔𝗡 | 𝗞𝗶𝗻𝘀𝗲𝗻𝗮𝘀 𝗞𝗮𝘁𝗮𝗽𝘂𝘀𝗮𝗻

Sa tuwing gigising si Ilay, hindi alarm clock ang una niyang naririnig—kundi ang kalansing ng kawali at ang marahang buntong-hininga ng kanyang ina.

Manipis ang dingding ng kanilang barong-barong. Parang papel iyon na madaling mapunit ng hangin, o ng sigaw ng kapitbahay na nag-tatalo tungkol sa utang na hindi pa nababayaran. Sa bubong, may mga butas na tinatakpan ng karton at plastic na trapal. Kung umulan, hindi lang patak ng tubig ang pumapasok—kundi pati ang kaba.

“Ilay, gising na. May pasok ka pa,” mahinang sabi ng kanyang ina habang sinisimot ang kung anong laman ng lumang kawali. Walang amoy na pumupuno sa hangin—isang senyales na kaunti lamang iyon.

Napaupo si Ilay, tahimik siyang bumangon at naupo sa gilid ng papag na yari sa plywood sabay kusot ng mata. “May ulam po ba?”

“May… meron. Pagkasyahin natin.” ani ng ginang

Hindi na nagtanong pa si Ilay. Sa murang edad, alam na niya ang ibig sabihin ng pagkasyahin. Ibig sabihin, hati-hati, tipid, at kung minsan, kulang. Patatas iyon na may cornbeef at halos sumobra na sa mangko ang umaapaw nitong sabaw. Kumain siya nang tahimik, pinapahaba ang bawat subo, na para bang kaya nitong lokohin ang kanyang sikmura.

Ang kanyang ama ay isang manggagawa sa 𝘤𝘰𝘯𝘴𝘵𝘳𝘶𝘤𝘵𝘪𝘰𝘯—araw-araw nakikipagbuno sa init ng araw at bigat ng trabaho. Tuwing a-kinse katapusan kung sumahod, at sa bawat pagdating ng araw na iyon, tila may saglit na ginhawang dumadapo sa kanilang tahanan. Ngunit ang ginhawang iyon ay parang usok na mabilis kung maglaho.

“Sa susunod na sahod, bibilhan kita ng bagong sapatos,” sabi ng kanyang ama minsan, habang pinagmamasdan ang manipis at pudpod nitong tsinelas.

Ngumiti siya, hindi dahil sigurado, kundi dahil gusto niyang maniwala. Sa mundo niya, ang pag-asa ay hindi pinipili kung kailan darating.

Sa paaralan, madalas siyang tahimik. Hindi dahil siya’y mangmang, kundi dahil mas kumpiyansa pa ang ingay ng kanyang sikmura kaysa sa kanyang boses. Sa oras ng recess, nakaupo lamang si Ilay sa sulok, pinapanood ang mga kaklaseng may baong tinapay, biskwit, at matatamis na inumin. Kung minsan ay tinatanong siya kung bakit wala siyang kinakain, at sinasagot na lamang niya ito na busog pa siya.

Ngunit sa loob-loob ng huli, ay matagal na siyang walang naramdamang kabusugan.

Pag-uwi ni Ilay, madalas niyang matagpuang nakaupo ang kanyang ina sa tabi ng maliit na mesa, hawak ang isang lumang kuwaderno na puno ng mga numero. Paulit-ulit nitong binibilang ang perang halos hindi na madagdagan. Nung nakaraan lamang may isang kagawad na nagpunta sa kanilang bahay at namigay ng isang kilong bigas at mga de-lata, namigay din ito ng sobre na may lamang isanlibo, malapit nanaman kasi ang eleksyon.

“Kailan po uuwi si Tatay?” tanong niya sabay baba ng kanyang bag.

“Sa katapusan pa hindi ba? Para ka namang naninibago anak.” Sagot nito.

Sa murang isip ni Ilay, ang katapusan ay hindi lamang petsa. Ito ay parang dulo ng isang araw na may dalang pagkain, pahinga, at kagyat na saya. Ngunit bago dumating iyon, kailangan muna nilang magtiis sa mahabang pagitan ng mga araw at linggo.

