Kuya Ri

Dati, umiiyak ako sa magulang ko kapag hindi nila nabibigay ang mga gusto ko. Simpleng laruan, paboritong pagkain, o kahit lakad na hindi nila pinayagan.

Pero ngayon, habang tumatanda ako, unti-unti kong nauunawaan.

Ngayon, ako na ang umiiyak—hindi na dahil sa mga bagay na hindi ko makuha, kundi dahil sa mga bagay na gusto kong ibigay sa kanila pero hindi ko pa kaya.

Mas mahirap pala 'to. Mabigat sa pakiramdam bilang anak.

At ‘yung pakiramdam na ang bilis ng panahon, tumatanda na sila, pero hindi pa ako handa—hindi ko pa maibigay ang buhay na pinapangarap ko para sa kanila.