Hating Gabi Files

“Akala ko siya na… pero may mas masakit pa pala sa panloloko”

Hindi ko akalaing darating ako sa ganitong punto.

5 years kami ng boyfriend ko.
Akala ko siya na yung makakasama ko habang buhay.

Lahat binigay ko—oras, effort, kahit pangarap ko, sinakripisyo ko para sa kanya.

Hanggang isang araw…
bigla nalang siyang naging malamig.

Hindi na siya nagchachat.
Hindi na siya tumatawag.
At lagi nalang “busy”.

Alam niyo yung pakiramdam na ramdam mong may mali… pero ayaw mong tanggapin?

Ganun ako.

Hanggang sa may nag-message sakin.
Hindi ko kilala.

Sabi niya:
“Ate… sorry pero kailangan mong malaman to.”

Nag-send siya ng picture.

Picture ng boyfriend ko… kasama ang ibang babae.

Magkahawak kamay.
Masaya.
Parang walang kasalanan.

Parang gumuho mundo ko.

⸻

Pero hindi pa pala doon nagtatapos ang sakit.

Kasi yung babaeng kasama niya…
pinsan ko pala.

⸻

Hindi ko alam kung anong mas masakit:
yung niloko ako…
o yung sariling pamilya ko ang gumawa nun sakin.

⸻

Simula noon, natuto akong piliin ang sarili ko.

Iniwan ko sila pareho.
Umalis ako sa lugar na puro sakit ang dala.

Ngayon?
Mas okay na ako.

Hindi pa totally healed…
pero mas matatag na.

⸻

Lesson learned?
Minsan, hindi sapat ang pagmamahal.
Kailangan mo ring mahalin ang sarili mo… bago ang iba.

⸻

👉 Ikaw, anong pinaka masakit na naranasan mo sa pag-ibig?
Comment mo, baka ikaw na ang next story namin 👇

⸻

“KATOK SA ALAS-DOS”

Tahimik ang buong bahay. Mag-isa lang si Lira sa kwarto habang scroll nang scroll sa phone. Alas-dos na ng madaling araw nang biglang—

TOK. TOK. TOK.

Napatigil siya. Kumabog ang dibdib niya. Nasa ikalawang palapag ang kwarto niya, wala namang pinto sa labas… at mas lalong walang tao sa bahay kundi siya.

Nagbingi-bingihan siya… baka hangin lang.

Maya-maya, mas malakas na—

TOK. TOK. TOK. TOK.

This time, hindi sa pinto.
Sa bintana na.

Dahan-dahan siyang lumingon. Nakita niyang gumagalaw ang kurtina kahit sarado ang bintana. Parang may humahawak mula sa labas.

Nag-ipon siya ng lakas at marahan itong binuksan ng kaunti para silipin.

Walang tao.

Pero… may tatlong marka ng kamay sa salamin.
Malalaking kamay.
Mahahaba ang daliri.
At basang-basa… parang galing sa lupa.

Habang nakatitig siya sa mga marka, may malamig na boses ang bumulong sa tenga niya mismo—

“Buksan mo…”

Paglingon niya, wala namang tao.

Pero pagharap niya ulit sa bintana…
wala na ang tatlong marka ng kamay.

Pinalitan na ito ng isang mahabang gasgas, na para bang may matulis na kuko na dumaan sa mismong salamin.

At pagkatapos noon…
hindi na tumigil ang katok.

TOK. TOK. TOK.

Hanggang ngayon, alas-dos palagi.

Comment part 2