Kinabukasan, dumating ang kanyang ama. Hapo ang mukha nito, amoy pawis, at halos sunog sa tirik ng araw. May dala itong maliit na supot—bigas, tinapay, de-lata. Hindi maiwasan maisip ng bata na pareho lamang ito sa binigay na ayuda, nakauumay.

“O, ‘Lay,” tawag nito, “para sa’yo.” sabay abot ng mumurahing tsinelas, imbes ay sapatos.

Tinanggap pa niya iyon na parang isang kayamanan. Para sa kanya, parang pasko. Kumain sila nang sabay-sabay ng kanyang pamilya, isang bihirang pagkakataon na ang gutom ay napalitan na lamang ng pagsasalo. Sa sandaling iyon pakiramdam ni Ilay ay nawala ang lahat ng kulang maging and espasyo sa kanyang sisidlan.

Ngunit tulad ng dati, ang laman ng supot ay mauubos din. Muling hahaba ang pagitan ng mga araw, at muli nilang haharapin ang parehong siklo—paghihintay, pagtitiis, at pag-asa. At sa tuwing sasapit ang parehong mga gabi ay parehong tanong lamang din ang nasa isip ni Ilay.

Kung ang biyaya ay dumarating lang tuwing kinsenas katapusan, at ang gutom ay araw-araw…

Kailan naman darating ang araw na hindi na kailangang maghintay?

isinulat ni 𝗟𝗼𝗿𝗱 𝗚𝗲𝗼𝗻 𝗕𝗮𝗻𝘁𝗼𝗹𝗮

𝘼𝙣𝙤𝙣𝙜 𝙜𝙖𝙜𝙖𝙬𝙞𝙣 𝙠𝙪𝙣𝙜 𝙬𝙖𝙡𝙖 𝙠𝙖?¸♫·¯·♪¸♩·¯·♬¸¸

Yung akala mong naka-move on ka na… tapos isang kanta lang, back to zero ulit.🥲

Today’s song reco dives into that soft kind of relapse—Bawat Piyesa by Munimuni. The kind that sneaks in during quiet moments and turns memories into something you feel all over again.

Okay lang ‘yan. Some feelings really take their time. Press play, let it hit, and sabihin na lang natin… This is just for the vibez!😉
__________

illustrated by 𝗥𝗶𝗰𝗮 𝗖𝗹𝗮𝗿𝗶𝘀𝘀𝗮 𝗖𝗼𝗺𝗲𝗻𝗱𝗮𝗱𝗼𝗿

MESSAGE US YOUR SONG RECO!📩

𝗣𝗔𝗠𝗣𝗔𝗡𝗜𝗧𝗜𝗞𝗔𝗡 | 𝗛𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗸𝗮𝘀𝗮𝗹𝗮𝗻𝗮𝗻 𝗮𝗻𝗴 𝗕𝗮𝗯𝗮𝗲

"𝘽𝙖𝙠𝙞𝙩 𝙖𝙣𝙜 𝙞𝙠𝙡𝙞 𝙣𝙜 𝙙𝙖𝙢𝙞𝙩 𝙢𝙤? 𝙃𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙠𝙖 𝙗𝙖 𝙢𝙖𝙧𝙪𝙣𝙤𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙜𝙙𝙖𝙢𝙞𝙩 𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙖𝙮𝙤𝙨?"

‎ Mula sa bibig ng kamag-anak na akala mo'y nag-aalala. Pero ang mga salita ay parang kutsilyong pumuputol sa dangal. Hindi dahil sa kung ano ang suot ko ay may karapatan kang tumingin nang masama, humawak ng hindi dapat hawakan, o magsabi ng mga salitang nakakasasakmal.

"𝙃𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙠𝙖 𝙙𝙖𝙥𝙖𝙩 𝙣𝙖𝙜𝙡𝙖𝙡𝙖𝙠𝙖𝙙 𝙢𝙖𝙜-𝙞𝙨𝙖 𝙨𝙖 𝙜𝙖𝙗𝙞 — 𝙗𝙖𝙠𝙞𝙩 𝙠𝙖 𝙠𝙖𝙨𝙞 𝙣𝙖𝙜𝙢𝙖𝙢𝙖𝙙𝙖𝙡𝙞?"

‎ Sa kalsadang tahimik, naramdaman ko ang mga tingin na parang ako'y sinusukat. Ang mga yapak ko'y nagmamadali, ang aking puso'y bumibilis ng tibok. Hindi dahil sa ako'y babae at naglalakad mag-isa ay pwede kang lumapit at hawakan ako ng walang pahintulot.

"𝘽𝙞𝙧𝙤 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙖𝙢𝙖𝙣, 𝙗𝙖𝙠𝙞𝙩 𝙠𝙖 𝙗𝙖 𝙢𝙖𝙧𝙖𝙢𝙙𝙖𝙢𝙞𝙣?"

‎ Mula sa kasamahan sa trabaho na animo'y biro lang. Pero ang mga kamay ay dumadampi sa baywang na wari'y lantay na pita, may mga kwentong puno ng kalaswaan, ang mga tingin na umaabot sa mga lugar na hindi dapat tignan—hindi iyon biro. Ito'y pang-aabuso na nagdudulot ng takot at kahihiyan.

"𝙄𝙠𝙖𝙬 𝙣𝙖𝙢𝙖𝙣 𝙠𝙖𝙨𝙞, 𝙠𝙪𝙣𝙜 𝙝𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙠𝙖 𝙥𝙖𝙡𝙖 𝙠𝙤𝙢𝙥𝙤𝙧𝙩𝙖𝙗𝙡𝙚, 𝙗𝙖𝙠𝙞𝙩 𝙠𝙖 𝙥𝙪𝙢𝙪𝙣𝙩𝙖 𝙙𝙤𝙤𝙣?'

‎ Sa mga pagtitipon, sa mga pista, kahit sa sariling kapitbahayan. Ang mga haplos na handak, ang mga salitang puno ng kahalayan, ang mga akala na dahil sa kung saan ako naroroon ay pwede kang gumawa ng anumang nais mo. Hindi ito tama—hindi ako narito para sa iyo, ako'y narito bilang isang tao na may karapatan sa respeto.

"𝙃𝙪𝙬𝙖𝙜 𝙢𝙤𝙣𝙜 𝙨𝙖𝙗𝙞𝙝𝙞𝙣 𝙨𝙖 𝙨𝙞𝙣𝙪𝙢𝙖𝙣 — 𝙗𝙖𝙠𝙖 𝙝𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙠𝙖 𝙥𝙖𝙣𝙞𝙬𝙖𝙡𝙖𝙖𝙣."

‎Ito ang pinakamasakit na balang ibinabato sa amin. Ang takot na hindi kami paniniwalaan, ang takot na kami pa ang sisihin dahil sa aming kasarian, suot, o kung saan kami naroroon. Ang terorismong matagal nang lumilinta sa aming mga dugo't laman.

Pero ngayon, hindi na kami mananahimik.

Hindi kailanman ang mga damit, hindi ang lugar o oras, hindi ang nasa pagitan ng mga hita. Ang dahilan ay ang kawalan ng respeto at ang pag-iisip na may karapatan kang saktan ang iba. Ako ang kababaihan, at wala akong pinaglulugaran, karapatan kong mamuhay nang walang takot—sa bahay, sa trabaho, sa kalsada, saanman. Hindi kami kasalanan...

𝙞𝙠𝙖𝙬.....

𝙞𝙠𝙖𝙬 ang may sala.

isinulat ni 𝗚𝗹𝗮𝗶𝘇𝗮 𝗠𝗮𝗲 𝗕𝗿𝗮𝗰𝗮𝗺𝗼𝗻𝘁𝗲

On this 𝗣𝗵𝗼𝘁𝗼𝗙𝗿𝗶𝗱𝗮𝘆, we showcase the art of capturing through the black lens. 📸

May each capture evoke a deeper sense of tone and emotion, where shadows and light shape quiet yet powerful narratives. Black photography strips the frame to its essence—highlighting contrast, texture, and story in its purest form.

Honoring the vision behind each capture that turns darkness into expression and perspective into art.

𝘚𝘦𝘦 𝘵𝘩𝘦 𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 𝘥𝘪𝘧𝘧𝘦𝘳𝘦𝘯𝘵𝘭𝘺, 𝘰𝘯𝘦 𝘧𝘳𝘢𝘮𝘦 𝘢𝘵 𝘢 𝘵𝘪𝘮𝘦!

photo by 𝗡𝗶𝗰𝗼𝗹𝗲 𝗳𝗹𝗼𝗿𝗲𝘀 𝗖𝗮𝘀𝘁𝗮𝗻𝗲𝗱𝗮, Through the Black Lens

The Creatives presents... 𝗣𝗵𝗼𝘁𝗼𝗙𝗿𝗶𝗱𝗮𝘆!🖼️

A series of photograph where we showcase the magic hidden in plain sight. Every Friday, our Photographers turn moment into stories, light into mood, and perspective into art.

𝘚𝘦𝘦 𝘵𝘩𝘦 𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 𝘥𝘪𝘧𝘧𝘦𝘳𝘦𝘯𝘵𝘭𝘺, 𝘰𝘯𝘦 𝘧𝘳𝘢𝘮𝘦 𝘢𝘵 𝘢 𝘵𝘪𝘮𝘦!✨

𝗣𝗔𝗠𝗣𝗔𝗡𝗜𝗧𝗜𝗞𝗔𝗡 | 𝗠𝗮𝗺𝗮 𝗺𝗼

Sa kanto ng Barangay Libis, dalawa lamang ang umiiral: mga tuhod ang ginagamit sa pagkapanalo, at walang pinalalampas ang kalsadang ito sa mga asar-talo.

Ngunit para sa batang ako, mahirap. Mahirap tiisin ang pagpigil sa mga tanikala mula sa mga bibig ng aking mga kalaro, kahit alam kong walang ibang iiral sa kanilang mga salita kundi pawang mga biro.

Tirik ang araw, at ang tunog ng mga paang padyak nang padyak sa sahig ang nananaig sa laro—ngayon lamang ulit ako nakalaro ng patintero. “Hoy, bilisan mo takbo mo! Mama mo lumpo!” sigaw ng isang kalaro sa kabilang panig. Wala pang ilang segundo ang nagdaan, namuo na ang mga tawa ng aking mga kalaro sa aking paligid, dagdag pa ang init ng panahong pumapaso sa balat.

Ngunit imbis na magalit at sumagot pabalik, inisip ko na lamang ang payo ni Mama na huwag nang makipag-away. Hindi napigilan ng aking mga kamao na humigpit at magpakita ng galit. “Ahhh, banas! Mananapak na ’yan! Mananapak na ’yan—mama mo duwag!” dagdag pa niya nang makita ang ekspresyon ng aking mga kamay. Sa puntong ito, purong galit na ang aking nararamdaman.

Napaisip na lang din ako, “𝘔𝘢, 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘢𝘬𝘰 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘣𝘢𝘯 𝘴𝘢 𝘮𝘨𝘢 ’𝘵𝘰, 𝘬𝘢𝘪𝘭𝘢𝘯 𝘴𝘪𝘭𝘢 𝘩𝘪𝘩𝘪𝘯𝘵𝘰 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘨-𝘪𝘯𝘴𝘶𝘭𝘵𝘰 𝘴𝘢 ’𝘺𝘰?”

Pero hindi nila kilala si Mama—ang bilis ng kaniyang takbo tuwing ako’y nadidisgrasya o nasa peligro, ang lakas ng kaniyang katawan sa pagbuhat ng mga plastik na puno ng mga pagkain galing sa pamamalengke. Iilan lamang iyon sa mga rason kung bakit walang katuturan ang mga sinasabi nila tungkol sa kaniya.

Napatingin na lang ako sa dulo ng kanto, kung saan makikita ang aking ina na nagpiprito ng isda. “Oh, tingnan mo—anong duwag? Baka kung kayo ang natatalansikan ng mantika, mangiyak-ngiyak na kayo.” Natatawa na lamang ako sa aking sarili—naisip ko pala iyon nang may seryosong mukha?

Lumaki akong palaging naririnig ang insultong “mama mo,” kahit hindi sa akin pinararating. At ngayon, sa bawat pagdapo nito sa tainga ko, hindi na kailanman ito insulto sa ngalan ni Mama, kundi isang titulong paalala ng katatagan na kaniyang dala-dala.

isinulat ni 𝗝𝗮𝗺𝗲𝘀 𝗦𝗮𝗻𝘁𝗼𝘀

𝗣𝗔𝗠𝗣𝗔𝗡𝗜𝗧𝗜𝗞𝗔𝗡 | 𝗛𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗵𝗮𝗱𝗹𝗮𝗻𝗴 𝗮𝗻𝗴 𝗣𝗮𝗴-𝗶𝗯𝗶𝗴 𝘀𝗮 𝗕𝗮𝗯𝗮𝗲𝗻𝗴 𝗺𝗮𝘆 𝗣𝗮𝗻𝗴𝗮𝗿𝗮𝗽.

Maraming beses na nating naririnig ang linyang, “𝘏𝘢𝘥𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨-𝘪𝘣𝘪𝘨 𝘴𝘢 𝘣𝘢𝘣𝘢𝘦𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘺 𝘱𝘢𝘯𝘨𝘢𝘳𝘢𝘱.” Para bang awtomatikong kapag pumasok ka sa isang relasyon, kailangan mong isantabi ang iyong mga layunin at kagustuhan sa buhay.

Pero may katotohanan nga ba ito?

Sa reyalidad, hindi naman talaga hadlang ang pag-ibig—nasa tao na lamang kung paano niya hahawakan ang sitwasyon. Maraming babae ang patuloy na nangangarap, nagsusumikap, at umaabot sa kanilang mga mithiin habang nasa isang relasyon. Hindi sila napipigilan; bagkus, lalo pa silang namomotivate.

Ang pag-ibig, kapag tama, ay hindi ka hinihila pababa. Sa halip, tinutulungan ka nitong maging mas matatag. Isispin mo, may isang taong naniniwala sa’yo, sumusuporta sa’yo, at nagpapaalala kung bakit mo sinimulan ang mga pangarap mo—hindi ba’t ang sarap niyon? Sa mga panahong napapagod ka o nawawalan ng gana, may taong nariyan upang umalalay sa’yo. Well, hindi literal.

Hindi rin ibig sabihin na kapag umibig ka, mawawala na ang iyong pokus. Ang tunay na pagmamahal ay marunong rumespeto sa oras, pangarap, at mga prayoridad ng isa’t isa. Nauunawaan nito na may kanya-kanya kayong layunin, at imbes na maging sagabal, nagiging katuwang pa ito sa pag-abot ng mga iyon.

Sa totoo lang, mas nagiging makabuluhan ang paglalakbay kapag may kasama kang sumusuporta sa’yo. Hindi naman sila litaral ang naghahakbang sa'yo, nariyan naman sila para umalalay, makinig, at maki-celebrate sa bawat maliliit mong tagumpay. Alam mo ’yon…

Ngunit siyempre, hindi rin natin maikakaila na may mga pagkakataong nagiging hadlang ang pag-ibig—lalo na kung mali ang tao o hindi healthy ang relasyon. Kapag pinipigilan ka, kinokontrol, o pinapapili ka sa pagitan ng “pangarap at relasyon”—doon nagiging hadlang ito. Kaya mahalaga rin talaga ang maging wais sa pagpili at marunong magtakda ng boundaries.

Kaya kung ako ang tatanungin? Hindi kaaway ng pangarap ang pag-ibig—at lalong hindi ng babae! Nasa tao lang iyan kung paano niya ito haharapin at kung sino ang pipiliin niyang makasama. “Your life, your choice,” ika nga nila. At ang choice, either consequence or win-win situation.

Ang totoong pag-ibig ay hindi ka pipigilan; bagkus ay mapagpalaya, sasamahan ka nito habang tinutupad mo ang mga mithiin mo sa buhay.

Dahil babaeng nangangarap?

Aba—Hindi kailangang mamili!

isinulat ni 𝗥𝗲𝗻𝘇 𝗚𝗲𝗿𝗮𝗹𝗱